Sen yıllarca başkasının suskunluğunda kendi değerini aradın..
 

Sen yıllarca başkasının suskunluğunda kendi değerini aradın
Kapısını açmayan gönüllerin önünde kendini eksik sandın
Oysa kapanan her kapı senden bir şey götürmedi
Sadece yanlış yerde beklediğini gösterdi
Bir başkasının kalbinde bulamadığın merhameti
kendi ruhunun derinliklerinde uyandırmak için geldin dünyaya
Sen su ararken aslında susuzluğun adını öğreniyordun
Sevgi beklerken sevginin kaynağını keşfediyordun
Birinin seni görmesini isterken
kendi özünde görünmeyen ışığa yaklaşmaktaydın
Kuyu boş değildi
Sen kovayı yanlış yere salıyordun
Kapı sağır değildi
Sen anahtarı başkasının elinde arıyordun
Gönül sevgisiz değildi
Sen kendi içindeki rahmeti henüz uyandırmamıştın
Şimdi dön kendine
Sessizliğinin içine gir
Kimsenin dolduramadığı o boşluğu korkuyla değil hakikatle seyret
Çünkü insanın en büyük yolculuğu
başkasından sevgi almak değil
içinde sevgiyi engelleyen duvarları yıkmaktır
Bir gün anlarsın
Seni inciten insanların çoğu
sana verecek sevgiyi bulamadığından değil
kendi içindeki karanlıktan çıkamadığından susmuştur
O gün öfken merhamete dönüşür
Bekleyişin özgürlüğe dönüşür
Kırgınlığın idrake dönüşür
Ve sen artık kimsenin eksikliğini kendi değerin sanmazsın
Kendi içine bir adım attığında
orada senden önce bekleyen bir sessizlik bulursun
O sessizliğin altında kadim bir pınar akar
Ne dışarıdan gelir
ne başkasının elinden uzanır
Ne zaman başlar
ne zaman biter
O pınar senin özündeki rahmettir
Bir yudum iç
Sonra bir yudum daha
Ve yıllardır başkalarının kalbinde aradığın huzurun
aslında kendi varlığının derinliklerinde seni beklediğini gör
Artık kimseye susuzluğunu anlatmak zorunda değilsin
Çünkü kendi kaynağını tanıyan
başkasının kuyusuna mahkûm olmaz
Sevgi dilenmezsin
Sevgi olursun
Anlaşılmayı beklemezsin
Anlayış olursun
Kucaklanmayı aramazsın
merhametin kendisine dönüşürsün
Ve işte o zaman hakikat sessizce konuşur
Sen terk edilmedin
Sen kendine dönmeye çağrıldın
Sen değersiz değildin
Sen değerini yanlış aynalarda aradın
Sen sevgisiz değildin
Sen sevgiyi dışarıdaki ellerin mülkü sandın
Şimdi kovayı bırak
Kurumuş kuyunun başından ayrıl
Kapısını açmayan kalenin önünden çekil
Sana uzanmayan elleri zorlamaktan vazgeç
Başını kaldır
Gökyüzüne değil önce kendi içine bak
Çünkü aradığın gök
kalbinin derinliğinde açılacak
Ve bir gün kendi ruhunun pınarından içtiğinde
dünyanın bütün susuzlukları sana aynı görünmeye başlayacak
Kimi bağırarak susamıştır
kimi susarak
kimi öfkeyle
kimi kibirle
kimi uzaklaşarak
kimi herkesi kırarak
Ama sen artık onların davranışlarının ardındaki susuzluğu göreceksin
Çünkü kendi susuzluğunu tanıyan
başkasının çölünü yargılamaz
İşte hakikat burada başlar
Başkalarının sana ne vermediği artık seni tanımlamaz
Çünkü sen kendinde neyin doğduğunu görmeye başlarsın
Ve o zaman kalbin değişir
Dışarıdan bekleyen insan ölür
İçinden doğan insan uyanır
Kuyu artık dışarıda değildir
Kapı artık dışarıda değildir
Şifa artık dışarıda değildir
Kaynak sensin
Pınar sensin
Rahmetin geçtiği kapı sensin
Ve sen kendine döndüğünde
bütün yolların aslında aynı merkeze çıktığını anlarsın
İnsan kendini bulduğu gün
dünyadan bir şey istemeyi bırakmaz
ama dünyanın verebildikleriyle kendi özündeki sonsuzluğu birbirine karıştırmaz
İşte özgürlük budur
Bir başkasının sevgisi geldiğinde şükretmek
gelmediğinde eksilmemek
Bir kapı açıldığında girmek
kapandığında kapının önünde kendini kaybetmemek
Bir el uzandığında tutmak
uzanmadığında kendi ayaklarının üzerinde durabilmek
Ve bütün bunların sonunda
kalbin yine sevgiyle kalabilmesi
Çünkü hakikat
kalbi taşlaştırmak değildir
Hakikat
kalbi bağımlılıktan kurtarıp rahmete açmaktır
Sen artık kuyunun başında bekleyen kişi değilsin
Sen kendi içinde suyu bulan yolcusun
Ve kendi kaynağını bulan insan
çölde bile susuz kalmaz
Çünkü artık bilir
Aradığı su
bir başkasının kovasında değil
Kendi ruhunun derinliklerinde
sessizce çağlayan
sonsuz bir pınardadır