İnsanlara Karşı Sû-i Zân Hususunda Dikkatli Olmak, Onlara Tam Güvenmemek de Sünnettir. İnsanlara Mağrûr Olmamalı, Yoksa Fitneye Düşer. Zirâ İnsanları Tanımağa, Tecrübeye Kalkışmak, Onları Kızdırır, Gücendirir. Kötü Hâllerini Görünce Onlardan Uzaklaşmalı, Aralarına Karışmamalıdır. İnsanların İçini Bilinceye Kadar, Görünüşlerine Aldanmamalıdır. Îmâm-ı Gazâlî Rahimehullâh Ne Güzel Söylemiştir:

Çok Kişiyle Görüşme, Hatâ Kabûl Etmezler,
Kusuru Bağışlamaz, Ayıpları Örtmezler,
Az ve Küçük Şeyleri, Hem Sorar Hem Ararlar,
Aza da Çoğa da Hep, Birbirin Kıskanırlar.
İnsâfı Gözetmezler Ama İnsâf İsterler,
Hatâ, Nisyân Dinlemez, Katiyen Afv Etmezler.
Dâima Söz Taşırlar, Hep İftirâ Ederler,
Kardeşler Arasına Düşmanlık Düşürürler.
Çoklarıyla Görüşmek Sebep Olur Hüsrâna,
Onlardan Kesilmekse Kavuşturur Rüchâna.
Hoşnûd Olurlar ise Hâlleri Yaltaklanmak,
Ama Bir Kızdılar mı, İşleri Kindâr Olmak.
Kinlerine Emniyet Etmemeli Katiyen,
Gülmelerinden Bir Şey Beklenmez Ebediyen.
Dıştan Giyimi Güzel, Kalpleri Kurt Yüreği,
Zân ile Kesilirler, Bilmezler Sevişmeği.
Arkandan Göz Kırparak Senle Alay Ederler,
Sevdiklerine Dahi İtimat Beslemezler.

[Şir’ât’ül-İslâm Şerhi.]