Fıtratımızı çok zorluyoruz

Ne erkekler ne de kadınlar fıtratlarına razı değiller.
Bu "Allah'tan râzı olmamak" anlamına da gelir mi bilmiyorum!

Fıtratı zorladıkça içinden çıkılmaz bin tane bunalımın içinde buluyoruz kendimizi. Fıtratımızı ifrat derecesinde kötüye kullanıyoruz.

Eşiyle ve evde yolunu gözleyen çocuklarıyla ilgilenmek fıtri bir vazife iken; erkek eve geç gitmeyi, gece yarılarına kadar orada burada arkadaşlarıyla muhabbet üstüne muhabbet devirmeyi, evde yapabileceği ufak bir işe dahi kılını kıpırdatmamayı erkeklik biliyor...

Erkeklerin umursamazlıklarıyla cebelleşen, aklına mukayyet olamaz hâle gelmiş, çaresiz kadınlar çok fazla...

Kadınların ifratı altında ezilen, huzursuz olmamak için her şeye "tamam" diyen, "adam yerine koyulmayan" ve sistematik şekilde azar işiten erkekler de az değil...

Evde yemekleri başka kadınlar yapıyor, başka kadınlar temizliyor yatak odalarımızı, elbiseleri başka kadınlar ütülüyor...

Kadın daha fazla konfor, statü ya da kariyer uğruna en temel işlerde başka kadınları kullanmayı normal görüyor. Erkek de en basit sorumluluklardan kaçmak uğruna, sahip olduğu güçten ya tamamen vazgeçiyor, ya da diğer kadınlara zulmetmekte kullanıyor. Roller değiştikçe, zincirleme bir döngüye hapsoluyor hayatlar.

Erkek de, kadın da fıtratlarının yüklediği sorumluluklardan kaçtıkça, bedeli başka kadınların ve başka erkeklerin omuzlarına yükleniyor.

Bu durumun ne kadarı zaruret, ne kadarı keyfîlik hiç düşündünüz mü?

Fıtrata razı olmayınca, ilk önce kibir, sonra da "kimse bana neyi nasıl yapacağımı söyleyemez!" ruh hâli hâkim oluyor ve gerekçeler sıralanıyor peşi sıra.

Erkek ve kadın için fıtratın sınırlarını çizen kitâbi ve biyolojik ayetler görmezden geliniyor.
Modern çağın "ama" ile başlayan "bahane ayetleri" daha çok kabul görüyor...

Fıtratın şirazesi erkek için de kadın için de kaymış durumda ve ruhlarımız darmadağın.

Hormonlu meyve sebzeler gibi çok gösterişliyiz, ama ne tadımız var ne de tuzumuz!