Ben eylül sen haziran
 

Bir eylüldü başlayan içimde
Ağaçlar dökmüştü yapraklarını
Çimenler sararmıştı
Rengi solmuştu tüm çiçeklerin
Gökyüzünü kara bulutlar sarmıştı
Katar gidiyordu kuşlar uzaklara
Deli deli esiyordu rüzgar
Dağılmıştı yazdan kalan ne varsa
Yaşanmamış bir mevsim gibiydi bahar

Neydi o bir zamanlar
Sevmişliğim, sevilmişliğim
O heyheyler, o delişmenlikler neydi
Ne bu kadere boyun eğmişliğim
Ne bu acıdan korlaşan yürek
Ne bu kurumuş nehir; gözyaşım
Önümdeki diz boyu karanlıklar da ne
Ne bu ardımdaki kül yığını; elli yaşım

Beni kötü yakaladın haziran
Gamlı, yıkık eylül sonuma
Bir ilk yaz tazeliği getirdin
Masmavi göğünle
Cana can katan güneşinle
Pırıl pırıl engin denizinle girdin içime
Çiçekler açtı dokunduğun
Çimler büyüdü yürüdüğün
Ve güller katmer oldu güldüğün yerde

Başımda senin kuşların kanat çırpıyor şimdi
Oldurduğun yemişlerin ağırlığından
Dallarım yere değiyor
Güneşi batmadan saçlarının
Bir dolunay doğuyor bakışlarından
Gün boyu senden bir meltem esiyor yanan alnıma
Uykusuz gecelerim seninle apaydınlık
Başım dönüyor, of başım dönüyor yaşamaktan
Ölebilirim artık

Ölme diyorsan; gitme kal öyleyse
Sarıl sımsıkı, tenim ol, beni bırakma
Baksana; parmak uçlarım ateş
Lavlar fışkırıyor göz bebeklerimden
Hadi gel, tut ellerimi, benimle yan
Benimle meydan oku her çaresizliğe
Benimle uyu, benimle uyan
Birlikte varalım on üçüncü aylara.

Ümit Yaşar Oğuzcan

Ve hazan başlamıştır .....
Eylüldür ya ;
Yaprak her tutunduğu daldan,
Önce kurur ,sonra düşer .
İnsandır ya ;
O da her güvendiği daldan
Önce kırılır , sonra düşer ...

Bir hayatımız daha olur zannediyoruz...
Biraz daha zaman geçince, başımızda uçuşan telaşlar durulunca, bir ömür daha verilecek sanıyoruz. Sonraya erteliyoruz kendimizi, sonraya bırakıyoruz yapılacak ne varsa kıymetli...

Bir eylül daha gelir yanılgısındayız. Mevsim yine döner, kalbimiz o zaman soğur dünyanın süslerinden diye umuyoruz. O zaman unuturuz zannediyoruz hatırlamaktan yorulduğumuz ne kadar kıymık varsa ruhumuza saplı...

Belki yine gelir Eylül, içinde ayrılıklar ve kavuşmalar biriktirdiği bohçasını bırakır kapı önlerine. Sonbaharı üfler açık pencerelerden içeriye, tül perdeler kımıldar mâzinin hatıralarıyla. Bitimsizce geleceğe uzanan beklentilerin ardından dalıp gider bakışlar. Bir Eylül daha gelir gelmesine, ama biz, ah biz, biz diye bir şey kalır mı?..

İçinden çıkılamamış, derde boyanmış özlemlerle ve acıyla söylenen bir şarkının bitiminde, şarkıcının "bu şarkıya ilham veren hiç kimseyi artık özlemiyorum" demesi kadar acıklı bir şey bu hayat...

Kimisinin bu son Eylül'ü, kimisinin kendini tekrar edip duran aynı Eylül'ü, kimisinin de farkına vardığı ilk Eylül'ü...

Eylül'ün farkına varınca bitiyor beklemeler. Farkına varınca anlıyorsun neden doğduğunu, neden öleceğini de. Ve nasıl yeniden dirileceğini de. Farkına varınca azalıyor yangınların, serin ve selametli oluveriyor derinin altını saran bütün alevler...

Ve biliyorum bir hayatımın daha olmayacağını, bir şans daha verilmeyeceğini, farkındayım her eylül gelişinde elimden tutan doğum sevincinin, farkındayım ve biliyorum ilk nefes alışımın muhteşemliğini de...

Olsun, varsın bir daha gelmeyecek olsun Eylül'ler, varsın bir daha sonbaharın soğuğu şefkatle okşamasın yanağımı, varsın doğumuma sevinmesin birileri...

Bir eylüle daha anılar sığdırdım ya, doğduğum aya yeniden değdi ya sözcüklerim, varoluş nimetine bir kez daha şükredebildim ya, bir pişmanlığa daha kucak açabildim ya, bir hüznü daha ekleyebildim ya amel defterime...

Off!..

Eylül'üm, ilk göz ağrım, geldin ve gidiyor musun benim gibi..