Neden masumiyet deyince çocuk, çocuk denince masumiyet aklımıza gelir?
 

Neden masumiyet deyince çocuk, çocuk denince masumiyet aklımıza gelir?

İnsan, John Locke’un tabula rasa (boş levha) dediği şekilde tamamen temiz ve işlenmemiş mi dünyaya gelir? Her ruh dünya yaşamına aynı seviyeden mi başlar?

O halde aynı şekilde zalim bir ebeveyn ile dünyayı deneyimlemeyi seçmiş iki ruhtan nasıl biri aydınlığa yönelirken, diğeri travması nedeniyle(!) karanlığı seçer.

Kötülüğün içine doğduğu halde, ışığı seçen ruhlar yok mudur? Bu iki ruh aynı derecede, temiz ve masum mu doğmuştur?

11 yaşında bir çocukla tanışmıştım bir keresinde. Ona heyecan veren, denemek istediği şey şiddetti. Öfkeliydi çocuk. Buna anlam veremeyen (gördüğüm kadarıyla) bir aileye sahipti. Hiçbir suç işlememişti henüz. Hayvanlara taş atmak, arkadaşları ile kavga çıkarmak, ailesine vurmak gibi çocukça(??) eylemler dışında. Ama hayal dünyası karanlıktı. Vahşiydi. Psikiyatrist ile çalışmaya başladı ama sonra ne oldu bilmiyorum.

Hiçbir suç işlememiş biri, suç işleyene kadar masum mudur? Bir çocuğa tecavüz etmiş bir suçlu, pişman olduğunu belirtirken, “kendimi bildim bileli bu tür hayaller kuruyordum ama hep engelliyordum. Nasıl oldu bu sefer bilemiyorum” demişti. Bu adam yaptığı bu korkunç şeye kadar, masum muydu?

Ben her ruhun, yaşam yoluna, aynı seviyeden çıktığına inanmıyorum. Her yetişkinin bir çocuktan daha az masum olduğuna da...

Evet biz büyüdükçe dünyamız da büyüyor. Karanlıkları daha net görebiliyoruz belki... Hatta çocukken içgüdüsel olarak yaptığımız “anı yaşama” için, (zihin daha kalabalık ve gürültülü olduğundan) özel bir çaba sarf etmemiz de gerekiyor olabilir.

Ancak bana göre masumiyete bir çocuktan daha uzak değiliz... Elbette karanlık yanımıza gözümüzü kapatmadığımız ve artık çocuk olmadığımıza göre, masum olmamayı, kendimize doğal saymadığımız sürece...

Gerçek masumiyet, kalbinin ışığına sığınıp, başımıza ne gelirse gelsin, sevgi, merhamet ve hakkaniyetten uzaklaşmama çabamızdır.

İnsanı kirleten düşünceleriydi... çocukluk bu düşüncelerin henüz olgunlaşmadığı, hayata geçirebilecek erke sahip olmadığı bir dönem.

Düşüncelerin olgunlaşması ne demek? Plan yaptığı mı? Onları masum yapan fiziksel yetersizlikleri mi?

Fiziksel olarak yarı felçli, evinden çıkamayan biri, hayalleri ne derece kirli olursa plsun masum mudur?

Veya Hz Hızır örneğinde olduğu gibi, kimsenin onaylamayacağı çocuk öldürme eylemi, masumiyetini bozmuş mudur?

onları masum yapan zihinsel yetersizlikler... bir çocuk birine en fazla ne kadar zarar verir ya da öldürebilir ? birine zarar verme fikri bir çocukta nasıl meydana gelebilir ?

Bir tanıdığımızın 4 yaşındaki kızı annesiyle tacını paylaşamıyor. Çocuk tacı kırarak “şimdi ne sana ait ne bana” diyor. Ben bunu bugünkü aklımla bile yapabileceğim ya da tasavvur edebileceğim bir eylem değilken 4 yaşında bir çocuk bunu nasıl düşünmüştü ? boş levha olarak dünyaya geldiğimizi düşünmüyorum. kendimizden getirdiğimiz özelliklerle doğuyoruz. Bizimle beraber onlarda büyüyor bir forma dönüşüyor. Kendi seçimimizle... eğer boş levhalar olsaydık, her aileden aynı tip çocuk yetişirdi.

o halde zihinsel yetersizlik masumiyet midir? Kirli olan salt zihin midir?

Bu sorunun cevabını çok uzun süre düşündüm. Sonra bir babanın down sendromlu çocuğu için söylediği “ biz Allahtan bebek istedik o bize melek gönderdi” cümlesi kötülüğü zihinseleştirmeme neden olmuştu. Sonra bir yıl ismimi bile öğretemediğim %96 zihinsel ve fiziksel engelli bir çocukla çalışma imkanım oldu bütün düşüncem yine değişti. O dönem öğrendiğim insanın %95 ilkel beynini kullanması fikirlerimi alt üst etti.

Bizi ilkel yapan, insan olmaktan alıkoyan neydi? insanın özü iyilikti, insanlardan vaz geçmeme sebebim (az sayıda var olan) iyi insanlar değildi. Çocuklardı...

Az sayıda görme sebebimiz de bizim zihnimiz olabilir mi? Tüm çocuklara başlangıçta atfettiğimiz masumiyet etiketini, insanlara atfetsek ne olur?

İnsanları da masum görerek hatta yaptıkları hatalarda bile çocukluktaki halini düşünerek kolay affediyorum. Ama verdikleri zararı kalbim kaldıramayacak ölçüde olduğunda uzaklaşıyorum.

Tabiatımda yaratılırken bana sunulan en büyük güzellik kin tutmayı bilemeyişim ama yapılanı unutmuyorum. Unutmama huyuna kin tutma eklenseydi yürüyen cehenneme dönerdim.

Olgunluk geri kazanilmis masumiyettir der bir japon cok bilmisi... masumiyetin adi olgun olarak olarak degisiyor insanlar buyudugunde japonyada demek ki. Biz de masumiyetin adi salaklik oldugundan olsa gerek ki bizler buyuyunce masumiyeti tercih etmiyoruzdur belki de.