birbirini seven iki kişi

baslangicta oyledir, onsuz ölürüm,biterim,yasayamam,muradina erer,bir zamab sonra,sevgi rayina oturmaya baslar,saygi yogunlasir,bir sure daha gecince ilk zamanki heves azalir,baslar dusunmeye yav hic bu kadar gebermeyede gerek yokmuş zaten olacagi varmiş,buda normal insanmıs,gozleride herkes gibiymis ben ilk zaman cok farkli gormustum,su huyunuda hic sevmiyorum ama soyleyemiyorum, vb gibi bir cok sey aklina gelir dusunur monotonlasma baslar,hele kismet olurda bir kac tane cocukta olursa,ilk basta yasanan duygular hayal gibi gelmeye baslar ve bu boyle olum gelene kadar devam eder,iste hepsi bu,(belki cok az bir istisna vardir lakin istisnalar kaideyi bozmaz,bunlar benim sahsi gorusumdur)

__________________
'Muhammedün Seyyidü’l-Kevneyni; / Ve’l-Ferikayni min Arabi’n ve min Acemi' (Muhammed (s.a.v)