Ölüm bizi bekliyor...
 

Biz ölümü bekliyor muyuz?

Kıyamet daha sıkıntı, bir uyanıyorsun ne olacağını bilmediğin bir ebedi hayatın ilk günü...

Ancak kaçan kaçmış, harcanan harcanmış olduktan sonra, bunun ne kadar değeri vardır? Büyük İskender’in, ölüm döşeğindeyken “Diyojen haklıydı” diyerek göçmesi, anlayana ibretlik bir örnekten başka nedir ki? Nefs-i emmare üzere bulunan beşer, tüm yatırımlarını, göçerken boş kalacak ellerine (maddi dünya) yapmıştır. Onunla birlikte gidebilecek yegane şey olan ruhu, bomboş ve kurak bir halde kalakalmıştır. Bu nedenle; nefs-i emmare üzere bir yaşam sürenler için değişmez bir sonuç vardır: İsterse cennetin fiziki bir kopyası içinde yaşasın, iç alemleri ne yanmaktan kurtulur, ne de o iç sıkıntısından. Ve yaşamları, “ölene dek oyalanmak üzere oynanan boş oyunlar”dan öteye geçemez. Bu süre içinde kendi zehir dolu yolundan (hırs ve stres) gitmeye özendirdiği ve ikna ettiği herkesi de yanmaya davet etmiş olur. İşte “şeytanın, insanın yolunda durup onu ayartması ve sonunda birlikte yanmaları” anlatımının bu mertebedeki açılımı da budur.

elbette bekliyoruz hemde hazırlik yaparak Allah kabul ederse, hazırlıksız yada hazırlığı umursamadan gitmek çok acı olacak, kabrin azabıda cehennemin azabıda çok ağır olacak...

@[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]
Tövbe edip günaha girmemeye dikkat etmeme rağmen, vicdan azabı duyuyorum. Bazenleri Namaz kılarken mahcubiyet ve utanç hissediyorum. Bunlar normal mi üstadım?

Merhaba, böyle bşr konuyu açmanıza gerek yok bence.
Dedikleri gibi ben varken ölüm yok, ölüm geldiğinde ben yokum.

Merhaba, böyle bir konuyu açmanıza gerek yok bence.
Dedikleri gibi ben varken ölüm yok, ölüm geldiğinde ben yokum.
Birde Allah kabul ederse gibi laflar, yaradandan şüphe duymanıza yol açar. Her şeyi kabul ediyor sonucu sana bırakıyor. Siz istersiniz o yaratır. Bu kadar.

Allah kabul ederse lafi nasıl yaradandan şüphe duymamıza yol aciyor?
buna bir açiklama getirde anlayalım
biz isteyince nasıl yaratıyor birde bunu açikla...

bi bordobereli ata sözü derki ,,gelsinler bakalım ölümün sevgilisiyiz:)

Cennetin hangi katındansın Evliya Bey?

Hayır. İnsan ölümün kaçınılmaz olduğunu bilir, ancak günlük yaşamını sanki önünde uzun bir zaman varmış gibi sürdürür. Çünkü ölümü düşünmekle kendi ölümünü düşünmek aynı şey değildir. Başkasının artık var olmadığını anlayabiliriz; fakat kendi yokluğumuzu düşünmeye çalışırken bile varlığımızı sürdürürüz. Zihnimiz, kendisinin bulunmadığı bir durumu yine kendisi aracılığıyla anlamaya çalışır.
İnsan ölümü bir gerçek olarak kabul eder, ama kendisini o gerçeğin dışında tutar.