Ezoterik Sembolizmde 'Güneş' 1

[aedon]

Paganlığın dini sistemlerinin dikkatli bir analizi, rahiplerinin güneş enerjisine hizmet ettiği ve onların yüce ilahiyatının her durumda bu İlahi Işık'ın kişileştirdiği gerçeğini ortaya çıkarır.

Godfrey Higgins, dini inançların kökeni üzerine otuz yıllık bir araştırmadan sonra, "Antik çağın tüm tanrıları, kendilerini bazen Tanrı olarak, bazen de bilinen bu daha yüksek ilkenin bir amblemi ya da shekinası(shekinah) olarak güneş ateşine dönüştürdüler" görüşündedir.

Aslanın sırtından veya astrolojik olarak aslanın arkasından doğan güneş, her zaman güç ve hükümdarlığın simgesi olarak kabul edilmiştir.Halkı her zaman güneşe tapan İran bayrağında buna benzer bir sembol var. Krallar ve imparatorlar sık sık karasal güçlerini güneş küresinin göksel Gücü ile ilişkilendirdiler ve güneşi veya onun sembolik canavarlarından veya kuşlarından birini amblemleri olarak kabul ettiler. Büyük Moğol aslanına ve Sezar ve Napolyon'un kartalları da buna örnektir.

Bahailerde Güneş sembolü:
Bir Bahai metaforunda, güneş Yaradan'ı sembolize eder; ilahi kaynağı temsil eder.

bahai yazıları şöyle der :
‘Kutsal Ruh; sonsuz gücü, yaşamı ve aydınlığı ile tüm insanlığa getiren, tüm ruhları İlahi Işıltı ile dolduran, Tanrı'nın merhametinin kutsamalarını tüm dünyaya ileten Hakikat Güneşinden gelen Işıktır.’
‘Güneşin nuru tüm dünyayı aydınlattığı gibi, sonsuz Yaratan'ın rahmeti de tüm canlıların üzerine saçılır. Güneş, yeryüzünün meyvelerini olgunlaştırıp tüm canlılara hayat ve sıcaklık verdiği gibi, Hakikat Güneşi de tüm ruhları İlahi sevgi ve anlayış ateşiyle doldurarak parlar.’

Güneş, Yunan ve Roma mitlerinde Apollon'un simgesiydi.


Çeşitli dünya dinlerinin rahipleri tarafından kullanılan altın süsler, kralların taçları gibi yine güneş enerjisine ince bir referanstır. Eski zamanlarda, taçların güneş ışınları gibi dışarı doğru uzanan bir dizi noktası vardı, ancak modern gelenekçilik, birçok durumda, noktaları kaldırmış veya başka bir şekilde bükmüştür: içe doğru, bir araya toplamış ve üzerine bir küre veya haç yerleştirmiştir. Eski peygamberlerin, filozofların ve ileri gelenlerin çoğu, üst ucunda yayılan ışınlarla çevrili güneş küresinin temsilini taşıyan bir asa taşıyordu.

Birçok tanrı güneşle ilişkilendirilmiştir. Yunanlılar, Apollo, Bacchus, Dionysos, Sabazius, Herkül, Jason, Ulysses, Zeus, Uranüs ve Vulcan'ın güneşin görünen veya görünmeyen niteliklerini paylaştığına inanıyorlardı. Norveçliler,Balder'i bir güneş tanrısı olarak görüyorlardı ve Odin, özellikle tek gözü nedeniyle genellikle gök küresi ile bağlantılıydı. Mısırlılar arasında Osiris, Ra, Anubis, Hermes ve hatta gizemli Amon'un kendisi bile güneş ile benzerlik noktalarına sahipti. İsis güneşin annesiydi ve Typhon'un bile bir güneş enerjisi(sembolik) şekli olması gerekiyordu. Mısır’da güneş efsanesi sonunda Serapis adlı gizemli bir tanrının etrafında toplandı . İki Orta Amerika tanrısı, Tezcatlipoca ve Quetzalcoatl, genellikle rüzgarlarla ilişkilendirilse de, şüphesiz güneş tanrılarıydı.

Masonlukta güneşin birçok sembolik anlamı vardır. Güneş enerjisinin bir ifadesi, SOL-OM-ON adı, Yüce Işığın üç farklı dilde adı olan Süleyman'dır. Keldaniler'in Chiram'ı (Hiram) olan Hiram Abiff de bir güneş tanrısıdır. Güneşin Masonluğun sembol ve ritüellerinde oynadığı önemli rolün çarpıcı bir örneği, George Oliver tarafından Dictionary of Symbolical Masonry ‘de şöyle verilmektedir:

"Güneş doğudan doğar ve doğu İbadetli Üstad(efendinin)'ın yeridir. Güneş tüm ışık ve sıcaklığın kaynağı olduğu gibi, İbadetli Üstad da kardeşleri(tarikat üyelerini) işlerine teşvik etmeli ve ısıtmalıdır.Eski Mısırlılarda güneş ilahi takdirin simgesiydi."

simyada güneş örneği ; 'Altın güneşin metalidir ve birçok kişi tarafından kristalize güneş ışığı olarak kabul edilmiştir. Simya yollarında altından bahsedildiğinde, ya metalin kendisi ya altının kaynağı ya da ruhu olan göksel küre gösterilir.Bu göksel küre güneştir '

[aedon]

Albert Pike, Morals and Dogma'sında güneşe tapınmanın kökeni hakkında şu açıklamayı yapar:

"Onlar [yerli halklar] için o [güneş] bedenlerin doğuştan gelen ateşi, Doğanın ateşiydi. Yaşamın, sıcaklığın ve tutuşmanın yaratıcısı, onlara göre tüm neslin etkin nedeniydi. O onlar için uçsuz bucaksız, bölünmez, yok edilemez ve her yerde mevcuttu. Tüm insanlar tarafından hissedilen, onların ışığa ve yaratıcı enerjisine olan ihtiyaçlarıydı. Hayırlı etkileri, İyilik İlkesi ile Hinduların BRAHMA'sı,Perslerin MITHRAS'ı, Mısırlıların ATHOM, AMUN, PHTHA ve OSIRIS’i, Keldanilerin BEL'i ile özdeşleşmesine neden oldu. Fenikelilerin ADONAI'si, Yunanlıların ADONIS ve APOLLO'su, Güneş'in, yenileyici ilkesinin kişileştirmelerinden başka bir şey olmadı .Dünyanın varlığını sürdüren ve canlandıran doğurganlığın imgesi.."

Antik çağın çoğu uluslarında; sunaklar, höyükler ve tapınaklar Güneşe tapınmaya adanmıştı.
-Yucatan ve Mısır piramitleri,
-Amerikan Kızılderililerinin yılan höyükleri,
-Babil ve Keldani Zikkuratları,
-İrlanda'nın yuvarlak kuleleri ve Britanya'daki büyük, kesilmemiş taş halkaları olan bu kutsal yerlerin kalıntıları hâlâ duruyor.

Kutsal Yazılara göre insanın Yaratıcı'ya ulaşması için yapılan Babil Kulesi muhtemelen bir astronomik rasathaneydi.
Mısırlı rahipler, Güneş'in yüceltilmesi, ağırlanması ve en iyi şekilde onun yönettiği ve kendisi olan Aslan takımyıldızına yerleştirilmesi nedeniyle güneş küresinin simgesi olan aslan postlarını birçok törenlerinde giyerlerdi. Bir zamanlar gök kemerinin kilit taşıydı.
Yine, Herkül Güneş Tanrısıdır, çünkü bu güçlü avcı ‘on iki görevini’ yerine getirirken, güneş de zodyak kuşağının on iki evini katederken, katetme sırasında insan ırkı ve genel olarak Doğa için on iki temel ve hayırsever görevi yerine getirir. , Herkül, Mısır rahipleri gibi, bir kuşak için bir aslan derisi giydi.

Mısırlılar için güneş ölümsüzlüğün simgesiydi, çünkü her gece ölürken, her şafakta yeniden doğardı.


Antik çağın astronomları tarafından görülebilen gök cisimleri arasında en üstün olan güneş, tanrıların en yükseğine atanmış ve Yaradan'ın kendisinin yüce otoritesinin simgesi haline gelmiştir. Güneşin güçlerinin ve ilkelerinin derin bir felsefi düşüncesinden, bugün dünyada anlaşıldığı şekliyle ‘Üçlü Birlik’ kavramı ortaya çıktı. Üçlü İlahiyat ilkesi, Hristiyan veya Mozaik teolojisine özgü değildir, ancak hem eski hem de modern zamanların en büyük dinlerinin dogmasının göze çarpan bir parçasını oluşturur. Persler, Hindular, Babilliler ve Mısırlıların Üçlü Birlikleri vardı. Her durumda bunlar, tek bir Yüce zekanın üç katmanlı biçimini temsil ediyordu. Modern Masonlukta, Tanrı eşkenar bir üçgenle sembolize edilir; teutonik mistik Jakob Böhme; görünmez'in görünür, somut evrene bildirilmesini sağlayan Üçlü Birliğe Üç Şahit adını verir.


Üçlü Birliğin kökeni, güneşin günlük tezahürlerini gözlemleyen herkes için açıktır. Tüm Işığın sembolü olan bu kürenin üç ayrı evresi vardır: yükselme, gün ortası ve batma. Bu nedenle filozoflar her şeyin yaşamını üç ayrı bölüme ayırdılar: büyüme, olgunluk ve çürüme.
‘Şafağın alacakaranlığı ile akşamın alacakaranlığı arasında, göz kamaştırıcı görkemin yüksek öğle vakti vardır. Dünyanın Yaratıcısı olan Baba Tanrı, şafakla sembolize edilir. Rengi mavidir, çünkü sabah doğan güneş mavi sisle örtülüdür. Tüm dünyaların önünde Babasına tanıklık etmek için gönderdiği Aydınlatıcı Oğul Tanrı, öğle vakti göksel küredir, parlak ve muhteşemdir, Yahuda'nın yeleli Aslanı, Dünyanın Altın Saçlı Kurtarıcısı. Sarı O'nun rengidir ve O'nun gücü sonsuzdur.’ –Hristiyan gnostik felsefesinde-
Güneşin sonsuzluktakinin on iki evinden yıllık geçişiyle ilgili olarak, (32° mason) Robert Hewitt Brown şu açıklamayı yapar: "Güneş, zodyagın bu 'canlı yaratıkları' arasında yolunu takip ederken, alegorik bir dil ile şunu gösterdi: ya girdiği burcun niteliğini üstlenmek ya da ona karşı zafer kazanmak.
Güneş böylece Boğa'da bir Boğa oldu, Mısırlılar tarafından Apis (adı altında) oldu, Asurlular tarafından Bel, Baal, veya Bul. Aslan'da Aslan avcısı, Herkül ve Yay'da Okçu oldu. Balık'ta, o bir balıktı ; Dagon veya Vişnu, Filistinlerin ve Hinduların balık tanrısı."


-alıntıdır-