Değerli kardeşim, senin yaşadığın gaye ile vasıtayı birbirine değdirememe sancısıdır.

Çünkü insan bir yerde şunu fark ediyor:
Secdede her şey çok açık; piyasada, derste, para kazanırken mana bulanıklaşıyor. Asıl düğüm de burada. Zira namazda Allah için olduğunu biliyorsun; ama çalışırken, kazanırken, koştururken bir anda nefs devreye giriyor ve soruyor: “Bunu niye yapıyorum? Sadece daha çok kazanmak için mi?”

Burada çok temel bir ayrım var:

Dünya için çalışmak başka, dünyaya çalışmak başka.

Birincisi kulluğun parçasıdır.
İkincisi kalbin sapmasıdır.

Yani sen ders çalışıyorsan, iş kovalıyorsan, para kazanıyorsan; bu başlı başına manasız değildir. Manasız olan şey, bunları nihai gaye hâline getirmektir. Para, makam, başarı, üretmek, aile kurmak, meslek sahibi olmak… bunların hiçbiri tek başına “hayatın cevabı” değildir; ama hepsi emanet, hizmet, iffet, istiklal, infak, aileyi koruma, insanlara fayda, zillete düşmeme gibi daha yüksek manalara bağlanınca kulluğun içine girer.

Senin içini yoran şey fani olanı ebedî ağırlıkla taşımaya çalışman. Kalp biliyor ki para ebedî değil. O yüzden para “amaç” olunca daralıyor. Ama para “emaneti taşımaya yarayan kuvvet” olunca yerine oturuyor.

Bunun için şu ölçüyü kalbine koy:

İbadet senin yönündür; dünya işleri ise o yön üzere yürürken kullandığın araçlardır.

Kur'an'da açık bir şekilde yaratılış sebebimiz bildiriliyor:
Ben cinleri ve insanları, ancak bana kulluk etsinler diye yarattım. (51/56)

Bu ayet iki farklı şekilde algınabiliyor. İlki için "sadece ibadet etmek için mi yaratıldık? Sadece ibadet edersek evi neyle geçindireceğiz?" Diğeri ise "başkasına değil bana kulluk edin" olarak anlaşılıyor.
İlki için şunu söyleyeyim; kulluk sadece ibadet değil, hayatın tamamıdır. Bizler ibadetlerimizi yaparken de günlük hayatımızdaki işlerimizde de kuluz. İş yerinde çalışırken de kuluz. Allah, işimizi nasıl yaptığımıza bakar. Anne baba olduğumuzda da kuluz. Bebeğimize nasıl davrandığımıza bakar. Emanete ihanet edip etmediğimize bakar.
Etrafımda çok gördüm, beş vakit namazında, hacca gitmiş, orucunu kaçırmaz fakat yalancıdır, dedikoducudur, çocuğunu döver, etrafına söver...
Yani seccadede kuldur, kulluğunu iyi yapıyordur fakat hayatının içinde Allah'a iyi kul olarak kalamıyordur. Kulluğu sadece ibadetten ibaret sanıyordur, asıl imtihanının hayatın tamamı olduğunun farkında değildir.
Biz dünyaya gönderildik, ahirette toplamak istediklerimizi ekiyoruz. Bunun için yaşıyoruz. İşimiz, eşimiz, çocuğumuz da olacak. Bu kadar yorgunluğun koşturmacanın içinde ibadetlerimizi de elimizden geldiğince yapacağız. Yoksa tabii peygamber efendimizin döneminin şarylarıyla şimdiki şartlar bir değil.

şuan tam senin gibiyim neden neden neden soruları hiçbitmiyor kafamda oturduğum yerden bile zevk alamıyorum