Doğru söze ne denir ki. Kur'an ahkamını bilmeyenin ve nefsini tanımayanın ne istikameti istikamet nede yolu yoldur.

Ben de bu sebeple bazı meseleleri birkaç farklı başlıkta tekrar tekrar açtım. Maksadım söz çoğaltmak değildi, meselenin özü anlaşılsın istedim. Çünkü ilim dışarıdan göründüğü gibi yalnız kitap ismi, dua tertibi, vefk, keşif, hal veya gayb merakı değildir. İlmin evveli ölçüdür. Ölçü yoksa yol da yol olmaktan çıkar. Kur’an’ın ahkamını bilmeyen, nefsinin hilesini tanımayan, şeriat terazisini eline almayan kimse, isterse bin kapı gördüğünü söylesin, yine de nereye yürüdüğünü bilemez.


Çünkü şeytanın atıyla cennete koşulmaz. Nefsin dizgini şeytanın elindeyken, kul kendini oldum zanneder ama çoğu zaman kendi perdesinin etrafında döner.

Maalesef ne denilsede insanlara fayda etmiyor dışardan bakan ilmi kolay görüyor mesele içerde yaşanan olaylar ve hakikatlerde. İnsanlar artık bin değilde bir kapı dahi görse ne o kapıya gidecek yolları yol nede gördükleri kapı kapı.

@[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...] senin konunuda işgal ettik değerli kardeşim hakkını helal et...

Çok doğru bir söz hocam.
Ama Benim amacım cinleri görmek vs değil.
Cinler benim için önemli bir unsur bile değil.
Göz perdemin açılması benim için bazı hakikatlerin gün yüzüne çıkması demek.
Ayrıca Bir böyle ibadet etmek var bir de perde açıkken hakikati görüyor iken Kalp bir şeylere tatmin olmuş iken ibadet etmek var.
Amacım cin görmek yada onları tabirinizce tutmak peşlemek değildir.
hayalini kurduğum şeyin ne kadar ağır olduğunun elbette farkındayım.
Ve lakin her ne kadar ağır olursa olsun yaşayıp görmek istiyorum.
Göz perdesinin açılması demek çevrekileri görmek demek onları görmek demek musallatlı ile musallatsızı ayırt edebilmek demek onları görmek demek şerlerinden emin olmak demek.
Görmediğim bir şeye karşı savaş veremem.
Görmediğim varlığı yenemem.
Hemde bir yerden giriş yapamam lazım artık benim bu ilime. Mürşidim yok kimse kabul etmiyor. Olsun yapacak bir şeyde yok başım sıkışınca sizlere koşacağım yardım etmezseniz en fazla ne olabilir ölsem ne olacak ben ölümdende korkmuyorum. Gözüm artık iyice karardı.
8-10 yaşlarında küçük bir çocukkenden beridir ben mürşid arayışındayım.
Ve uzun zamandır hem bulamadığım gibi hemde musallatla yaşıyorum. Alışığım ben .
Allahtan başka hiç bir şey beni korkutamaz.
Bu ilime girmek istememdeki sebepde
Öyle bir hoca olacağımki insanlardan hiç bir karşılık almadan onları sıkıntılarından kurtaracağım malzemeyi kendim çalışıp kazandığımdan sadaka diye vereceğim.
Bence en iyi sadakada budur.
Keşif ehli olup kabir haletlerini izleyeceğim.
Benim amaç hıdırdır.
Onunla görüşmek isterim.
Ben yalnızca batıni değil tüm ilimlere aşığım.
Ama hiç birinde bir yol gösterici bulamadım.
Gittiğim medresede bile hocalar fetöcü bilmemneci çıkıyor ben nasıl güvenip gideceğim.
Bir başıma artık yola devam.

Ne işgali abi olurmu estağfirullah.
Siz böyle ilimle konuşunca ben sizin yazdıklarınızdan söylediklerinizden bir şeyler kapıyorum.
Bakmış olmak için değil öğrenmek bir şeylerin farkına varmak için okuyorum.
Ve bunu yaparkende çok zevk alıyorum.
Allah ilimlerinden ilim versin hepinize hepimize

Kardeşler, hocalarım
Cahilliğimi mazur görün. Göz perdesi açmak niyetiyle değil ama bazı Esmaları çekerken Bakaranın bahsettiği gibi ışıklar vs görmek de aynı şey midir. Yani kişi göz perdesi kaldırmayı asla amaçlamıyorsa yine de açılabilir mi? Açılırsa ne olur. Açılmaması için çekilen Esmayı bırakmak yeterli midir. Lütfen cahilliğimi mazur görün. Bilgi sahibi olduğum konular değil ancak merak ettim.

“Görmediğim şeyle savaşamam” diyorsun. Bu söz ilk bakışta doğru gibi görünür ama eksiktir. İnsan nefsini de görmez, şeytanı da görmez, fakat eserini, hükmünü ve korunma yolunu bilir. Demek ki her savaş görmekle değil, doğru bilgi ve doğru tedbirle verilir.

Cinleri görmek, onların şerrinden emin olmak demek değildir. Hatta çoğu zaman görmek, eminliği değil meşguliyeti artırır. Perde açılırsa hakikat açılacak sanmak büyük bir yanılgıdır. “Hızır a.s ile görüşmek isterim” diyorsun. Hızır a.s aranmaz kardeşim, istikamet aranır. Kul Hızır a.s’ı hedef yaparsa hayale düşebilir. Kul istikameti hedef yaparsa Allah dilerse onu salih kullarıyla da, doğru hocalarla da, hayırlı kapılarla da karşılaştırır. Büyükleri büyük yapan, gördükleri değil, Allah’a karşı edebleridir.

Kardeşim, senin şu an ihtiyacın göz perdesinin açılması değil, acele perdesinin kapanmasıdır. Önce kalbin sakinleşsin, niyetin temizlensin, ilmin sıraya girsin, nefsin dizginlensin. Ben sana “bu yoldan vazgeç” demiyorum. Ben sana “yola kapıdan gir” diyorum. Sen bilgisiz biride değilsiz ama insan zaman zaman sağlıklı düşünemediği anlarda durmayı bilmeli..

Gözün açılmadan önce ölçün açılsın. Çünkü ölçüsü olmayan göz, hakikati değil perdeyi büyütür.

Biz de bildiğimizi değil, anladığımız kadarını paylaşmaya çalışıyoruz. Söz bizden çıkıyor gibi görünür ama faydayı veren Allah’tır. Bir cümle kalbe dokunuyorsa, orada söyleyenin değil, nasibin payı büyüktür.

Senin “bakmış olmak için değil, farkına varmak için okuyorum” demen de güzel bir niyet. Çünkü ilim, satırları geçmek değil, insanın kendi haline dönüp “ben bu sözün neresindeyim?” diye sorabilmesidir.

Ben o tedbiri veremiyorum hocam malesef.
Korunmak benim için bazen çok zorlaşıyor.
Bana anlık gelen öfke patlamaları oluyor.
En ufak bir şeyde karşıdakinin ümüğünü sıkasım geliyor. Ama o varlığı görsem yanımda yakınımda dolaştığının farkına varsam vesvesesini yada hilesini anlayacağım.
Ondanmı geliyor nefsimdenmi ayırt edeceğim.
Ben çocukluğumdan beridir bu ilime çok meraklıyım demiştim ve bir şeyler yaşadığımı söylemiştim.
Kimine göre yaladıklarım çok ağır gelsede çoğunluğu vesvese temelli şeylerdi.
Gördüklerimde yakazada yada rüyada idi.
Yıllardır araştırıyorum soruyorum öğreniyorum ve hep bir cin lafıdır tutturmuş gidiyoruz ama kalbim tatmin olmuyor.
Uykulu bir anımda gördüğüm şeye nasıl güveneyim halüsinasyon da olabilir uyanıkken görülen rüyada olabilir. Cin var biliyoruz ama hiç böyle uyanıkken otururken görmedim.
Bir defa gördüm o da ne olduğu belli değil.
Kalbim tatmin olmuyor. Benim için cin görmek kuranın yüceliğini kalbimin tatmin etmesi ve kabul etmesi demek. Kuranda şeytan sizin düşmanınızdır, onlara şeytanlardan daha çok saptıracak dostlar veririz , biz insanların ve cinlerin asla Allah hakkında yalan söylemeyeceklerini sanırdık gibi bir çok ayet var hatta cin suresi bile var. Ama olmuyor akıl kabul etsede kalp tastiklemiyor bu cinleri.
Ne davete icabet olunuyor ne bişey.
Gölge görmek yada sluet görmeyide ben cinlere yoramıyorum bir türlü. Neyden kaynaklanacağı hususnda Açıklama yapmam mümkün değil çünkü açıklaması yok ama kalbimde tatmin olmuyor. İnsanlara ben cinleri görüyorum demek için değil bu cin sıfatını varlığını artık ne derseniz aklımda bir kalıba sokmak istiyorum.
Biri diyor onların 10 tanesi gelse bir musluğu bile açamaz çok güçsüzdür öbürü diyor bir eliyle koca ağacı söker öbürü diyor hz Süleyman zamanında büyük saraylar görkemli yapılar inşa ettiler.
Öbürü diyor gel diyorum geliyor git diyorum gidiyor kedi gibi güçsüz aciz eciş bücüş canlılar.

Bu ilimde araştırmalarım 6. Seneyi dolduracak.
Çok fazla fikirle düşünceyle anlatıyla karşılaştım.
Ben artık insanların aklındaki cinleri soktuğu kalıbı öğrenmek değil ben aklımda cinleri kendi tecrübemle bir kalıba sokmak istiyorum.
Geçmişimde çok büyü yaptım çok büyücüylede tanıştım ama hiç birinde tam manasıyla onları gördüğümü söyleyemem. Ya slüet oluyordu yada kapalı ortamda esen rüzgar falan.
Bunlarda kabul edemeyeceğim bir şey.
Ben bunlarla tatmin olamıyorum.
Bana göre çok saçma sapan bir şey.
Umarım ne demek istediğimi anlamışsınızdır

Asıl marifet, nefsinin seni hangi cümleyle kandırdığını görmektir.

“Cinleri görmem Kur’an’ın yüceliğini kalbimin tatmin etmesi demek.” Kardeşim, Kur’an’ın yüceliği senin cin görmene bağlı değildir.

Gördüğün şeyin cin mi, nefsin sureti mi, korkunun şekli mi, zihnin yorgunluğu mu, şeytani bir telkin mi olduğunu yine gözle değil, ölçüyle ayırırsın. Ölçü yoksa görmek bilgiyi artırmaz, karışıklığı artırır. Sen kesinliği yanlış yerde arıyorsun.

“Altı senedir araştırıyorum” diyorsun. Altı sene çok görünebilir, ama yanlış kapının önünde bekleyen için altı sene bilgi değil, yorgunluk da biriktirebilir. Bu altı sene seni daha sakin, daha ölçülü, daha mutmain, daha edepli ve daha istikametli yaptı mı? Yoksa öfkeni, merakını, karışıklığını ve tatminsizliğini mi artırdı? Asıl muhasebe burada.

Ben ne söylersem söyleyeyim, sen zaten bunları bildiğin halde içindeki isteğin peşinden devam etmek isteyeceksin. Bunu da yazdıklarının satır aralarında açıkça görebiliyorum.

Ama sana bir abi tavsiyesi olarak şunu bırakayım:

Farklı olmak insanların göremediğini görmek değildir. Farklı olmak, insanların bilmediğini bilmek de değildir. Asıl farklı olmak, insanın kendini ve nefsini iyi tanımasıdır. Adımlarını yavaş ama sağlam atmandır. Acele etmeden, ölçüyü kaybetmeden, nefsin seni nereye çekiyor, kalbin neye susamış, aklın nerede karışmış, bunları fark edebilmendir.

İnan bana, günümüzde en büyük farklılık cin görmek, gaybdan ses duymak, perde açmak veya insanların bilmediği şeyleri bilmek değildir. Günümüzde en büyük farklılık, Allah’a teslimiyeti olan bir kul olabilmektir.

Belki bu söylediklerim sana şu an anlamsız gelecek. Belki “ben zaten bunları biliyorum” diyeceksin. Ama yıllar sonra ne demek istediğimi, büyüklerin bu konularda neden bu kadar temkinli konuştuklarını daha iyi anlayacaksın.

Çünkü bazı sözler hemen anlaşılmaz kardeşim, insan bazı şeyleri ancak yürüdüğü yolun tozunu yutunca anlar. Vesselam...