Yâsîn-i Şerîf’in 13 ile 27’nci âyet-i kerîmeleri arasında anlatılan Habîb-i Neccâr kıssası da, bu hususta câlib-i dikkattir. Habîb-i Neccar, îman ile şereflenmesi ve halkı irşâda çalışmasından dolayı kavmi tarafından taşlanarak şehîd edilmişti. O, öldürüleceğini hissettiği anda bile bir tâvize yönelmedi. Îman kuvvetiyle sabrettiği bu ağır imtihan, kalbinde herhangi bir zaaf çatlağı meydana getirmedi. Bu dünyaya âit perdelerin kapandığı son nefesinde, gideceği âleme âit pencereler açılıp nâil olacağı ilâhî lutuflar kendisine gösterilince de, Kur’ânî ifâdeyle:

“…Âh keşke kavmim, Rabb’imin beni bağışlayıp ikramlara gark ettiğini bilseydi!” dedi. (Yâsîn, 26-27) Yani kendisini şehîd eden kavminin, gafletine ve zavallılığına acıdı.