7 gün mezarda yatan kadın

[Skoda]

İsrailoğullarından Bir Genç, Şiddetli Bir Hastalığa Tutulmuştu. Annesi, “Eğer Çocuğum Şifâya Kavuşup Hastalığından Kurtulursa, Yedi Gün Dünyâdan Çıkacağım!” Diye Adamıştı.

Allahû Teâlâ Hazretleri Çocuğa Şifâ Verir, Çocuğu Hastalığından Kurtulur Fakât Annesi, Adağını Yerine Getirmez. Bir Gece Rüyâsında Birisi Gelip Kendisine, “Adağını Yerine Getir! Yoksa Allah’tan Daha Şiddetli Belâya Uğrarsın.” Der.

Sabah Kalkınca Çocuğunu Çağırır, Durumu Ona Anlatır ve Kabristanda Kendisine Bir Kabir Kazmasını, Kendisini Oraya Defnetmesini Emreder. Çocuk, Annesinin Emrini Yerine Getirir ve Gider. Kabre Konulduğu Zaman Kadın, Şöyle Niyâzda Bulunur, “Ey Allah’ım! Gücümün Yettiğini Yaptım, Adağımı Yerine Getirdim. Bu Kabirde Beni Her Türlü Afâttan Koru...”

Kadın Duâyı Yapınca, Baş Tarafında Parlak Bir Işık ve Pencere Gibi Bir Delik Görür. Oradan Bakınca da Bir Bahçe Gördü. Bahçede İki Kadın Bulunuyordu. Bu İki Kadın Ona, “Ey Kadın! Oradan Çık Buraya Gel.” Diye Seslendiler. Genişleyen Pencereden Çıkıp Kadınların Yanına Gitti. Bir de Ne Görsün; Bahçenin İçerisinde Güzel Bir Havuz, Kendisini Çağıran Kadınlar da Bu Havuzun Etrâfında Oturuyorlar. Kendisi de Gidip Onların Yanına Oturdu ve Oturan Bu Kadınlara Selâm Verdi. Selâmını Almadılar. Kadınlara, “Selâmımı Niçin Almadınız? Hâlbuki Konuşabiliyorsunuz.” Dedi. Kadınlar, “Selâm Vermek Bir İbâdettir. Biz ise İbâdetten Men’ Olunduk.” Dediler.

Kadınların Yanında Otururken, Bir Kuş Gelip Kadınlardan Birisinin Başının Ucuna Konar ve Kanatlarıyla Kadını Serinletir. Başka Bir Kuş da Gelir, Diğer Kadının Başucuna Konarak, Gagası ile Kadının Başını Gagalamaya Başlar.

Birinci Kadına, “Bu Kerâmete, Nasıl ve Ne ile Ulaştın?” Diye Sorar. Kadın da, “Dünyâda iken Benim Bir Kocam Vardı. Ben Ona Çok İtaât Ederdim. Ona Hiç Karşı Gelmezdim. Ölürken de Kocam Benden Râzı Olarak Öldüm. Allahû Teâlâ Bunun İçin İkrâm Buyurdu.” Dedi.

İkinci Kadına, “Sen Bu Musibete ve Azâba Nasıl ve Niçin Uğradın?” Diye Sordu. Kadın da, “Ben Sâliha Bir Kadındım. Dünyâda iken Benim Bir Kocam Vardı. Ben Ona İtaât Etmez, Dâima Ona İsyân Ederdim. Dünyâdan Âhirete Göçerken, O Benden Râzı Değildi. Allahû Teâlâ Hazretleri Kabrimi, İyi Amellerimden Dolayı Bir Bahçe Kıldı Fakât Kocam Benden Râzı Olmadığı İçin de, Beni Bununla Cezalandırdı. Sana Çok Rica Ediyorum; Dünyâya Döndüğün Vakit Kocamın Yanına Git, Beni Bağışlamasını ve Benden Râzı Olmasını, Kendisinden İstirhâm Et. Belki Benden Râzı Olur da, Bu Azâbdan Kurtulurum.” Dedi.

Yedi Gün Geçtikten Sonra Ona, “Kalk, Kabrine Gir. Çünkü Oğlun Gelmiş, Seni Arıyor. Kabirden Çıkaracak.” Dediler. Kadın Onların Yanından Kalkıp Kendi Kabrine Geldiğinde, Çocuğunun Kabri Kazdığını Gördü. Delikanlı Annesini Kabirden Çıkarıp Evine Götürdü. Kadının Adağını Yerine Getirdiği Haberi Etrâfa Yayılınca, İnsanlar Onun Ziyâretine Geldiler. Bu Arada Kendisinden, Kocasına Gidip Kendisini Bağışlaması Hususunda Ricada Bulunmasını İsteyen Kadının Kocası da Ziyâretine Gelmişti. Karısının Söylediklerini Bir-Bir Kocasına Anlattı. Kocası da Karısını Affetti.

Gece Rüyâsında O Kadını Gördü. Kendisine, “Senin Vesilenle Azâbdan Kurtuldum. Allah Sana Çok Büyük Mükâfat Versin. Allah Senin Günâhlarını Bağışlasın!” Diye Duâ Ediyordu.

[Nevâdir-i Kalyubî]