Neden yaşamalıyım, amacım ne olmalı?

Değerli kardeşim, senin yaşadığın gaye ile vasıtayı birbirine değdirememe sancısıdır.

Çünkü insan bir yerde şunu fark ediyor:
Secdede her şey çok açık; piyasada, derste, para kazanırken mana bulanıklaşıyor. Asıl düğüm de burada. Zira namazda Allah için olduğunu biliyorsun; ama çalışırken, kazanırken, koştururken bir anda nefs devreye giriyor ve soruyor: “Bunu niye yapıyorum? Sadece daha çok kazanmak için mi?”

Burada çok temel bir ayrım var:

Dünya için çalışmak başka, dünyaya çalışmak başka.

Birincisi kulluğun parçasıdır.
İkincisi kalbin sapmasıdır.

Yani sen ders çalışıyorsan, iş kovalıyorsan, para kazanıyorsan; bu başlı başına manasız değildir. Manasız olan şey, bunları nihai gaye hâline getirmektir. Para, makam, başarı, üretmek, aile kurmak, meslek sahibi olmak… bunların hiçbiri tek başına “hayatın cevabı” değildir; ama hepsi emanet, hizmet, iffet, istiklal, infak, aileyi koruma, insanlara fayda, zillete düşmeme gibi daha yüksek manalara bağlanınca kulluğun içine girer.

Senin içini yoran şey fani olanı ebedî ağırlıkla taşımaya çalışman. Kalp biliyor ki para ebedî değil. O yüzden para “amaç” olunca daralıyor. Ama para “emaneti taşımaya yarayan kuvvet” olunca yerine oturuyor.

Bunun için şu ölçüyü kalbine koy:

İbadet senin yönündür; dünya işleri ise o yön üzere yürürken kullandığın araçlardır.

__________________
Muhammedün Tâcü Ruslillâhi Qâtıbeten; Muhammedün Sâdiku’l-Akvâli ve’l-Kelimi. ﷺ