Yusufiyeli Nickli Üyeden Alıntı
(Mesaj 674296)
Peygamber’in (s.a.s.) ashabı olduğu için dil uzatanlar ancak Rasulullah’ın davasına düşman olanlardır. Çünkü Rasulullah’a dost olan, Rasulullah’ın dost olduklarına da dost olur. İşte bundan dolayı Rasulullah’ın ashabına dil uzatmak mü’min olan kimseye yakışmaz diyoruz. Müminlere yakışan şu ayet-i kerimedeki gibi dua etmektir:’’وَالَّذ۪ينَ جَٓاؤُ۫ مِنْ بَعْدِهِمْ يَقُولُونَ رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَلِاِخْوَانِنَا الَّذ۪ينَ سَبَقُونَا بِالْا۪يمَانِ وَلَا تَجْعَلْ ف۪ي قُلُوبِنَا غِلًّا لِلَّذ۪ينَ اٰمَنُوا رَبَّنَٓا اِنَّكَ رَؤُ۫فٌ رَح۪يمٌ’’“Bunların arkasından gelenler (şöyle) derler: ‘Ey Rabbimiz! Bizi ve bizden önce iman etmiş olan (din) kardeşlerimizi bağışla, iman etmiş olanlar için kalplerimizde bir kin bırakma. Ey Rabbimiz, şüphesiz ki Sen çok esirgeyicisin, çok merhametlisin.”[Haşr suresi 10. ayet]Bu ayet-i kerimede Allah Teala müminleri üç sınıf olarak tertip etmiştir: Önce Muhacirler sonra Ensar sonra da bunların arkasından gelip de kendilerini hayır ile anan müminlerdir. Allah (cc) bize onların aleyhinde konuşmayı değil onlar için istiğfarda bulunmamızı emretmiştir.Her mümine gereken, Ashab’a dil uzatmamaktır. Bununla beraber ben Sahabe’nin masum olduklarını söylemiyorum. Sahabenin birbirleriyle mücadele etmelerine gelince; birbirlerine ictihaddan kaynaklanarak birbirlerine karşı çıkmışlar. Elbette onların bir kısmının ictihadında isabet oldu, bir kısmının da ictihadında isabet olmadı. Bize gereken onların bu münakaşalarını bu zamana taşımamaktır. Bize gereken, ayetteki gibi onlar için istiğfar etmek ve ibret almaktır.Bu konuda Hz. Peygamber (s.a.s.) şöyle buyurmuştur:«لَا تَسُبُّوا أَصْحَابِي فَلَوْ أَنَّ أَحَدَكُمْ أَنْفَقَ مِثْلَ أُحُدٍ ذَهَبًا مَا بَلَغَ مُدَّ أَحَدِهِمْ وَلَا نَصِيفَهُ»“(Ey ileride gelecek Müslümanlar!) Ashabıma sövmeyiniz! Sizden biriniz Uhud Dağı kadar altın sadaka verse, Ashabımdan birinin iki havuç (hurma) sadakasına erişemez hatta yarısına bile ulaşamaz.”[ Buhari, “Fedailu Ashabi’n-Nebi”, 5; Müslim, “Fedailü’s-Sahabe”, 133]İşte bu hadis-i şerif gösteriyor ki Ashaba sövmek haramdır.Başka bir hadis-i şerifte şöyle buyurmuştur:«اللّٰهَ اللّٰهَ فِي أَصْحَابِي لَا تَتَّخِذُوهُ عَرَضًا مِنْ بَعْدِي، فَمَنْ أَحَبَّهُمْ فَبِحُبِّي أَحَبَّهُمْ، وَمَنْ أَبْغَضَهُمْ فَبِبُغْضِي أبْغَضَهُمْ، وَمَنْ آذَاهُمْ فَقَدْ آذَانِي أبْغَضَهُمْ، وَمَنْ آذَانِي فَقَدْ آذَي اللّٰهَ، فَمَنْ آذَي اللّٰهَ، فَيُوشِكُ أَنْ يَأْخُذَهُ»“Ashabım hakkında Allah’tan korkun! Benden sonra (Ashabımı düşmanlık için) hedef edinmeyin! Onları (Sahabeyi) seven bir kimse beni sevdiği için onları sevmiş olur. Onlara buğzeden/nefret eden, benden nefret ettiği için onlardan nefret etmiş olur. Onlara eziyet eden bana eziyet etmiş olur. Bana eziyet edip inciten Allah’a eza edip incitmiş olur. Kim ki Allah’a eza ederse (Allah’ın) o kimseyi yakalaması (cezalandırması ve azap etmesi yakındır.”[ Ahmed b. Hanbel, 5.cilt, 54, 57]Başka bir hadis-i şerifte Rasulullah (s.a.s.) şöyle buyurmuştur:“Ashabıma ikram edin. Çünkü onlar sizin hayırlılarınızdır.”[ Abdurrezzak, Musannef, hadis no: 20710]Sahabe arasında olan tartışmaların ve mücadelelerin haklı gerekçeleri ve meşru olduğuna dair yorumları vardır.İmam Şafii’nin dediği gibi, “Allah bizi onların kanlarına ellerimizi bulaştırmaktan korudu, biz de dillerimizi onların kanlarına bulaştırmayalım.”Sahabeye yöneltilen kötü söz, eğer kat’i naslara aykırı ise küfürdür. Hz. Aişe’ye yapılan zina isnadı yani zina iftirası küfürdür. Çünkü Nur suresi 11. ayetle Hz. Aişe’ye (r. anha) yapılan zina isnadının asılsız olduğu sabit olmuştur.Sahabeye lanet etmek de yasaklanmıştır. Çünkü Hz. Peygamber (s.a.s.), namaz kılanların ve Ehl-i kıblenin lanetlenmesini yasaklamıştır:“Bir mü’mine lanet olsun demek onu öldürmek gibidir.”[ Buhari, “Edeb”, 44]Yine başka bir hadis-i şerifinde Hz. Peygamber (s.a.s.): Sıddik bir kimseye lanetçi olması yakışmaz”[ Müslim, “Birr”, 84] buyurmuştur.Başka bir hadis-i şerifte şöyle buyurmuştur:“Lanet edenler kıyamet gününde ne şefaatçi olabilirler ne de şehid!”[ Müslim, “Birr”, 84-85.]Lanet, bir varlığın Allah’ın rahmetinden uzaklaştırılmak istenmesidir.[ İbn Manzur, Lisanü’l-Arab, 13.cilt, 383]Hiçbir müminin, başka bir mü’min hakkında Allah’ın rahmetinden uzaklaştırma isteğinde bulunması düşünülemez. Bu durum müminin ahlakı olamaz. Müminin sıfatı merhamet etmek ve yardımda bulunmaktır. Müminler birbirleri ile tek bir vücut gibidirler. Kendisi için istemediğini mü’min kardeşi için de istemez. Ne büyük günahtır ki, kıyamet gününde şefaatçi olamıyor.
|
