Sıfır Beklenti 100'de 100 mutluluk getirir
 

“0” beklenti % de 100 mutluluk getirir. Teslimiyet ve tevekkül etmek için ön koşuldur beklentisizlik. Yaptığını Allah için yap, hem bu sayede hadiselerin doğal ekolojisini panik enerjimizle taciz etmemiş oluruz.

Beklenti içinde olmak, yürüyen aksana çomak sokmak gibi olur.

Niyeti alacak; Rabbimize tevekkül edeceğiz. Aksi halde işler sancılıdır. Akış Özgür vede rahat olmalı, beklenti içinde olmak parazit yayın demektir. Teslimiyet içinde olunduğunda cazibe kanunu kapsamında her şey olması gerektiği gibi olur, sessiz ve usulca vede samimiyetle. "Tevekkeltü Al Allah "

Yazınız tam zamanında ruhuma değdi. Nakil olmayı bekliyorum. Her nekadar tevekkül ettim desemde gerçek teslimiyeti göremedim kendimde. Su an daha kararliyim Allah razı olsun

Bilvesile rabbimiz size ve cümle sağlıkla ilgili sınavı olan múmin kardeşlerimize şafi ismi hürmetine kolaylıkla şifalar ihsan buyursun Biiznillah 🤲

Zaten dükkanı hiç satış yapmamak niyetiyle açarsan ilk satışta yüzde yüz kâra girilir. Kuş uçmaz bir gökyüzü bir şey kaybetmez, haklısınız.

Yaşadığımız sürece beklentiye gireceğiz tabi ki herkesin kendine göre isteği hayalleri var. Bu dünyada gerçekten hiçbir beklentim yada isteğim yok diyen ya evliyadır yada hayattan bıkmış yorulmuş bir kişidir.

EVET güzel bi konu çogu zaman şartlanmak, yani bu iş mutlaka olur gibi,düşünmek çogu zaman hayal kırıklıgı olur...en iyisi bekletiyi asgari tutup üstü gelirse şükür etmek .....

En ağır imtihan bu zaten, bunun ölçüsünü nasıl tutturacağız ve beklentimiz kimden yana olacak? Allah'tan yana mı, onun yarattıklarına mı yoksa esbaba mı? Bunların arasında savrulup duruyoruz, Allah'ın kendisine havale etmiyoruz. Edemiyoruz, tevekkülü tam kavrayabilsek Allah her şeyimize kefil. Kavrayamadığımız için sıkıntı yaşıyoruz.

Buna ekleme yaparken mevcut düşünceyi tekrar etmektense, **niyet–gayret–tevekkül–sonucu Allah’a bırakmak** çizgisini biraz daha açmak daha güçlü olur. Dili de sade tutabiliriz:

Bence burada beklentisizlik ile niyetsizlik arasındaki farkı da ayırmak gerekiyor. Tevekkül, hiçbir şey yapmadan beklemek değil; niyetini koyup elinden geleni yaptıktan sonra sonucu Allah’a bırakabilmek. İnsan bazen “Allah’a bıraktım” derken bile aslında kendi istediği sonucun gerçekleşmesini bekliyor. Belki teslimiyetin asıl sınandığı yer de tam olarak burası.

“Benim istediğim olsun” demekten, “Hakkımda hayırlı olan neyse o olsun” diyebilmeye geçmek kolay değil. Ama insan bunu öğrendikçe içindeki o sürekli kontrol etme hali de biraz azalıyor.

Kur’an’daki “Kim Allah’a tevekkül ederse, O ona yeter.” (Talâk, 65/3) ayeti bu açıdan bana çok şey söylüyor. Gayret bizden, sonuç Allah’tan. Belki gerçek tevekkül de bu ikisini birbirine karıştırmadan yaşayabilmek.

Beklentiyi bıraktığımızda her şey istediğimiz gibi olmayabilir; ama olanı kabullenmek ve onunla kavga etmemek daha mümkün hale geliyor. Bence teslimiyet biraz da burada başlıyor.