Ne işimiz var Suriye'de?

[Rahle]

.
.
.

"NE İŞİMİZ VAR SURİYE'DE" !

Hz. Musa zamanında Yahudiler yanlarında ahit sandığı olduğu halde çölde kırk yıl kaldılar. Sonucunda da kendilerine "savaşın" emri geldiğinde mealen: "Söyle Rabbine bizi başka bir yere götürsün, sen de git Rabbinle savaş, biz savaşmayız " dediler.

Biz bugün bunu okuduğumuzda "Nasıl bir kavim" diyoruz, kınayabiliyoruz değil mi?

İyi de bugün biz de savaşmıyoruz. Aynı şeyi biz de yapıyoruz. Bir düşünün: Müslüman ülkeleri şu anda ne durumda?
Esaret altında.
Savaşmamız gerektiğini, mücadele etmemiz gerektiğini Hazreti Kur'an bize bildirmedi mi? Bildirdi.
Efendimiz Aleyhisselam da bildirdi. Allah dostları da bildirdi. Yapıyor muyuz? Yapmıyoruz.

Peki o günkü "Sen git Rabbinle savaş" diyenlerden ne farkımız var?

"Gazze Türk'ün meselesi değil" diyorlar. Ne farkı var ?

Allah-u Teala'nın huzurunda, indinde ne farkımız kaldı ki? Bir fark var mı?

Onlar o zaman "Rabbinle git savaş, bize ayarla orayı" dediler. Biz de şimdi; "Ya Rabbi onları Kahru perişan eyle" diyoruz.
Aslında aynı şeyi direk Rabbimize ithaf ediyoruz . "Biz savaşmıyoruz" dediler. Aynı şeyi anlatıyoruz.
"Kahru perişan eyle" dediğiniz zaman kimi diyorsunuz?
Düşmanı diyorsunuz değil mi? Şeytanı diyorsunuz.

İyi de, ya biz de şeytanlaştıysak, kendimize beddua ediyorsak? Çünkü malımızla, canımızla hizmet etmedik ki, gayret etmedik ki, hep Allah-u Teala'dan bekliyoruz.

Ne oldu? "Dua ettim, tamam benim görevim bitti" diye düşünüyoruz.

Oysaki; hareket edeceksiniz, gayret edeceksiniz ki Allah-u Teala'nın size yardımı gelsin.
Ana konu bu değil mi?
Sen gayret etmezsen nasıl olacak?

Yok gayret etmeden zaten olacak olsaydı o zaman Bedir Savaşı niye oldu? Hendek Savaşı niye oldu? O kadar sahabeler şehit oldu.
Bir düşünün!

Eyüp Sultan Hazretleri ta İstanbul'a geldi. İstanbul'a niye gelsin?
Şimdi "ne işimiz var Suriye'de" diye soruyorlar mesela.

Sizi düşünmeye sevk etmek istiyoruz.
Hemen yeri gelmişken sahabeden, mübarekten örnek verelim.
İstanbul fethedildi, ama çok öncesinde Halid bin Zeyd (Eyüp Sultan) Hazretleri ve İslam orduları geldiler. Hatta gelirken irşad için Anadolu'da ayrılanlar oldu . Ayrıla ayrıla İstanbul'a kadar geldiler ve orada şehit oldular. Değil mi? Oldular.

Görünüşte "onlar İstanbul'u ele geçiremediler" diye düşünüyorsunuz. Halbuki yanılıyorsunuz!

Evet yanılıyorsunuz çünkü tohumları ektiler.
Onlar geldiler, Anadolu'da ayrıldılar, ayrılanlar Anadolu halkını irşada başladı. Hatta Kastamonu'da da çok vardır.
Yol üstünde ayrıldılar, azaldılar ama azalarak çoğalmak için !

Ve Anadolu'ya yayıldılar. O ilim ve irfan zaman içinde Anadolu'ya egemen oldu. Bununla birlikte son noktayı, zahiri gördüğümüz noktayı da Fatih Sultan Mehmet Han koydu. Tabii ki Rabbimizin izniyle, tabii ki O'nun ordusu, askeri ile birlikte.

O askeri yetiştirmeye ne zaman başlandı o zaman?

İşte Halid bin Zeyd Hazretleri'nin o yolculuğuyla başlandı.
İstanbul'un fethinin altyapısı Halid bin Zeyd Hazretleri ile birlikte başladı.

Hani bugün diyorlar ya "Suriye'de ne işimiz var" diye;
Biz bugün Suriye'ye gitmezsek Halid bin Zeyd Hazretleri'ni taklit etmiş olmuyoruz. Taklit etmek istiyorsak dünyanın her yanına gideceğiz.

Niye? Önce ilim, irfan, irşad, tazelene tazelene devam edecek. Sonra oradaki halk doğru şekilde bilinçlenecek. Sonra zahiride başarı elde edilecek.

Bugün gideceksin ki 10 yıl sonra orası tam dönüşüm yapsın. Bugün gitmezsen 10 yıl sonra orayı yerinde de bulamazsın.
Halid bin Zeyd Hazretleri gelmeseydi bugün İstanbul yoktu. Niye?
Çünkü manevi ordunun savaşı kazanamadığı hiçbir yerde zahiri, görünen Müslümanlar savaşı kazanamaz. Şeytan ve ordusu da bir yere girip, şeytani, metafizik olarak bizim göremediğimiz tarafta gidip bir bölgeyi ele geçirmediği sürece şeytani kanunlar orada da işlemez.

Peki böyle düşündüğümüzde İstanbul'u asıl kim fethetti?

Halid bin Zeyd Hazretleri.

Bugün biz Suriye'ye gitsek, oradaki camisinden türbesine, okulundan sağlık ocağına, aşevinden hastanesine her yere ulaşsak!
Mesela bir on yıl sonra orada düzen kuruldu. Asıl orayı kim fethetmiş oluyor? İlk gidenler.
İşte demek istediğimiz şu:
O gün çölde "gitmeyiz, sen Rabbinle git" diyenlerle Bugün "bizim Suriye'de ne işimiz var" diyenlerin arasında bir fark yok.
Anlayana.
Bir de Suriye'de tampon bölgeler oluşturup orada bir düzen oluşturarak, insanlara birlik beraberlik oluşturup, onları eğiterek, teçhizat anlamında destekleyerek bir yere getirmemiş olsaydık belki şu an orada da yok. Bu da olmayacak.
Bu tabii ki Bedir Savaşı'nda başladı. Efendimiz Aleyhisselatü Vesselam'ın ilk Bedir Savaşı'nda tohum atıldı. O kadar meleklerle beraber Cenab-ı Allah destekledi. Tohumu orada attı. Kalplere girdi. Zaferle beraber, Allah'ın izniyle sonrası devam etti.

Bakın manevi emir çok önemlidir. Efendimiz Aleyhisselam Okçular tepesinde "Buraya yerleşin. Bizi parçaladıklarını lime lime bile ettiklerini görseniz okçular tepesini terk etmeyin" dediler.

Ne oldu? Savaşı kazandığımızı görünce terk ettiler mi? Savaşı kaybettik mi? Kaybettik.

Aynı şey bugün de geçerli. Maneviyat bir emir veriyorsa bugünkü aklınızla fikrinizi ölçüp tartarsanız kaybedersiniz. Kaybedersiniz.
Sizin mantığınızla olmuyor bu işler.

Manevi emir vardır. Onu aldığınız zaman onu sorgulamadan harfiyen yapacaksınız.

--- ALINTI ---
.
.
.