Büyük Dayanışmanın Sonucu: israil Mallarını Boykot

Büyük Dayanışmanın Sonucu: İsrail Mallarını Boykot

Dünyanın çeşitli yerlerinde İsrail devlet terörüne karşı peş peşe gösteriler düzenleniyor. Bu protestolara ilaveten insanlar, söz konusu mezalime sessiz kalmamak için ellerindeki en büyük koz olarak, İsrail menşeli ürünlere boykot uygulamayı görüyor. Peki, bazı çevrelerce yapılan kara propagandalarda dile getirildiği gibi bu protestolar ve boykot girişimi beyhude bir çaba mı? Cevap kesinlikle hayır. Bu çabaların ekonomik, diplomatik ve psikolojik sonuçlarını şimdiden görmeye başladığımızı söyleyebiliriz.

Ekonomik olarak İsrail’in bu işten ciddi zarar göreceğini tahmin edebiliriz. Zira 300 ekonomistten oluşan İsrailli bir grup Başbakan Binyamin Netanyahu ve Maliye Bakanı Bezalel Smotrich’e yazdıkları açık mektupta, “İsrail ekonomisinin karşı karşıya olduğu ekonomik krizin büyüklüğünü anlamıyorsunuz” ifadelerini kullanarak, durumun vahametine dikkat çekti. Zira bu ekonomistler, boykot olayının sadece bazı malları almamak boyutunun çok ötesine geçeceğini öngörebiliyorlar.

Boykot eyleminin ikinci ve en önemli aşaması İsrail merkezli firmaların ürünlerinin muadillerinin üretilerek, ekonomi ve finans başta olmak üzere tüm sektörlerde bağımlılığı ortadan kaldırmaktır. Bunun en güzel örneği finansal ödeme sisteminde İsrail menşeili Visa ve Mastercard ile yapılan harcamaların bu kartlar yerine yerli ve milli bir sistem olan TROY’la yapılmasıdır. Bu ve benzeri milli ürünlerin sayısı ve kullanım alanları arttıkça Yahudi sermayesinin dünyadaki hegemonyasına büyük bir darbe vurulacaktır. İsrailli ekonomistlerin uykularını kaçıran gerçek işte budur.

ABD merkezli Rand Corporation’ın 2015’te hazırladığı rapora göre 2013 ve 2014’te İsrail ekonomisine yönelik boykot, İsrail’in gayri safi yurt içi hasılasında 10 yıl içinde kümülatif olarak yaklaşık 15 milyar dolarlık bir zarara yol açtı. Bu da İsrail’de kişi başına düşen GSYİH’de yüzde 3,4’lük bir düşüşe neden oldu. Şu anki boykot, geçmiş dönemdekilerden çok daha yaygın olması sebebiyle İsrail ekonomisine çok daha büyük zararlar verecektir. İsrail devlet bütçesine girmeyen her bir doların silah ve mühimmat alımında kullanılamadığı düşünüldüğünde, boykota katılmanın sadece vicdani değil aynı zamanda insani bir zorunluluk olduğu açıktır.

Boykotun psikolojik boyutunu ele aldığımızda bunun psikolojik açıdan kolay bir eylem olmadığını çünkü kişinin sahip olduğu tüketim alışkanlıklarını terk etmesinin aktif bir zihniyet değişimi gerektirdiğinin altını çizmeliyiz. Ayrıca, İsrail’i destekleyen firmaların boykot edilmesiyle kişi, İsrail’in zalimce masum insanları öldürdüğünü kabul ederek Filistin davasında, İsrail’in karşısında olduğunu tüm dünyaya ilan etmiş olur. Böylelikle, pasif bir nesne olmaktan çıkıp aktif bir özneye döner. Yaşanan acılar karşısında insan eğer hiçbir şey yapmazsa bu durum onu, tam da Yahudi lobilerinin istediği gibi, “çaresizliğe ve umutsuzluğa” iter. İşte boykot, insanın elinden gelen bir şeyi yaparak çaresizlik duygusunun üstesinden gelmesine yarar.

Boykot ve İsrail terörüne yönelik protestoların diplomatik alandaki kazanımlarına baktığımızda, bazı ülkelerin İsrail’le diplomatik ilişkilerini ya tamamen kesmesi ya da en düşük seviyeye indirmesinin, bu ülkeyi ve destekçilerini uluslararası arenada yalnızlaştırarak, üzerlerinde büyük bir baskı hissetmelerine yol açtığı söylenebilir.

Kıssadan hisse niyetine okyanus kenarındaki adamın hikayesini hatırlamakta fayda var. Gelgit zamanında sular çekilince sahilde yürüyen bir kişi, bir adamın sahile vuran denizyıldızlarını tekrar denize attığını gördüğünde ona bu çabasının beyhude bir davranış olduğunu ima etmek için “Sahile vurmuş binlerce denizyıldızı var. Hepsini denize atamayacağına göre bu davranışın neyi değiştirecek ki?” diye sormuş. Adam da eline aldığı bir denizyıldızını denize fırlatarak “Bunun için çok şey değişti” demiş. Vesselam
vel-ikram…

*Alıntıdır.

Kaynak : internet