Adem AS Topraktan Yaratıldı
 

Yaratmak dileyince Âdem'i Hak teâlâ,

Şöyle ferman buyurdu, yeryüzüne evvela:



(Ben, insan halk etmeyi diledim ki topraktan,

Bir kısmı muti olur, bazısı eder isyan.



İtaat edenlere, Cennet olur mükâfat.

Asiler, Cehennemde azaba düşer fakat.)



Yeryüzü, bunu duyup arz etti ki: (Ya Rabbi!

Bu, itaatkârlara büyük ihsan tabii.



Lakin isyan edenler, Cehennem ateşine,

Girerse, dayanamam azab çekmelerine.)



Emretti Hak teâlâ, Cebraile o zaman.

(Ya Cebrail, bir miktar toprak al getir Arz'dan.)



Cibril, yere inerek, alacaktı ki toprak,

Yeryüzü, feryat figan eyledi ağlıyarak.



Dedi ki: (Bu gün benden, hiç toprak alma sakın.

İsyan edip, azaba düşerler sonra yarın.



Benim sebebim ile, girmesinler günaha.

Benden toprak almandan, sığınırım Allah'a.)



Cebrail, acıyarak bu feryadına Arz'ın,

Hemen döndü geriye, hiç toprak almaksızın.



Dedi ki: (Ya ilahi, her şey malum zatına.

Toprak almadığımdan, sığındım ben de sana.)



Hak teâlâ bu sefer, emretti Mikaile.

O dahi yeryüzüne indi bu gaye ile.



O da, yerden bir miktar toprak alacağı an,

Yeryüzü, ona dahi eyledi feryat, figan.



O da toprak almadan, geriye döndü yine.

Aynı özrü, o dahi beyan etti Rabbine.



Bu sefer İsrafile verdi Allah bu emri.

O da, aynı sebepten eli boş döndü geri.



Emretti en sonunda, hazret-i Azraile.

O dahi yeryüzüne indi bu gaye ile.



Yeryüzü, ettiyse de Ona da öyle feryat,

O'nun yalvarmasına, şöyle dedi o fakat:



(Allah'a sığınırsın, sen az toprak vermekten.

Ben dahi sığınırım, O'na karşı gelmekten.)



Ve sonra, her kıt'adan Toprak alıp getirdi.

Taif-Mekke arası bir yere biriktirdi.



Yeryüzü, Azraile edince feryat, figan,

Ona, Hak teâlâdan geldi şöyle bir ferman:



(Ey Arz, sakın üzülme az toprak verdiğine.

İade edeceğim onu ben sana yine.



Şu cansız, siyah renkli toprağını alırım.

Beyaz tenli, ay yüzlü insanlar yaratırım.



Onlar, senin üstünde yaşarlar belli müddet.

Ölüp, tekrar içine girerler en nihayet.)



Azrail'in aldığı topraklar, o mahalde,

Kırk arşınlık bir yığın olup kaldı bu halde.



Bu topraklar, dünyanın türlü noktalarından,

Alınıp, bir araya gelmiş olduklarından,



İnsanlar da, dünyada, çeşitli renklerdedir.

Hem dahi türlü türlü huy ve tabiattedir.



Bu toprak yığınının üstüne, cenâb-ı Hak,

Kırk gün yağmur yağdırdı, aralıksız olarak.



Yağdı Gam denizinden, otuz dokuz gün gece.

Ferahlık denizinden, bir gün yağdı sadece.



Bunun için insanın kederi, sevincinden,

Fazla olur daima, sual yok hikmetinden.

Çamur Olup Kurudu
 

Allah, Âdem Nebi'nin toprağını, o zaman,

Çeşitli safhalardan geçirip yaptı İnsan.



Emretti, o toprağa Hava koydu Cebrail.

Ateş ilave etti, daha sonra Mikail.



Ve yetmiş bin meleğe emretti daha sonra.

Su getirip döktüler, her biri o çamura.



Bir müddet yerde kalan o çamura, melekler,

Allah'ın emri ile, İnsan şekli verdiler.



Cansız bir heykel oldu, gayet güzel ve düzgün.

Kudret güneşiyle de, kurudu bir nice gün.



Öyle ki, dokunulsa hafifçe ona bir kez,

Pişkin bir saksı gibi, çınlayıp verirdi ses.



Velhasıl cansız olan bu kalıp tamamlandı.

Hak teâlâ emriyle, kırk sene yerde kaldı.



Emretti sonra Allah cümle melaikeye:

(Gidin de, o kalıbı ziyaret edin!) diye.



Melekler, hemen gelip yakınına vardılar.

Onun güzelliğine bakıp hayran kaldılar.



Zira görmemişlerdi böyle şey yeryüzünde.

Bir zerafet var idi endamında, yüzünde.



Ve gayr-i ihtiyari, şöyle dediler ki hep:

(Allah, bundan güzel şey yaratmış mıdır acep?)



İblis kovulmamışken, henüz Allah katından,

Geçerdi teb'asıyle, o yerin yakınından.



Eyleştiler hemence, görünce yerde onu.

Ve çok merak ettiler, onun ne olduğunu.



Parmağının ucuyla, dokundu İblis biraz.

Hasıl oldu o anda, çok kuvvetli bir avaz.



Meğer bir yabancının eli dokunduğundan,

Böyle çok kuvvetli ses, o zaman çıkmış ondan.



Endişeye kapılıp ve içinden dedi ki:

(Bu, büyük bir iş için yaratıldı belli ki.)



Lakin belli etmedi bunu hiç etrafına.

Başka türlü konuştu, kalbinin hilafına.



Dedi ki: (Bunun için, etmeyin hiç endişe.

Baksanıza içi boş, yaramaz hiç bir işe.



İsterseniz karnından, ben içeri gireyim.

İçinde bir şey varsa, size haber vereyim.)



Deldi sonra karnını, giriverdi içeri.

Gördü orda bilcümle, göklerdeki şeyleri.



Ve bir mahzen gördü ki, kilit var kapısında.

Lakin açamadı ki, ne vardır arkasında?



Bu acayip şeyleri görünce daha şaştı.

Önceki endişesi, daha da fazlalaştı.



Dedi ki: (Yaratıldın, sen büyük bir iş için.)

Çıktı yine dışarı, hiç belli etmeksizin.



Teb'asına dedi ki: (Eğer bunu, Rabbimiz,

Tutar ise sizlerden daha üstün ve aziz,



Ve hürmet etmenizi, isterse sizden eğer,

Sizler ne yaparsınız, o zaman ey melekler?)



Dediler: (Bize her ne emrederse Rabbimiz,

O emre mütabaat ederiz elbette biz.)



İblis hiç beğenmedi bu cevabı kibrinden.

Hemen kendi kendine, şöyle dedi içinden:



(Onu tercih ederse, muhalefet ederim.

Beni aziz tutarsa, onu helak eylerim.)



Halbuki Hak teâlâ buyurdu ki: (Sizin ben,

Bilirim gizli açık, ne geçse kalbinizden.)