sana müstehak olmuş ozaman.

Geçmiş olsun Allan tevbeni kabul etsin
yaptığın işlemler ne ise hepsini çözdürde görevlendirdiklerin etrafında dönmesin

öncelikle gecmis olsun
hatanin neresinden dönülse kardir eger birseyde bastan engel cikiyorsa zorlamamak lazim vardir bunda bir hayir demek lazim
umarimki bundan sonraki gelismelerin hayirlarla olsun

madem ders çıkarılsın diye yazdın ben de ekleyeyim.temmuzdu galiba.geleceği gösterircesine kelimesi kelimesine uyardık.demek ki başa gelecek varmış.O da geçer biiznillah...

Önemli olan şeyi bulmuşsun şükret hatada ısrar edeni sevmez Allah hatadan döneni sever işte Tevbe nin başlangıcı da budur. Devamı ise oraya açılmış kapıları açılmamacasına kapatmaktır. Kilit vurmamalı kapatmalı. Kapalı kapı açılmaz fakat kilitli kapı açılır. İşte bunun için ardına bakmamalı ve her ne olursa olsun hayrı istemeli kişi. Ve Kişi ne olursa olsun, asla batılda olan şeyi sırf heva hevesi için taleb etmemelidir kardeş.

Allah Teâlâ Peygamber’ine (s.a.), imtihana tâbi tuttuğu kullarından karşılaştıkları belâlara sabredenleri, sıkıntılardan dolayı sızlanmayıp “innâ lillâhi ve innâ ileyhi râci‘ûn” (انّا لله وانّا اليه راجعون) diyenleri müjdelemesini emretmiştir. Çünkü bu ifadede azîz ve celîl olan Allah’ın birliğini ve öldükten sonraki dirilmeyi kabul ediş vardır.Denildi ki istircâ özelliği Muhammed ümmetine özgü kılınmış, diğer ümmetlere ise verilmemiştir, çünkü geçmiş ümmetlerden bu konuda herhangi bir rivâyet intikal etmemiştir. Görmez misin ki Ya‘kūb aleyhisselâmın, karşılaştığı zorluklar, belâlar ve oğlu Yûsuf’tan ötürü çektiği üzüntülere rağmen bu ifadeyi kullandığı nakledilmemiş fakat “vah Yûsuf’um!” cümlesini kullanmıştır. Geçmiş ümmetlerde böyle bir ifade bulunsaydı diğerleri gibi ortaya çıkmış olacaktı. Bu da istircâın Muhammed ümmetine has olduğunu göstermektedir. Nihaî gerçeği bilen Allah’tır. İbn Abbâs’tan (r.a.) şöyle dediği rivâyet edilmiştir: “Allah, bir musîbete uğrayıp da “innâ lillâh ve innâ ileyhi râci‘ûn” (انّا لله وانّا اليه راجعون) diyen kimsenin sıkıntısını giderir, akıbetini hayırlı kılar ve kaybettiği kimsenin yerine memnûn kalacağı hayırlı birini lütfeder”.Sabır kaybettiği şeyden ötürü nefsi sızlanmadan alıkoymaktır. Zaten kaybolanın tamamı azîz ve celîl olan Allah’a ait olup insanlar nezdinde emanet konumundadır. Başkasının olan bir şeyin elden çıkmasına feryat etmenin de bir anlamı yoktur. Cenâb-ı Hakk’ın şu buyruğuna bakmaz mısın: “Elinizden çıkana üzülmeyesiniz ve Allah’ın verdiği nimetlerden dolayı şımarmayasınız diye.”[Hadid suresi 23. ayet] Allah bu beyanı ile elimizden çıkan şeye üzülmemizi yasaklamıştır, çünkü gerçekte o bize ait değildir. Bunun yanında lütfettiği imkânlardan ötürü de şımarmamızı yasaklamıştır, bunlar da hakikatte başkasınındır. Başarıya ulaştıran sadece Allah’tır.

Bazen bir musibet bin nasihattan iyi oluyor ama keşke böyle olmasaydı. Celp işlemlerini yapan hokkabazlar malesef iki tarafın da musallat alacağını belirtmiyor işleri bozulmasın diye.

Musallatlarin çoğu celb uygulamalarından gelir kişi icazet olmaz koruma olmaz yarım yamalak yaşar kalkar bir celb yapar hayatına bide musallat alır

ben seni tanıyor olabilir miyim

aynı şeyleri yaşadık .ben sadece geri döndürme yaptım fakat bedeli bana çok ağır oldu iş şikayete kadar geldi
tehdit santaj ....
1 senedir celb muhabbet asla yapmıyorum Akıl hastası olduğunu anladım o bıraktı zaten beni bu mecazen değil gerçek anlamda çok zor oldu ama .... Şuan kendi halimdeyim bir şekilde vakit geçiyor .. çok özlüyorum ama kadere güç yetmiyormuş Muhtar