Ölüm korkusu

Ölümden niçin çok korkuyoruz. Bazı istisnalar haricinde yaşayan her canlı ölmek istemez. Çünkü yaşanılan bir alemden görünmeyen bir aleme yolculuk insanı korkutur. Her canlının bir gün mutlaka öleceğini bilmeyenimiz yoktur. Akıllı insan öldükten sonra sınırsız bir hayata göre program yapar yaşamını ona göre sürdürür. Böylece görünmeyen aleme renk vermiş olur. Yani görünmeyen âlemi, görünen bir âlem olarak hissetmeye başlar. Böylelikle dünyası değişen insanı, öteki âleme yapılacak yolculuk korkutmaz, tam tersine sevindirir. Çünkü sonsuz nimetlerin, hayatın kendisini beklediğini bilir. Öteki âlemi unutan dünya zevkine kapılanların ölümden korkması kadar normal bir şey yoktur. Gece kondu da yaşayan bir insana villa anahtarı verildiğinde hemen taşınmak isteyecektir. Çünkü o insan villanın rahatlığını ve maddi değerini çok iyi bilir. Gece kondusuyla kıyas yapınca villanın daha da değerli olduğunu anlar. Taşınma süresi, hazırlığı, yaşayacağı sıkıntı hiç kendisini üzmez… Bu örnek misali Allah’ın katına tertemiz çıkıp cennet anahtarını alma hayaliyle ibadet eden bir insan ölmekten neden korksun ki? Allah’ı seven, Allah’a bir an önce kavuşmak isteyenler kalplerinde dünya sevgisini bir zerre kadar barındırmayanlar ölümden korkmaz. Çünkü kendisini bekleyen, elindeki nimetlerden kat kat fazla değerindedir. Bunun dışındaki insanlar ölümden korkar. Öteki hayatı ihmal ederler. Bu yüzden ibadetleri pek sevimli gelmez. Onlar geçici dünyada saplanıp kalmışlardır. Dünya nimetlerine aldanıp edebi hayatı, sonsuz nimetleri düşünmezler.

__________________
Kaybettiklerim arasında en çok kendimi özledim, oysa ne güzel gülerdim..

Rabbim hayırlı ölüm nasip etsin inş teşekkürler silenn

Dünyâ ekin yeri, insanlar da sanki ekindir.
Ölüm, bu ekinleri biçen oraktır.
Azrâil (aleyhisselâm) harman sâhibi, mezar da harman yeridir.
Cennet ve Cehennem ise, ekinlerin durumuna göre konulacağı ambar gibidir. İnsanların da bir kısmı Cennet’e ve bir kısmı da Cehennem’e gideceklerdir.

(İmam-ı Gazali ks.)

__________________
İlmi, ancak kaygı ve meşguliyetten kurtulmuş bir genç elde edebilir.

Allah razı olsun

”İnsanların hatalarının ardına düşme, aksine onların güzelliklerini gör! Ancak dinî konularda hatalarını gördüklerini diğer insanlara bildir ki ondan sakınsınlar ve ona uymasınlar. Bu konuda hiç kimsenin makam ve mevkisinden çekinme ki hiç kimse dini bozmaya, bidatleri hortlatmaya cesaret edemesin. Çünkü Allah bu konuda senin ve dinin yardımcısıdır.”

Abdülkâdir Geylânî Hazretleri buyurur:

“Bütün varlığınla Rabbine yönel. Yarın endişesini, dünün yanına terk et. Zira muhtemeldir ki yarın geldiği zaman, sen ölmüş olabilirsin.”

Hâfız-ı Şîrâzî; “İnsan; birkaç damla kan, binbir endişedir!” der. Hakîkaten insan, beden olarak et ve kemikten ibaret. Fakat rûhen; binbir endişe yumağı. Rızık endişesi, sıhhat endişesi, istikbâl endişesi, bitmek-tükenmek bilmeyen hayaller, plânlar, emeller… Hâlbuki ecel gelip çattığında, hepsi bir anda bıçak gibi kesilecek, âdeta kaybolan gölgelere dönüşecek.

O hâlde insan, ne dünya rüyasında bulduğu denelere aldanmalı, ne düştüğü fakr u zarûrete yanmalı, ne de gelgeç sevdâlar uğruna ebedî hayatını hüsrâna çevirmeli. Fânî dünyayı, dâimâ ebediyet ufkundan seyretmeli. Kalbini fânî endişelerin kafesi yapmayıp her ânını Hakk’a tevekkül ve teslîmiyet ikliminde değerlendirerek huzura kavuşmalı…

Geçen zamanı geri almak mümkün olmadığı gibi, yarına çıkıp çıkamayacağımız da meçhul. Nitekim dün hayatta olan niceleri, bugün berzah âlemindeler. Bu bakımdan, yanlışlara tevbe etmek için, gün bu gündür. Sâlih amellere koşmak için de fırsat bu fırsattır.

Bunun içindir ki; “yarın yaparım diyenler helâk oldu” denilmiştir. Yarını olmayan bir günün her an gelebileceğini, hiçbir zaman hatırımızdan çıkarmayalım…

Allah razı olsun

Aslında ölümden değil de o an dan ve yalnız kaldogomızda Allah la başbaşa günahlarımızın yüzümüze çarpılmasından

Aklımız ölüceğimizi kabul ediyor fakat kalbimiz gizlice "Hadi oradan ya" diyor. Bence en güzel nasihat "Ölüm var" kelmesidir

__________________

...

Ölümden korkmanın bir nedeni de ölünce geride bırakacakları bakıma muhtaç canlılar oluyor.
Bu küçük bir çocuk da olabilir, engelli bir anne de olabilir, bir hayvan da olabilir...
"Ben ölünce ne yapar, ona kim bakar..." düşüncesi.
Tabii dünyaya aşırı düşkün olanlar "malımı kimler paylaşacak" düşüncesinde olabilirler.