Başın sağolsun, tuzluğu uzatır mısın !
 

Kadının anlatası varmış, başladı konuşmaya:
- "Babam öldüğünde, bir köşeye çekilip ağlamak, düşünmek, yaşadığımız her şeyi hatırlamak istedim. Sessizce Kur'an okumak, ölümü tefekkür etmek, kendi ölümümü düşünmek istedim.. Onu yolculamak istedim fakat servis yapmaktan, yemek pişirmekten, gelenin gidenin baş sağlığı dileklerini kabul etmekten, hiçbir şey göremedim, babam gitti babam.. ve ben onu son yolculuğuna uğurlayamadım." dedi pişmanlık dolu bakışlarıyla.. Malesef biz öyle bir hale geldik ki "acımızı yaşayamıyoruz."
Gelene gidene hizmet edip, ölenin nasıl öldüğünü(!) anlatmaktan..
Hatta iki ara bir derede iki gıybetin belini kıran ve uzun zamandır birbirini görmeyip cenaze günü fısır fısır kaynatan akrabadan..
Yanyana tıkış tıkış oturup cenaze kalkmadan ikram bekleyen komşulardan..
Dert ettiğinden değilde, sırf merakını tatmin için cenaze sahibini konuşturanlardan..
Ahhh o pideler illa kıymalı olmalı, helva öyle kavrulmaz! İçine fıstık atmalı!
Gömülenin kıyameti kopmuş, arkada dulu ve yetimi kalmış kimin umurunda..
Hele kırkı okutulurken bi sarma sarılıp yanına tulumba eklenmezse konu komşu ne der?
Tavuk yerine kırmızı et koyulursa birde aman aman..
O tabaklar nasıl gururla taşınır..
SubhanAllah millet !
Ne kadar çirkinleştik farkında mısınız?

Birde son moda olarak; kokulu taş, tespih, mıknatıslı magnet dağıtma çılgınlığı başladı ki dağıtmayanı dövüyorlar desem abartmış olmam.
Yahu insan ölmüş insan!
Bir anne bir baba bir can ölmüş, bir can gitmiş!
Belki kabirde kemikleri birbirine geçti azaptan, sen onun adına kokulu taş dağıtmazsan ayıp olur diye düşünüyorsun ey kardeşim!
Kim soktu bu çirkin işleri bizim fıtratımıza?
Biz ahireti bilen, kabrin ve sorgu sualin dayanılmaz zorluğunu bilen bir ümmet olarak nasıl ölüm gibi ciddi bir işi şaklabanlık malzemesi haline getirebildik?

Hele mevlüt kreasyonu şıklık yarışına hiç girmiyorum. Nerde ne altını varsa takmış, evin içinde topuklu terlikle geziyor birde elinde gül suyu..
Yahu adam ölmüş adam!
O evden bir can, bir nefes gitmiş neyin topuklusu, neyin şıklık yarışı bu?
Düğün değil bu, cenaze evi!
Cenazeleri festivale döndürmüşler farkında değiliz!!!!

İnsanlar belediyenin kurduğu taziye çadırına pide yemeye, çay içmeye geliyorlar. O olmazsa gelen de az oluyor. Kimse cenaze evine bir tabak yemek götürmüyor. Tek düşündükleri kendi mideleri.
Köyde ise cenaze evinden yemek ve çay bekliyorlar. Bunu etrafımda çok gördüm.
Cenaze sahibi acısını mı yaşasın yoksa gelene yemek mi versin?
Bu insanlar ölümün acısını ya yaşamamışlar ya da öyle görmüşler umursamıyorlar ve kendilerinin cenazeleri olsa onlar da aynısını yapacaklar.
İnsan, gerçekten sevdiği birini kaybettiğinde günlerce uyuyamaz, günlerce yemekten içmekten kesilir.