Benim Işıgım Nurum..

[Aliye]

Küçüktüm çok küçüktüm,
Benim gibi olan en küçük şeylerden çok büyük mutluluklar çıkarırdım,
Gözlerimde sitare yıldızının ki gibi ışıl ışıl parlayan o muhteşem aydınlık hiç eksik olmazdı,
Belki bazen aglardım , bazen küserdim ama o ışık hiç bi zaman kaybolmazdı,
O zamanlar dünya o kadar büyüktüki kapımızın önünden okulun yoluna kadardı,
Belki 200 metreydi ama bana çok büyüktü ,
Bu 200 mt yere tüm dünyayı sıgdırmıştım,tüm hayatı , çiçekleri kelebekleri , neşeyi sevinci ,
Kibrit kutusu koleksiyonum vardı, çeşit çeşit kibrit kutuları, hele birde kırmuzı çöplü kibrit kutun oldugu zaman pek havalı olurdum
Birde gazoz kapakları ve bilye koleksiyonum vardı, tüm servetim mutlulugum
Bana özel olan herşeyim bunlardı.. ama gözlerim aydınlık ışıl ışıl parlardı mutluluktan, çok seviliyordum çünkü ,
Kalbim sevgi ile doluydu , bu sevgi enerjisi hiç bitmiyordu,
Sokakta yaşıtım olan kızlar ve erkeklerle bilye ve gazoz kapagı koleksiyonlarımızı yarıştırır eglenirdik genelde kazanırdım
Kaybetsemde üzülmezdim , kalanları daha bi titiz saklardım daha bi özenli davranır kaybetmek istemezdim,kim isterki sevdklerini kaybetmeyi,
Sanırım o dönemlerde başladı içimdeki kaybetme korkusu, diger tüm çocuklar gibi,
Günler hep böyle geçiyordu,
Ve bir gün yine sıradan bi gün de ben sabahın erken saatlerinde evin kapısının önünde oyun oynarken bir araba gelmişti,
Az ötede durdu ve kapısı açılınca içinden teyzem çıktı, ardından yengem , ardından Annem !!
Annem yürümüyordu .. teyzem ve digerleri koluna girmiş zorla yürütüp eve getirdiler .. Hepsi aglıyordu..
Bense sadece bakıyordum anlamaya çalışıyordum,
Neden diyordum kendime neden aglıyorlar,
Neden buradalar neden bu kalabalık,
Her geçen yüzüme bakıyor aglıyarak öyle acınaklı bakıyorlardıki ben bakmaktan utandım, Soruyorum arada kısık sesle ne oldu !!
Neden aglıyorsunuz!! Cevap yok :/
Kimse cevap vermiyor ben artık Annemi gördükçe aglamasını kendimi tutamadım ağlamaya ortalığı dağıtmaya başladım,
Artık o sessiz mutlu kız o gözleri ışıl ışıl olan kız gitmişti,
Aglamamı kimse durduramıyordu,
Ve o şekilde aglaşırken artık anlamıştım kimsenin bi şey demesine gerek kalmamıştı,
Babam dı o ışık ,
Gözlerimde kaybolan giden o gün kaybettiğim babamdı,
Sonra o korkunç ses geldi .. koştum dışarı çıktım kocaman bi araba kocaman bi yeşil tabut taşıyor üzerinde,
Aglamalar çogaldı artık kimse kimseyi duymuyordu,
Yolculuk başladı ,
Son yolculuguydu bu babamın, benim ışıgımın son yolculuguydu,
Ve gittik gittik yollar uzadı uzadı o ses hep kulaklarımda öyle büyük bi yankı yapıyorduki yinede içimdeki sesi bastıramıyordu,
Kalbim sökülmüş sanki orda o tabutta yatıyordu,
Dokuz yaşında bi kız çocuguydum,
Ama o gün artık büyümüştüm,
19 yaşında gibiydim , hayata öyle bakıyordum,
Ve yol bitti geldik son duraga, bekleyiş başladı hoca dualar okuyor ,
Ben iyi bilirdik sözlerini anladım sadece,
Nasıl bilirdiniz ? İyi bilirdik?
Bu soruya bi gün hepimiz muhatap olacagız , acep bizi nasıl bilecekler!!
Ve kalbim gidiyordu , benim ışığımı almışlardı onunla birlikte mezara gömeceklerdi,
Yürüdüm yürüdüm bi yere kadar artık izin vermediler yaklaşmama
Oracıkta oturdum uzaktan izliyordum gözlerimden akan pınarlar artık hiç durmuyordu,
Babam canım ,kalbim, ışıgım oradaydı ben gidemiyordum yanına ,
Kürekler çalışıyor ben izliyordum, son topragıda serptiler işte artık her yer karanlık olmuştu ,
Benim ışıgım oraya gömüldü ..
Boynu bükük gözü yaşlı içime akan pınarlar beni yorgun ve kımıldayamıyacak hale getirmiişti,
Eve gelmiştik artık,
Ama ev artık o eski ev degildi , evde karanlıga bürünmüştü,
Her yer sessiz soguk ,
Ben o gün nasıl geçti nasıl sabah oldu hiç hatırlamıyorum,
Gözlerimi kapatmışım karanlıga açtıgımda yeniden akşam olmak üzereydi,
O gün bugündür kaybettiğim ışıgımın yeri uzun zaman dolmadı,
O günden sonra her karanlıkta kaldıgımda benim yolumu aydınlatacak ışıgım olmadı,
Annem belki onu hissettirmemeye çalıştıysada yıllarca hep hissettim,
Bu yokluk çok başka bi şeydi yeri hiç bi zaman dolmaz, doldurulamaz,
Yıllar içinde o küçük kız içimde bana hep seslendi
Hep seslendi ben duymadım uzun zaman
Taki bi gün ışıgımın aslında kendi içimde oldugunu anlıyana kadar..
Evet o ışık benim içimdeydi , ben onu taşımışım bunca zaman
Gözyaşlarımın içinde en özel yerde saklamışım onu,
O benim nurum olmuşta ben farkında degilmilşim
Sevdiklerimiz belki yanınızda , belki uzaklarda , belkide bir mezarda
Ama ışıkları hep içinizde ,
Onlar içinizde , gözyaşlarınızın içinde,
Onlar kalbinizde , her an sizinle hayat buluyorlar,
Lütfen ışıgınızı kaybetmeyin..
Karanlıklarda yaşamaktansa elinizdeki gözünüzün nuru ışıklarınızın kıymetini bilin
Helede hayatta iseler,
Ve bazen küçük bi çocuga denk gelirseniz ışıgını kaybetmiş ,
Ona vereceginiz şefkatli bi tebessüm bile onun yeniden ışıldamasına sebep olacagını bilin,
Bundan daha güzel bi mutluluk yoktur inanın,
Birinin bi mahsunun bi küçük yavrunun gözündeki o mutlulugun ışıgın sebebi olmak kadar büyük bi mutlulukki tarifi yok bunun,
Ve hayat yolculugunda size kalan sadece eninde ve sonunda
Nasıl bilirdiniz ?
Sorusunun cevabı ...

---------- Post added 02.11.17 at 03:03 ----------

Kaynak Alıntı

[azize]

cantanem ne mutlu ki ardından ağlatacak bir baban varmış güzelliklerle dolu erkekler askere gidince kadınlar babaları ölünce büyür

[Aliye]

azize Nickli Üyeden Alıntı

cantanem ne mutlu ki ardından ağlatacak bir baban varmış güzelliklerle dolu erkekler askere gidince kadınlar babaları ölünce büyür

Allah razı olsun can ablam çok doğru söylüyorsun..

[Havasokulu]

Sayın @[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...], Allah-u Zülcelal razı olsun.

[pelit41]

Güzel bir paylaşımmm

[Aliye]

@[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]..

[Neyir]

Aliye okudum ama cok tuhaf oldum yarın arayıp babamın sesini duyayim en iyisi

[Aliye]

Kaybetmeden kıymetini bilmek, keşke demeden yapmak lazım Neyir
Benim yapacagım bir şeyde yoktu çok küçüktüm