Vahşi r.a.'nın Efendimiz'e (s.a.v) yazdığı mektuplar
 

VAHŞİ (Radıyallahu Anh ) MÜSLÜMAN OLMAK İÇİN EFENDİMİZE (sallallahu aleyhi ve sellem) YAZDIĞI MEKTUPLAR

Hazreti Vahşî İslâmı ve gelişmeleri tetkik eder ve sonunda eşsiz şefkat sahibi Efendimize (sallallahu aleyhi ve sellem) bir bedevî kanalı ile o zemin ve şartlarda mektup gönderir ve der ki:
-- Müslüman olmak istiyorum.” Fakat Nisa 48. âyetindeki yasakların kendisini korkuttuğunu söyler, “Bu günahların hepsini yaptım. Allah’ı inkarda ettim.Adamda öldürdüm. Amcan Hamza (Radıyallahu Anh)’nın canına kıydım. Zinada ettim .İçki de içtim. Benim için bir tövbe imkânı var mı?” diye sorar.
Bunun üzerine Furkan Sûresi’nin:
-- "Ve her kim tövbe edip de salih amel işlerse, o muhakkak Allah’a makbul olarak döner” hatta önceden işlemiş olduğu tüm günahlarını Allahu Teala kişi Nasuh tövbe ederse ben sevaplara tebdil eylerim meâlindeki âyet-i kerimesi nazil olur.
Peygamber Efendimiz (salallahu aleyhi ve sellem) bu âyet-i kerimeyi yazdırıp Vahşi’ye gönderir. Vahşi ikinci bir mektup gönderir:
-- Bu âyette iyi amel Salih amel yapma şartı var. Namaz oruç zekat hac gibi.Ben iyi işleri, amelleri belki yapamayabilirim. Başarılı olabilir miyim bilmiyorum” der ve tekrar vasıta ile gönderir.
Yine bunun üzerine:
-- Doğrusu, Allah kendisine şirk ortak koşulmasını af mağfiret etmez, ondan berisini dilediğine mağfiret buyurur (Allah ona ortak şirk koşmanın haricinde altında bütün günahları işleyeni dilediği kişiye af eder” 2 meâlindeki âyet-i kerime nazil olur.
Peygamber Efendimiz (salallahu aleyhi ve sellem), bu âyet-i kerimeyi de Vahşi’ye gönderir. Vahşi tekrar ücüncü bir mektupla mukabele eder:
-- Bu âyet-i kerimede de Allahu Teâlâ dilediğine mağfiret eder şartı vardır. Allah beni bağışlamayı diler mi, dilemez mi bilmiyorum” diye yazınca:
-- Ey nefisleri üzerinde israfta bulunmuş kullarım! Allah’ın rahmetinden ye’se (ümitsizliğe) düşmeyiniz. Şüphe yok ki, Allah günahların hepsini içki zina adam öldürme vs.mağfiret eder. Muhakkak ki o çok Gafur ve Rahim’dir.” (Zümer Sûresi, âyet: 53) meâlindeki âyet-i kerime nazil olur.
Resulullah Efendimiz (salallahu aleyhi ve sellem) bu âyet-i kerimeyi de Vahşi’ye bildirir. Vahşi bu âyet-i kerimede hiçbir şart bulamaz ve Medine-i Münevvere’ye, bir grupla gelip Efendimize (sallallahu aleyhi ve sellem) gider, başı eğik ve kafası sarıklı Efendimizin (sallallahu aleyhi ve sellem) elini öperken, Efendimiz (aleyhisselâm);
-- Kaldır kafanı, sen Vahşi değil misin?” der:
-- Evet Ya Rasûlullah, mücrim ve günahkârım, Müslüman olmaya geldim” der. Sonrasında şehadet ve göz yaşları... Akabinde Peygamber Efendimiz (salallahu aleyhi ve sellem):
-- Gel, yanıma otur ey Vahşi! Amcam Hamza’yı nasıl şehit ettin?” O da anlatır. Efendimiz (salallahu aleyhi ve sellem) dahil bütün sahabeler ağlarlar. Efendimiz (aleyhisselam):
-- Ey Vahşî, Allah’ın bağışladığını ben nasıl bağışlamayım?“ buyurur.