Sen her gece, farkında olmadan, evrenin arşivini okuyorsun.
 

Gökyüzüne baktığında şimdiyi görmüyorsun.

Ay’ı 1,3 saniye önceki haliyle görüyorsun.
Güneş’i 8 dakika 20 saniye önceki haliyle.
Jüpiter’i yaklaşık 40 dakika önceki haliyle.

En yakın yıldız Proxima Centauri’nin ışığı 4,2 yıldır yolda.
Andromeda’nın ışığı 2,5 milyon yıl önce yola çıktı. O ışık yola çıktığında insan türü daha yoktu.

Yıldız patlaması gördüğünde o yıldız belki binlerce yıl önce ölmüştür. Sen yalnızca ölüm ilanını okuyorsun.

Teleskop bir makine değil. Zaman makinesi.
James Webb’in bazı galaksileri, evren 300 milyon yaşındayken çekilmiş kareler.

En oha kısmı:
“Şimdi” diye bir gökyüzü yok.
Sadece farklı derinliklerden gelen geçmişlerin üst üste binmiş hali var.

Sen her gece, farkında olmadan, evrenin arşivini okuyorsun.

Biz onların şimdiki halini göremiyorsak onlar da bizim halimizi göremiyordur çok şükür

İşin en garibi de ne biliyor musun? 4,2 ışık yılı uzaklığındaki Proxima yıldızına baktığında yıldızın bize en yakın noktası ile en uzak noktası arasında yine yol farkı olduğu için aslıdan bir bütün yıldızı bile aynı anda görmüyoruz.

Yani bize en yakın noktasının görüntüsü ile bize en uzak noktasının görüntüsü farklı zamanlara ait. Devasa büyüklükteki yıldızları bir bütün cisim olarak aynı zamanda göremiyoruz.

Örneğin Betelgeuse (Alpha Orionis)
olur da süpernova olarak patlarsa,
yani yok olursa, o andan itibaren
onu gökyüzünde 640 ila 700 yıl
boyunca hiçbir şey olmamış gibi
normal haliyle görmeye devam
edeceğiz.

İmkanım olsa üst düzey teleskop alıp saatlerce uzayın derinliklerini izlerdim, elimdeki ay ve ışık kirliliğinin az olduğu zaman da belki bir kaç gezegeni anlık görebiliyorum. İmkanlar el vermiyor yoksa on numara gök bilimci olurdum :)

Einstein’a göre, dün, an, yarın aynı.
O nedenle farketmez.