Hz. Musa'nın israiloğulları ile Çetin imtihanı
 

20- Bir zamanlar Musa, kavmine dedi ki: “Ey kavmim, Allah’ın sizin üzerinizdeki nimetlerini hatırlayın! Sizden peygamberler çıkarmış, sizleri kral yapmış ve insanlardan hiç kimseye vermediği nimetleri size vermişti!”

21- “Ey kavmim, Allah’ın sizin için takdir ettiği mukaddes topraklara girin. Arkanızı dönüp kaçmayın. Aksi halde kaybedenlerden olursunuz!”

22- Kavmi şöyle cevap verdi: “Ey Musa, o topraklarda çok güçlü bir kavim var. Onlar oradan çıkmadıkça, biz oraya asla girmeyiz! Onlar oradan çıkarsa işte o zaman gireriz.”

23- İçlerinden Allah’tan korkan ve Allah’ın kendilerine nimet bahşettiği iki kişi dedi ki: “Sizler şehrin kapısından girin. Eğer kapıdan girerseniz artık galip olmuşsunuz demektir. Eğer gerçekten mümin iseniz Allah’a tevekkül edin!”

24- Kavmi dedi ki: “Ey Musa, onlar orada olduğu sürece biz oraya kesinlikle girmeyeceğiz! Çok istiyorsan sen ve Rabbin gidin savaşın! Biz aha burada oturuyoruz!”

25- Musa dedi ki: “Rabbim, ben sadece kendime ve kardeşime söz geçirebiliyorum! Bir hüküm vererek bizimle, emre karşı gelen şu kavmin arasını ayır!”

26- Allah dedi ki: “Bu topraklar kırk yıl boyunca onlardan mahrum bırakılacaktır. Bunlar da yeryüzünde şaşkın bir vaziyette dolaşacaklar. Allah’ın emrine karşı gelenler için de sakın hayıflanma!”

Bu Ayetlerden Anladıklarımız:

1- İnsanlar geçmişlerini, tarihlerini ve nereden geldiklerini unutmamalıdır.

2- İsrailoğulları o kadar mucizeye rağmen yine de inat ve dik kafalılık etmişlerdir.

3- Bir işe başlamak, o işi bitirmek demektir. Biterse zaferdir, bitmezse de çaba göstermedir.

4- İsrailoğulları hem Allah’a hem onun Resûlüne karşı pervasızca sözler söylemekten çekinmemişlerdir. İtikat terbiyesinden mahrum kimselerden bu tür sözler çıkar.

5- Kişi bazen sadece kendisine ve karısına veya kendisine ve çocuğuna veya sadece kendisine söz geçirebilir. İslamî davetle uğraşan biri bu gerçeği göz ardı etmemelidir. Kimi zaman yüz binlerce insandan sadece ya kendisine ya da birkaç kişiye söz geçirebilir.

6- Allah’ın emirlerine karşı gelmek mahrumiyet sebebidir.
(Maide Suresi)