Hazreti Şeyh Hüseyn-i Mansuri Hallac (Kuddise Sırruhu)
 

Allah razı olsun

Düşmanın attığı taş yaralamazda insanı,dostun gülü gün gelir acıtır canını

Hz.mansurun katline fetvayi cuneydi bagdadi mi vermisIlk defa duydum hayret icindeyim

Allah razi olsun guzel paylasim

Bu yazıya kati suretle katılmıyorum Hallacı Mansur’un katli tam bir vahşet sahnesidir. En vahşi hayvan dahi kurbanını önce öldürür sonra parçalar oysa o devir de şeriatın sözde koruyucuları cezbe halinde söylenen sözden kişi sorumlu değildir diyenlerdir bu olaydan evvel.
Önce ellerini kestiler sonra ayaklarını sonra gözlerini oydular en sonunda dilini kestiler de öyle ruhunu teslim etti sonra da yakıp küllerini havaya savurdular islamda işkence yoktur ‘Allah zalimleri sevmez’ Mansur idama gider iken hakkını bu insanlara helal etti de Zül intikam hakkı Allahu Tealadan tecelli etti Bağdat halkı ile uleması ve yobaz şeriat korucuları ile lanetlendi,Kerbela Fırat kolunun bir yerinde,Hülagü orayı tahrip etti 400 bin kişinin kafasını kesti,Haccac orda 70 bin kişinin kafasını uçurdu. Bu Allah’ın onlara ‘Benim dostlarımla uğraşmanın karşılığı budur’ cevabı idi. Allah böyle yobazların şerrinden korusun.

Allah razi olsun

ben günde 1000 rekat namaz kılar diye biliyordum

öldürüldügü gün 400 500 tane kıldı diye biliyordum

HALLACI MANSUR

Asıl adı Hüseyin bin Mansur’dur. Hallac denilmesinin sebebi şudur: Bir gün, arkadaşı olan bir hallacın dükkanına girdi. Bir işinin görülebilmesi için onun yardımını rica etti. Fakat hallacın gittiği yerden dönüşü biraz uzun sürdü. Geldiğinde; "Ya Hüseyin, senin için bugün işimden oldum" diye söylendi. Hallac-ı Mansur onun endişeli hâline bakarak gülümsedi; "Üzülme senin işini de biz halledelim" diyerek parmaklarını pamuk yığınlarına doğru uzatıverdi. O anda henüz atılmamış pamuk yığınları harekete geçti. Kaşla göz arasında, tel tel saf pamuk bir tarafa, kirli ve süprüntü kısmı ise diğer tarafa ayrıldı. Hallaç şaşırıp kalmıştı. Olay kısa zamanda halk arasında yayıldı. Bundan sonra da ona Hallac-ı Mansur dendi.

Pek çok kerametleri görüldü. Yanına gelenlere yazın kış, kışın yaz meyveleri ikram ederdi. İnsanlara, evlerinde ne yediklerini, ne yaptıklarını, ne konuştuklarını ve kalblerinden geçenleri Allahü teâlânın izni ile haber verirdi. 400 kişi ile birlikte çöle açılmıştı. Birkaç gün geçti. Yiyecek hiçbir şey bulamadılar. Açlıktan perişan bir hâle geldikleri sırada ona gelerek hallerini arz ettiler. Hemen elini arkaya uzatıp, 400 kişinin her birine bir kelle ile iki pide verdi.

Yüz kırbaç vurun
Halife, "O, fitne çıkarmak istiyor, onu katledin veya Enel-Hak sözünden dönene kadar dövün" emrini verdi. Ona önce yüz kırbaç vurdular. Hiç ses çıkarmadı. Ölmediğini görünce, ellerini ve ayaklarını kestiler. "Korkudan sarardığımı sanmayın. Kan kaybetmekten sararıyorum" buyurdu. Darağacında "Tasavvuf nedir?"diye sordular. "Tasavvufun en aşağı derecesi, işte bende gördüğünüz bu hâldir." "Ya ileri derecesi?" dediler. "Onu görmeye tahammülünüz olmaz" dedi.

İdam edilmeden önce halk taş atmaya başladı. Atılan taşlara hiç ses çıkarmıyor, hatta tebessüm ediyordu. Bir dostu, gül attı. O zaman inledi. Sebebi sorulduğunda; "Taş atanlar beni tanımaz. Halden anlayanların bir gülü beni incitti" dedi. Ellerinden, bacaklarından sonra dilini de kesmek istediler. İzin isteyip; "Allah’ım, bana senin için bu işkenceyi reva görenleri affet!" diye yalvardı.

Daha sonra dili ve başı da kesildi, cesedi yakıldı, külleri Dicle'ye atıldı. Atılan küller dökülür dökülmez, nehir hemen kabarmaya başladı. Kabaran Dicle'nin suları Bağdat'ı basmak üzereydi. O zaman bir dostu hırkasını Dicle'ye attı ve Dicle bir müddet sonra eski normal hâlini aldı. Hallac bu kimseye, şehit edilmeden önce: "Benim kollarımı, bacaklarımı, başımı kestikten sonra, cesedimi yakıp, külünü Dicle'ye atarlar. Korkarım ki, nehir taşıp Bağdat'ı basar. O zaman hırkamı nehre götürüp at" buyurmuştu.

Allah razı olsun

Allah razı olsun

GÜZEL BİR KISSA.

Tarihte Hülagü hanın bir hikayesi anlatılır. Hülagü han,
Cengizhan’ın torunudur. Kadın, yaşlı, çocuk, hamile demeden
bazı kaynaklara göre 200 bin, bazı kaynaklara göre de 400 bin ki-
şiyi katletmiştir.
Cami, hastane, saray ne varsa hepsini yok eder. Kütüphaneleri
ve tarihi eserleri yakar, yıkar. Milyonlarca dini ve ilmi eserin
büyük bir kısmını Dicle Nehri’ne attırır.
Hülagü’nün zalimliğini anlatmak için Dicle’nin günlerce
kan ve mürekkep aktığı söylenir.
Hülagü bir gün, şehrin dışına kurduğu karargâhında, o beldenin
en büyük âlimi ile görüşmek istediğini bildirir.
Bu haber, âlimler arasında korku ve endişeye sebep olur.
Kimse Hülagü tarafından öldürülmek korkusuyla bu davete icabet
etmek istemez.
Bu haber, zamanın genç âlimlerinden Kadıhan’a da ulaşır.
Kadıhan, ufak tefek tıfıl bir gençtir. Daha sakalı bile çıkmamıştır.
Böylesine bir daveti kabul ettiğini söyleyerek Hülagü ile
görüşmeye gidebileceğini bunun için kendisine bir deve, bir keçi,
bir de bir horoz verilmesini ister.
Böyle bir fedainin ortaya çıkması ulema sınıfını rahatlatır.
Çünkü bir kurban bulunmuştur.
Hülagü’nün şerrinden korkan ulema sınıfı bu isteği hemen
karşılar.
Kadıhan, hayvanlarla birlikte çadıra varır. Hayvanları çadırın
dışında bırakarak içeriye girer ve kendini tanıtır. Kendisiyle
görüşmek üzere geldiğini söyler.
Hülagü, genci tepeden tırnağa süzer ve beklediği tipte biri
olmadığını görerek, ‘‘Bana göndermek için bula bula seni mi buldular.
Gönderecek başka birini bulamadılar mı?’’ diye sorar.
Kadıhan gayet sakin bir şekilde ‘‘Görüşmek için iri yarı,
boylu boslu birini istiyorsan, bir deve getirdim. Sakallı yaşlı birisi
ile görüşmek istiyorsan, bir keçi getirdim. Eğer gür sesli birisiyle
görüşmek istiyorsan horoz getirdim. Üçünü de çadırın önüne bı-
raktım. Onlarla görüşebilirsin’’ der.
Hülagü, karşısındakinin sıradan biri olmadığını anlar ve
‘‘Şöyle otur bakalım’’ diyerek kendisine yer gösterir ve ilk sorusunu
sorar.
‘‘Söyle bakalım, beni buraya getiren sebep nedir.’’
Kadıhan gayet sakin bir şekilde; ‘Seni buraya bizim amellerimiz
getirdi. Allah’ın bize verdiği nimetlerin kıymetini
bilemedik. Esas gayemizi unutup makam, mevki, mal mülk
peşine düştük. Zevk ve sefaya daldık. Cenab-ı Hak da bize
verdiği nimetleri almak üzere seni gönderdi’ der.
Hülagü, ikinci sorusunu sorar.
‘‘Peki, beni buradan kim gönderebilir?’’
Cevap çok manidardır.
‘‘O da bize bağlı. Kendimize dönüp ne kadar kısa zamanda
toparlanıp, bize verilen nimetin kıymetini bilir, zevk
ve sefadan, israftan, zulümden, birbirimizle uğraşmaktan
vazgeçersek işte o zaman sen buralarda duramazsın.’’

Belki o zamanda yaşasaydık taş atanlar içinde bizde bulunacaktık. Allah hepimizi affetsin.

Rabbim makamlarını alî eylesin

tarihsel olaylar dığru tahlil edilmelidir. işi ehline havale etmelidir. hallacı mansur tasavvufun tehlikeli sularında yol almış niceleride aynı yoldan geçtiği halde onlar aynı şeylerle muhatap olmamışlar.ruhu şad olsun. benim acizane kanaatim hallaç yüksek mertebende bir Allah dostudur.Allah şefaatine nail eylesin. ibni arabi hakeza yine öyledir. yaşadıkları isitğrak halindeki hadisler bu husuta yorum yapmak haddime değildir.Allah cümlesinden razı olsun.

ebu ubeyde bin cerrah

hani ibni arabi hz leri sana göre güvenilir bi kaynak deildi . ?

lil kaynak meselesi farklı bir şeydir.şahsın güvenirliği başka bir şeydir. sonuç itibariyle ibni arabi eserleri avamın anlayacağı bir uslupta değildir.bu sebeplede ibni arabi eserlerinden istifade nerede ise imkanszıdır. işte yanıldığnız temel noktalardan bir tanesi budur. bununda ana sebebi islami terminolojiye karşı yabancı olmaktır.

zahmet edip 24 dk bu videoyu dinleyenler ne dmek istediğimi bir nebze olsun anlama fırsatı bulurlar.

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]

Hallac-ı Mansur “Ene’l-Hak!.. Ene’l-Hak!.. Ene’l-Hak!..” (Ben Hakkım!) diye diye inlerdi.

Halk ikiye bölündü. Bir kısmı zâhire göre hükmetti, Hallac-ı Mansur’u inkâr etti ve sözüyle dinden çıktığını ileri sürdü. Bir kısmı da Hallac-ı Mansur’un bu sözüyle benliğini reddettiğini ve Hakkı dilediğini savundu.

Hallac-ı Mansur mahkemeye çıkarıldı, hapse atıldı, kendisine işkence edildi. “Ene’l-Hak deme! Hüve’l-Hak (Hak Odur) de!” dediler.

Hallac, “Bizim için de Hak Odur!” dedi.

İbn-i Atâ haber gönderdi:

“Özür dile ki zindandan çıkarsınlar!”

Hallac, “Ben ne dedim ki özür dileyeyim? Ben Halık’ı bırakıp halka yalvarmam!” dedi. Bir yandan da “Ene’l-Hak! Ene’l-Hak!” diye feryat ediyordu.

Bağdat uleması Hallac’ın katledilmesi için fetva verdi. Nihayet fetva gereğince Hallac idam edildi.

Şiblî, Hallac-ı Mansur’u rüyasında gördü ve sordu:

“Sana azap eden ve seni asan halka Cenab-ı Hak nasıl muamele eyledi?”

Hallac:

“Benim hakkımda halk ikiye bölünmüştü. Bir kısmı benim hâlimi bilirdi. Bana şefkat ederdi. Bir kısmı da benim hâlimi bilmezdi. Şeriatı muhafaza ve Cenab-ı Hakk'ın emrini yerine getirmek için bana azap ederdi. Cenâb-ı Hak her iki bölüğe de rahmet eyledi. Çünkü her ikisi de masumdu!”

Bir derviş rüyada gördü ki, şeytan Hallac-ı Mansur’u görünce şaşırdı ve şöyle dedi:

“Sen ‘Ene’l-Hak’ (Ben Hakkım!) dedin. Ben ‘Ene’l-Hayr’ (Ben hayırlıyım!) dedim. Sana rahmet olundu, bana lânet edildi. Bunun hikmeti nedir?”

Hallac-ı Mansur şu cevabı verdi:

“Sen enaniyetine güvendin ve benlik eyledin. Ben ise enaniyetimi inkâr ettim, benliği kendimden uzak eyledim. Benliğimi Hak'ta gördüm!”

Enel- hak meğer olmuş enel-aşk
Bilinmez bir hazine idim bilinmeyi sevdim

Mansûr oğlu Huseyn,Huseyn bin Mansûr :) Cân Huseyn :) Cân Mansûr :) Karmâtî-'İsmâ'îlî Şî'îlerden olan bu velî hakkında kim en büyük yanlış ''Hallâc'' sözü ile ilgilidir.Sanıldığı üzere babasının mesleği yâhûd kerâmetleri nedeni ile değil,bu gün de,dün de bütün Îrânlıların vurguladıkları üzere bir ''Kalaç Türkü'' olmasından ötürü bu söz ile anılmıştır.El-Hakk!Mansûr oğlu Huseyn,Huseyn bin Mansûr bir Kalaç Türküdür!Uş bu ulu kişi,biz Türklerin,yığınlar hâlinde İslâma girmesine vesîle olmuş Türk ırklı bir kişidir.Nitekim ondan sonra,onun bu çabasını,soydan da,yoldan da 'Alevî olan Koca 'Ahmed Yesevî sürdürecektir.Özellik ile Türk/Türkmen tasavvûfunun,tarîkatının gelişmesine en büyük katkıyı kata bilmiş bir ulu kişidir.Horâsânı,Keşmîri,Mâverâ'u'n-Nehri,Tâlekânı,Türkistânı gezerek oralarda yaşayan Türklerin ve hattâ gayri Türklerin İslâma girmesine sebeb olmuştur.Onun etkisi ile İslâma girenlere ''Mansûrî'' deniliyor idi.Çarpıcı bir gerçek şudur kim Mansûr oğlu Huseyn,Huseyn bin Mansûr,12 yaşında hâfiz olmuş bir velî idi ve günde 400 rek'at nâfile salât kılar idi.Allâh Tebârek ve Tekaddes,oğul Huseynin ve baba Mansûrun şefâ'atına nâ'il eylesin :) Eyvallâh :) Cumle evliyâ demine devrânına hû :) 'Aşk ile cânlar :)