Hiç ağaç kendi kendine sandal olur mu?
 

Cahil diye Allah ı bilmeyene denir..
İmam-ı Azam’ın küçüklüğünde biri uluorta Allah’ı inkâr ediyor, “Allah varsa bana gösterin” diyerek Kûfe sokaklarında dolaşıyordu.
İddiasının yanlış olduğunu anlatanlar oluyor idiyse de, adam bir türlü inkârından vazgeçmiyor,
Bir gün birisi, adama:
“Bizim küçük bir bilginimiz var. Onu yenersen, ancak o zaman büyük bilginlerimiz seninle görüşür.” Dedi.
Adam küçümseyen bir dudak büküşle:
“Peki, kabul!” dedi. “Çıksın karşıma!”
Adam, İmam-ı Azam’ın da katıldığı ilim meclisine davet edildi.
Bilginleri tek kelimeyle susturacağını düşünen ateist (cahil) meclise gelmekten çekinmez.
Fakat o gün İmam-ı Azam meclise geç gelir. Bunu fırsat bilen cahil muzaffer komutan edasıyla İmama yüklenir:
“Geç kaldın küçük! Benden korktun değil mi?”
İmam: “Hayır korkmadım. Evimiz nehrin diğer tarafında. Karşıya geçmek için nehre geldiğimde bir de baktım ki nehrin köprüsü yıkılmış. Bende hemen yanımda ki ağaçlara beni karşıya geçirmek için sandal olmalarını emrettim. Sandal oldular ve karşıya geçtim. Bu yüzden geç kaldım.” Der. Bu cevaba bir kahkaha patlatan mülhid:
“Akılsız çocuk! Hiç ağaç kendi kendine sandal olur mu?” der.
Ebu Hanife ciddileşir ve: “Asıl akılsız sensin! Bir sandalın bile kendi kendine yapıldığını kabul etmiyorsun da, şu uçsuz bucaksız âlemin kendi kendine var olduğuna inanıyorsun.