Tüm insanlık bir küp şekere sığar mı?
 

Çevremizde gördüğümüz tüm nesneler, dokunduğumuz yüzeyler ve hatta kendi bedenimiz ilk bakışta dolu ve kesintisiz bir yapıya sahip görünür. Ancak fiziksel gerçeklik, algılarımızın ötesinde bir boşluk üzerine kuruludur. Evrendeki atomların yapısı incelendiğinde, çekirdek ile elektronlar arasındaki mesafenin atomun toplam hacmine oranla oldukça geniş olduğu görülür. Eğer dünyadaki tüm insanların bedenini oluşturan atomlardaki bu boşluklar tamamen ortadan kaldırılsaydı, tüm insanlık bir küp şekerin hacmine sığacak kadar küçülürdü.

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]

Bu durumun temelinde atomun iç yapısındaki ölçek farkı yatar. Bir atomun çekirdeği, toplam hacmine kıyasla bir futbol stadyumunun ortasındaki küçük bir bilye kadar yer kaplar. Geriye kalan alan ise tamamen boşluktan ibarettir. Günlük hayatta nesnelerin birbirinin içinden geçmemesini sağlayan şey bu boşluğun fiziksel olarak dolu olması değil, elektronların yarattığı elektromanyetik itme kuvvetidir. Katı olarak nitelendirdiğimiz her yapı, aslında enerji alanlarının birbirine karşı uyguladığı direncin bir sonucudur.

İnsanlığın bir küp şekere sığması senaryosu, kütlenin korunumu ilkesi gereği bu küçük hacmin yaklaşık 500 milyon ton ağırlığında olacağı anlamına gelir. Bu yoğunluk düzeyi, doğada sadece nötron yıldızları gibi uç koşulların hüküm sürdüğü gök cisimlerinde gözlemlenebilir. Dolayısıyla fiziksel varlığımız, atomların kapladığı alandan ziyade, bu parçacıklar arasındaki etkileşimlerin ve enerjinin bir eseridir.

Maddenin özündeki bu boşluk, evrenin ne kadar seyrek bir yapıya sahip olduğunu ve makro dünyadaki algılarımızın atom altı düzeydeki gerçeklikle ne denli çeliştiğini gösterir. Fizik bilimi, görünenin ardındaki bu derin boşluğu tanımlayarak maddenin doğasına dair perspektifimizi şekillendirmeye devam etmektedir.

Atomların arasındaki boşluğu alınca geri de "Gerçek" bir madde mi kalıyor? Hayır. Herşey enerjiden ibaret. O enerji de algı. O da gerçek değil. Sonsuz yoğunluk, sıfır hacim. Her görülen ve hissedilenin tamamı "algı" yani his olarak yaratılıyor. Rüyalarımızda ki mekanlar, insanlar, madde atomlardan mı oluşuyor? Hayır. Hepsi hayalde yaratılıyor. Bu dünya da bir hayal. Unutmayın kimse bakmazken her yerde bekleyen bir "atom" yok. Eğer elektron mikroskobu ile bakan bir şuur varsa atom o an var. Onun dışında atom da yok. Ayrıca kimse gerçek bir atom görmüş değil. Enerji ölçülür deneyler yapılıp bir model çıkarılıyor. Sonra diyor ki çekirdeğinde nötron proton ve etrafında dönen elektronlar var. O meşhur atom çizimi. Şuan bir rüyanın içindeyiz. 5 duyunun tamamı da algıdır. His ve vehim.

Bilimsel temeli var ama anlatım gerçekleri sadeleştirmekten çıkıp dramatik bir mitolojiye dönüşmüş. Metin bilgi veriyor gibi yapıp aslında etkileyici metaforlarla gerçeği süslüyor.

Bu birine dokunduğumuzda elektron arasındaki itmeden dolayı aslında atomlarımızın temas etmediği hissettiğimiz dokunma hissinin de elektromanyetik direncini vücudumuzun yorumlama biçimi olduğunu öğrendim gerçekten düşündürücü bir konu. Hatta aslında saldalyede oturduğumuzda bile aslında oturmuyoruz gibi bir şey.