Geri Gelen Mektup
 

Ruhun mu ateş, yoksa o gözler mi alevden?
Bilmem bu yanardağ ne biçim korla tutuştu?
Pervane olan kendini gizler mi hiç alevden?
Sen istedin ondan bu gönül zorla tutuştu.

Gün, senden ışık alsa da bir renge bürünse;
Ay, secde edip çehrene, yerlerde sürünse;
Her şey silinip kayboluyorken nazarımdan,
Yalnız o yeşil gözlerinin nuru görünse...

Ey sen ki kül ettin beni onmaz yakışınla,
Ey sen ki gönüller tutuşur her bakışınla!
Hançer gibi keskin ve çiçekler gibi ince
Çehren bana uğrunda ölüm hazzı verince
Gönlümdeki azgın devi rüzgarlara attım;
Gözlerle günah işlemenin zevkini tattım.
Gözler ki birer parçasıdır sende İlahın,
Gözler ki senin en katı zulmün ve silahın,
Vur şanlı silahınla gönül mülkü düzelsin;
Sen öldürüyorken de vururken de güzelsin!

Bir başka füsun fışkırıyor sanki yüzünden,
Bir yüz ki yapılmış dişi kaplanla hüzünden...
Hasret sana ey yirmi yılın taze baharı,
Vaslınla da dinmez yine bağrımdaki ağrı.
Dinmez! Gönülün, tapmanın, aşkın sesidir bu!
Dinmez! Ebedi özleyişin bestesidir bu!
Hasret çekerek uğruna ölmek de kolaydı,
Görmek seni ukbadan eğer mümkün olaydı.

Dünyayı boğup mahşere döndürse denizler,
Tek bendeki volkanları söndürse denizler!
Hala yaşıyor gizlenerek ruhuma 'Kaabil'
İmkanı bulunsaydı bütün ömre mukabil
Sırretmeye elden seni bir perde olurdum.
Toprak gibi her çiğnediğin yerde olurdum.

Mehtaplı yüzün Tanrı'yı kıskandırıyordur.
En hisli şiirden de örülmez bu güzellik.
Yaklaşması güç, senden uzaklaşması zordur;
Kalbin işidir, gözle görülmez bu güzellik.

HÜSEYİN NİHAL ATSIZ

Sonra karasevdaya düştüm ne yapayım diye soracaksın mübarek :))

osman öztunç değil mi bu gardaş

"Mehtaplı yüzün Tanrı'yı kıskandırıyordur.
En hisli şiirden de örülmez bu güzellik."

Şairde iyice sapıtmış ha! Leyla ile Mecnundan öte sevgi dastanı yok hal böyle iken Leyla hastalanınca annesine Mecnuna iletmesi için şöyle demiştir: "Mecnuna söyle ki, Öyle bir güzeli sevsin ki, hiç bir zaman güzelligi bir hafif hastalıkla kayb olmasın, ebedi olanı sev."
Kinaye etmenin bile bir haddi vardır, ne yazık ki, bu hadsiz şair bunu anlamamış.

Gençliği fikir ve ideal kavgasında geçen Atsız hoca bir gün okulda bir öğretmene aşık olur fakat öğretmenle bir türlü konuşma cesaretini bulamaz ama bir şiir yazıp öğretmenin dolabına koyar .Öğretmen hanım da aynı şekilde koyduğu şiiri iade eder.Atsız Hoca da bu harekete karşılık bu şiiri yazar