Bu hayatın birgün biteceğine hiç inanasın gelmiyor değil mi?
 

Hiç inanasın gelmiyor değil mi?

Bu hayatın birgün biteceğine ve bir yüzleşmenin olacağına hiç inanasın gelmiyor. Doğumunla yakana iliştirilmiş inancını hiç zahmete girmeden, yaşamına çok da dahil etmeden bu güne kadar taşıdın.

Ama işte bir şekilde karşına dikiliyor gerçekler ve sen her defasında yine kaçıyorsun!

Sen kaçtıkça o şakaklarında beliriyor, olmadık yerde pat diye bir ezan başlıyor, bir bakıyorsun ramazan geliyor, bir bakıyorsun bir cenazeye katılman gerekiyor, bir bakıyorsun bir komşun sana Allahı hatırlatıveriyor, bir bakıyorsun bir musibet peydah oluyor sığınacak kimse kalmıyor...

Sense köşe bucak kaçıyor ve kulaklarını ellerinle sıkı sıkıya kapatıyorsun. Rahat bir nefes alayım, her günü keyfimce yaşayayım bitsin, önü sonu olmasın, düşünmeyeyim istiyorsun.

Sırf bu yüzden yabancı, uzak ve bir kenarda duruyorsun. Ödün kopuyor biri sana Allah'tan bahseder, "haydi namaz kılalım" der diye.

İçindeki bu şey uzaklık değil, bir uçurumun iki yakasında birbirinden ayrı kalmışlık. Bu durumdan o kadar memnunsun ki gözlerden uzakta durmak kaçışının amentüsü âdeta.

Mecbur kaldığın kadar yaşıyorsun inancını; insanlar arasında gerektiği kadar, ya da zor zamanlarda olabildiğince...

Kimseye eyvallahın da yok farkındayım. Kimseyi hayatına karıştırmazsın, kimseden akıl da almazsın, senin hayat tercihlerin sana özgüdür ve çok kıymetlidir. Herşeyini sen tırnaklarınla kazıyarak elde etmişsindir...

Yerine ve insanlara göre mânevi olan ne varsa askıya alabilirsin. Bu bazen bir arkadaş ortamı olur, bazen bir tatil yöresinde olur, bazen işyerinde olur. Hâşa Allahı hayat düzenine, uykuna, uyanıklığına karıştırmazsın, biliyorum.

Herkes seni böyle kabullensin, zorlamasın, ailen bile senin istediğinden daha fazlasını yaşamasın istiyorsun.

Birkez olsun bilinçsizce ve bencilce savruluşlarının kenarından, duruşuyla ve sözüyle sana seslenenleri duy, onlara tutun. Bir kez olsun dikkatle bak hayatının aktığı hedefe!

Bir kez olsun bak, n'olur!

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]

وَاِنّٖي كُلَّمَا دَعَوْتُهُمْ لِتَغْفِرَ لَهُمْ جَعَلُٓوا اَصَابِعَهُمْ فٖٓي اٰذَانِهِمْ وَاسْتَغْشَوْا ثِيَابَهُمْ وَاَصَرُّوا وَاسْتَكْبَرُوا اسْتِكْبَاراًۚ ﴿٧﴾Kendilerini bağışlaman için ben onları ne zaman çağırdıysam, parmaklarını kulaklarına tıkadılar; elbiselerini başlarına bürüdüler, ayak dirediler, kibirlendikçe kibirlendiler.Nuh suresi 7.ayet

Bilemedim şimdi. Üstüme alınsam mı alınmasam mı?!😊

Ard arda tokat yemenin şokunu yaşıyor gibiyim...

"Ben ne yaptım şimdi" der gibi bakıyorum...

Ama Allah için güzel nasihatler. Gaflet uykusundan uyandırmak için yüze serpilen su gibi.

Biraz silkelemek lâzım. Başka türlü gözümüz açılmıyor.

Deve kuşu gibiyiz. Bazı şeylerden kafamızı çevirince yok zannediyoruz. "Cık"... Biz perdeleri kapattık diye güneş doğmayacak mı sanki?!

İnkâr edince "puf" diye yok mu olacak bazı gerçekler?!

"Dahası O, duman halinde olan semaya iradesini yöneltti; ardından ona ve arza, “İsteyerek veya istemeyerek (varlık sahnesine) gelin!” buyurdu. “İsteyerek geldik” dediler."(Fussilet/11)

Dağ kadar, toprak kadar olamaz mıyız?!!!

İsteyerek varlık sahnesine gelemez miyiz?!

İnsanın kendi niyeti olmadan hayırlı işler gerçekleşmiyor , bize düşen o kişi hakkında sadece dua etmektir.

bazen dua etme konusunda bile geri kalıyoruz...

Dua konusunda cimriyiz hocam.Haz ve hız çağında yavaşlamaya , farkındalığa ihtiyacımız var...etrafımızda ki yangını görmeye...

Adamlar konuyu değiştirmeye çalişmiş açılan konu ne anlatiyor yorumlara bakın....
Hatirlamak istemesenizde unutmak isteyip keyif yapmak istesenizde o tabutun içine mutlaka girecekseniz....
Kuranda derki ölümü bol bol anımsayin....Nasıl olsa tadacaksınız :)

Araf Suresi 172 ve 173. Ayetlerinde Rabbimiz seslenmiş bize.
172﴿ Rabbin Âdemoğulları’ndan -onların sırtlarından- zürriyetlerini alıp bunları kendileri hakkındaki şu sözleşmeye şahit tutmuştu: Ben sizin rabbiniz değil miyim? “Elbette öyle! Tanıklık ederiz” dediler. Böyle yaptık ki kıyamet gününde, “Bizim bundan haberimiz yoktu” demeyesiniz;
﴾173﴿ Yahut, “Önce atalarımız Allah’a ortak koştu. Biz de nihayet onların ardından gelen bir nesiliz. Şimdi bâtıla saplanıp kalanların yaptıkları yüzünden bizi helâk mi edeceksin!” demeye kalkışmayasınız.