Abdulkadir Geylani Hazretleri'nin Fütûhu'l-Gaybından Kıymetli Sözler

YASAK OLAN ŞEY

İnsana: "Hangi işi yapayım, işin hilesi nedir?" gibi bir söz yasak edilmiştir.

İnsanı hayrete düşürüyor, çok kere "ne yapayım?" "Yapacağım işin sonu ne olacak?" diye söylüyorsun... Sana verilecek cevap:

"Yerinde dur, haline şükret!.."

Sana, bulunduğun halde kalmak emri verilmiştir; o emri veren bir gün olur yolları açar. Her şey kendiliğinden yoluna girer. Allah'ın (CC) emirlerini iyi anla ve oku:

"Ey iman sahipleri, sabırlı olunuz... Sabır yolunda birbirinize yadımda bulununuz. Birbirinize iyi bağlanınız. Allah'tan (CC) çok korkunuz. Ümit edilir ki bu yolda felaha eresiniz."

Ey iman sahibi, Allah-ü Teala (CC) bu ayetinde, önce sabır emrini verdi; sonra bu uğurda karşılıklı yardımlaşınız ve birbirinize kenetleniniz emrini verdi. Daha sonra bunların terki çok büyük hata olduğunu anlattı ve:

- "Allah'tan (CC) korkun..." Buyurdu... Bunun açık manası şudur:

-"Sabri bırakmayın, çünkü hayır ve selamet ondadır."

Sabrın büyüklüğüne işaret için, bir Hadis-i şerifte şöyle buyurulmuştur

"Vücutta baş nasılsa iman bölümleri arasında sabır da öyledir."

Büyüklerin şöyle bir kelamı vardır:

-"Her hayır, sabırla işlenir. Herhangi bir hayrı yapana sevabı, o işteki sabrı kadar verilir."

Hemen bu kelama uyarak: Sabrımıza hiçbir işte iyilik yoktur, derler. Sonra Allah-u Teala (CC):

"Sabırlı kişilere mükafatları hesapsiz bol verilir." Şeklinde buyurdu...

Kötülüklerden uzak oldukça Allah (CC) yardımcın olur. Sabırlı ol, sonunu bekle, sabrin kadar mükafat alırsın.

Büyükler için ayetin tefsirine dayanarak buyurmuştur ki:

"Ittika sahiplerine Allah (CC) kolaylık yollarını açar... İstediği yerden rızık gönderir."

Bekle, sabırla bekle; ölüm gelinceye kadar bekle. Bu bekleme devresinde iman ve sabrın dayanağın olsun. Yalnız Allah'a (CC) dayan. Çünkü, Allah-u Teala (CC) söyle buyurdu:

-"Tevekkül sahiplerine Allah (CC) kâfidir."

Fütûhu'l-Gayb'tan alıntıdır.

19. Makale: AHDİ YERİNE GETİRMEK, SÖZDEN DÖNMEMEK


Henüz iman bakımından olgunlaşmadığın ve yakîn hali yönünden hakikate ermediğin bir zamanda; bir kimseye her hangi bir şeyi vaad edersen sakın dönme; ta ki; imanın yokluğa gömülmesin ve yakîn halin elinden gitmesin. İmanın kalbinde kuvvetlendiği, yakîn halin de hakikate erdiği zaman, sana manen şu hitap gelir:

- “Sen bugün bizim devletimizde kararlı ve eminsin.”

Bu hitap sana tekrar tekrar ve her tekrarında ayrı bir şekilde söylenir… Sen artık bu hallerden sonra seçkin olursun, belki daha üstün. Varlığın Hakk (CC) varlığına kavuşur, iraden kalmaz. Aradığın her şeyi sende bulursun. Hayrete düşecek acaiplik görmezsin. Bu hallerin hiç biri seni şaşırtmaz… Ne gördüğün
Hakk’a (CC) yakınlık gözlerini kamaştırır, ne de bulunduğun derece seni hayrete düşürür. Himmetin yükseldikçe yükselir, maddi varlığın akar gider. Dileğini Hakk’a (CC) teslim edersin, yaratılmış şeylere değil. Gönlünü onların sahibine verirsin. Ne
dünya ne de ahiret, hiç birini arzu etmezsin. Gönlünü Mevlaya (CC) verir, kalbini O’ndan (CC) gayri her şeyden temizlersin. Çünkü; Allah’ın (CC) rızasına kavuştun; cennetine vaat aldın… Netice: Hakk (CC) işlerdeki manevi tecelliyi anladın ve onlardan hoşlandın… İşte, bu in’am[1] ve ihsanlar imanından dolayı sana yapılıyor. Anlattığımız hallerden birine erdiğin vakit, en ufak şahsi şey düşünecek olursan öteye geçemezsin; düşünmezsen bir evvelki halin daha ilerisine, daha üstün ve güzeline kavuşursun. Evvelkinden hoşlanmaz öbürüne koşarsın… Sana bütün ilim ve anlayış kapısı açılır, bu sayede içinden çıkılmayacak en ince meseleleri çözersin. O meselelerdeki hikmet kapılarını açar, saklı iyilikleri meydana çıkarırsın…

[1] Nimet verme, iyilik yapma


Fütuhul Gayb'dan Alıntıdır.

52. Makale: İMAN SAHİPLERİNİN SIKINTILARI

İman sahiplerinin bazen mihnete düştükleri olur. Bunun bazı sebepleri vardır. Daha doğrusu buna hikmet icabı demek yerinde olur.İman sahibinin mihneti bir nevi lütuf sayılmalıdır. Hiç olmazsa Allah’ını (CC) hatırlar, dua eder. Duası makbul olur. Belki bir an için gaflete düşmüştür. Gelen ufacık bir mihnet çok iyi nimetlere sahip olmaya sebep olur. Sonra insan niçin duadan kaçınsın? Ve niçin Allah’ını (CC) unutsun? İşte unutunca ufacık bir uyarma ameliyesi yapılır. Haliyle iman sahibi bunun nereden geldiğini hemen anlar, dua eder. Elbette o zaman dualar makbul olur. İlahi lütuf ve kerem kapılan açılır. Allah (CC) hiçbir kulun duasını karşılıksız bırakmaz. Burada olmasa da öbür alemde karşılığını verir. Haliyle bu arada kaderin de icabı yerine gelir. Bunu da unutmamak yerinde olur.

Anlatıldığı gibi bazı ufak tefek mihnetler başa geldiği zaman edep ve terbiye dışına çıkmak yersiz olur. Bir bela gelince insan kendini kontrol etmelidir. Günahını araştırmalı ve onu gidermeye gayret etmelidir. Bir güç işe düşüldüğü zaman günah yollarını değil, sevap işleme yollarını aramak yerinde olur. Bir günah işleyince nasıl olsa işlendi diye öbürlerini sıraya koymak yerinde olmaz. Hele kader bahsinde uygunsuz yol tutmak, hiç de bir Müslümana yakışır şey değildir. En uygun yol, dua yoludur. Bela geldiği zaman dua etmek, Allah’a (CC) yalvarmak, günahlarına tevbe etmek hepsinden iyidir. Doğru yola hidayet eden ve en iyisini bilen yalnız Allah’tır (CC).