Gölgenin içinden Doğan Nur

Ey can
Sen ışığa doğru yürürken
ışık yalnız yolunu değil
içinde yıllardır saklı duran odaları da aydınlattı
Ve sen sandın ki aydınlandıkça yalnızca güzelliklerin görünecek
Oysa nurun değdiği yerde perde kalkar
Perde kalkınca kendinden sakladığın ne varsa görünür olur
Korkma
İçinden yükselen karanlık senin sonun değildir
O karanlık çoğu zaman ışığın ulaşamadığı yer değil
ışığın ilk kez ulaşmaya başladığı yerdir
İçindeki öfke sana düşman olmak için doğmadı
Belki yıllarca susturulmuş bir yaranın dilidir
İçindeki kıskançlık seni küçültmek için gelmedi
Belki gönlünün henüz adını koyamadığı bir arzuyu göstermeye geldi
İçindeki korku seni zincire vurmak için değil
henüz uyanmamış kudretini sana fark ettirmek için kapını çaldı
Sen kendinden kaçtıkça gölge büyüdü
Sen kendine döndükçe gölge anlam kazandı
Çünkü insanın en derin sırrı
karanlığı öldürmek değil
karanlığın içinde saklanan nuru tanımaktır
Hiçbir gece kendi başına düşman değildir
Gece yıldızları görünür kılar
Hiçbir sessizlik boşluk değildir
Sessizlik hakikatin sesini duyurur
Hiçbir yara yalnızca acı değildir
Bazı yaralar ruhun hangi kapıdan geçeceğini öğretir
Sen kusursuz olmak için yaratılmadın
Bütün olmak için yaratıldın
Bütünlük ise yalnızca sevdiğin taraflarını kucaklamak değildir
Kendinden utandığın yere de merhamet götürebilmektir
Bir gün kendi öfkenin karşısında duracaksın
Onu bastırmadan dinleyeceksin
Bir gün korkunun gözlerine bakacaksın
Onu yenmeye değil anlamaya çalışacaksın
Bir gün geçmişte sakladığın parçalarını tek tek çağıracaksın
Ve hiçbirine yabancı demeyeceksin
Çünkü ruh bölünmez
İnsan kendini parçalara ayırabilir
ama hakikat onu yeniden birliğe çağırır
Sen gölgen değilsin
Ama gölgesiz de değilsin
Sen yaran değilsin
Ama yaralarının içinden geçen hikâyesin
Sen korkun değilsin
Ama korkunun ötesinde doğabilecek cesaretsin
Nur yükseldikçe gölge görünür
Gölge göründükçe idrak derinleşir
İdrak derinleştikçe insan kendisiyle savaşmayı bırakır
İşte o zaman içinde başka bir kapı açılır
Orada kendini düzeltmeye çalışan biri kalmaz
Kendini tanımaya başlayan bir gönül kalır
Orada iyilik kötülükle savaşmaz
Işık karanlığa saldırmaz
Hakikat hiçbir şeyi kovmaz
Sadece her şeyi kendi yerine yerleştirir
Sen de kendi içindeki her parçaya yer aç
Ama hiçbir parçanın seni yönetmesine izin verme
Öfkeni gör fakat öfken olma
Korkunu duy fakat korkunun hükmüne girme
Arzunu tanı fakat arzunun esiri olma
Yaranı sev fakat yaranın kimliğin olduğuna inanma
Çünkü sen bütün bunlardan daha derinsin
Sen gelip geçen duyguların ardındaki şahitsin
Sen değişen düşüncelerin ardındaki sessiz idraksin
Sen doğup sönen hallerin ötesindeki fark edişsin
Ve hakikatin en ince sırrı belki de burada saklıdır
İnsan ışığa ulaştığında karanlıktan kurtulmaz
Karanlığın içinde bile ışığın varlığını görebilecek hale gelir
İşte gerçek uyanış budur
Kendinde gördüğün hiçbir şeyi lanetlememek
Hiçbir yaranı değersiz saymamak
Hiçbir düşüşünü yolun sonu sanmamak
Hiçbir karanlık gecenin sonsuza kadar süreceğine inanmamak
Çünkü güneş doğduğunda gece yok olmaz
Gece yalnızca görevini tamamlar
Ve sen
kendi içindeki bütün mevsimleri geçtikten sonra
bir gün anlayacaksın
Aradığın ışık hiçbir zaman gökyüzünden sana gelmiyordu
O ışık
senin içindeki bütün perdelerin ardında
sessizce bekliyordu
Sen onu yaratmadın
Sen yalnızca önündeki perdeleri kaldırdın
Ve gölgen ortaya çıktığında
aslında ışığının büyüdüğünü fark etmedin
Şimdi kendine dön
Gölgeni yanına al
Yaranı incitmeden taşı
Korkuna şefkatle bak
Kalbinin kapısını aç
Ve içinden sessizce söyle
Ben kendimden kaçmıyorum
Bende görünen hiçbir parçayı inkâr etmiyorum
Karanlığımı ışığın düşmanı bilmiyorum
Yaramı bilgelikten ayrı görmüyorum
Korkumu cesaretten ayrı bilmiyorum
Kendimi eksik değil
yolculuk içinde görüyorum
Çünkü ben yalnızca parlayan tarafım değilim
Ben parıltıyı görünür kılan bütün yolum
Ve şimdi biliyorum
Gölge ışığın yokluğu değil
Işığın dokunduğu yerde görünür olan sırdır
Ben gölgemi sevgiyle gördüğümde
ışığım daha da derinleşir
Ben kendimi bütünüyle kabul ettiğimde
içimde savaş sona erer
Savaş sustuğunda
hakikat konuşmaya başlar
Hakikat konuştuğunda
ben susarım
Ve ben sustuğumda
içimde öteden beri yanan o ezelî nur
kendini yeniden hatırlatır
O nurda gölge yoktur
ama gölgeden korku da yoktur
Çünkü artık bilirim
Ben karanlıktan geçtim diye karanlığa ait değilim
Ben gölgemi gördüm diye gölge olmadım
Ben düştüm diye eksilmedim
Ben acıdım diye kaybolmadım
Her dönüşüm beni kendime yaklaştırdı
Ve sonunda anladım
İnsanın hakikate yükselişi
gölgelerinden kurtulmasıyla değil
onların içinden geçerken nurunu kaybetmemesiyle olur