Muhabbet ve ittibâ
 

Resûlullah’ı sevmek ile Resûlullah’a benzemek arasındaki mesafe neden çoğu zaman gözyaşı kadar yakın, ahlâk kadar uzak kalır?

Sevginin duyguda kolay, terbiyede ağır olmasıdır. Çünkü muhabbet, kalbi kısa zamanda coşturabilir; fakat benzeyiş, nefsi uzun zamanda terbiye ister. Göz yaşarması kolaydır, fakat dilin yumuşaması; öfkenin dizginlenmesi; affın, edebin, sabrın ve mizanlı duruşun hayata yerleşmesi zordur. Bu yüzden nice kimse Resûlullah’a muhabbet besler; fakat o muhabbet henüz ahlâka, üslûba ve muameleye tam inmeyebilir.

Hakiki sevgi, sadece özlem duymakla değil; iz sürmekle anlaşılır. Resûlullah’a benzeyiş, methiyeyi çoğaltmakla değil; merhameti taşımakla, adaleti gözetmekle, nefsine değil hakka göre konuşmakla, insanlara karşı vakar ve şefkat üzere durmakla görünür. Muhabbet gözde yaş doğuruyorsa güzeldir; fakat ahlâkta değişim doğurmuyorsa hâlâ yolun başındadır.

Kısacası, sevgi insana Resûlullah’ı sevdirir; benzeyiş ise o sevginin doğru olup olmadığını gösterir. Gözyaşı muhabbetin alameti olabilir; ama ahlâk, o muhabbetin sadakatidir.