hic bir yere giremez . unutun kim kime girecek hepsi ayni irktan ...

Bence ilk türk-islam birliği kurulmalı ondan sonra savaşılacaksa savaşılabilr.

Hepsi aynı ırktan derken? İsrailliler ve Türkler aynı ırktan mı?

Bence giremez yanlış anlamayın ülkemi devletimi seviyorum.Cunku Yahudilerle müslümanlar arasında melhamei kübra savaşı çıkacak.Amik ovasında karşılaşacağız buda demek oluyor ki İsrail amik ovasına kadar ilerleyebilecek eğer Türkiye savaşa girecek olursa eğer yukarıdaki söz hadis ise peygamberimiz haksız çıkar yani bilmem anlatabildimmi

Kalemine sağlık Hocam, Allah ilmini artırsın, bi tutturdular İsrail'e girelim, uçak aviyonik modernizasyonları, kalp pilleri, ilaçlar bile İsrail'den geldiğinden haberi olmayan insanlara birşey anlatamıyoruz, Allah korusun savaş çıksa çoğu gitmez bile.

hemde mehter marşıyla gireriz yada benim fovorim plevne marşı bu daha hoş...1 gün lük işi var keferenin

geçen yıl lübnsn hizbullahının elinde kullandığı 1000 küsür telsiz bir anda patladı onlarcavkişi öldü, meğerse bu telsizleri hizbullaha israil satmış,
bizde geçen yıldan başlayarak milyonlarca araca yakıt takip sistemi diye bir çip takıldı, öiplerin tamamı israilden satın alındı, olaki yarın bir şey oldu israil o cipleri patlattı hemde araçlarının yakıt depo ağzında , neler olur düşünmek lazım, bırak teknolojiyi
yediğimiz domatesin biberin daha bir çok bakliyatın tohumu israilden geliyor, bunları düşünmek lazım...

Türkiye’nin İsrail’le savaşa girmemesi gerektiğini anlamak için haritaya bakmak yeter. Çünkü bu, ortak sınırı olan iki devletin sınır hattında vereceği bir harp değildir. Cephe, İsrail sınırında değil; kalkış anında başlar. Türkiye açısından ilk cephe, Doğu Akdeniz’in hava ve deniz şerididir. Ortada kara bağlantısı yoktur; arada ya deniz hattı vardır ya da üçüncü ülkelerin hava sahaları. Haifa–İskenderun kuş uçuşu yaklaşık 435 km, Haifa–Antalya yaklaşık 600 km; Mersin–Haifa deniz hattı da yaklaşık 252 deniz mili / 466 km’dir. Yani “girmek” denilen şey, tank yürütmek değil; uzak mesafeli, deniz ve hava ağırlıklı, süreklilik isteyen bir sefer açmaktır. Böyle bir cephede asıl yük, ilk temasta değil; ikmalin, sortinin, deniz emniyetinin ve hava sahası idaresinin sürdürülebilirliğinde çıkar.

İkinci mesele şudur: Bu savaşın yolu boş bir koridordan geçmez. Doğu Akdeniz hava-deniz resmi; Kıbrıs sahası, Suriye-Lübnan hattı, uluslararası trafik koridorları ve bölgedeki yoğun askerî gözetleme yüzünden zaten sıkışıktır. Nitekim Türkiye’nin Ulaştırma altyapı makamları, 2026 başında ABD-İsrail saldırıları sonrası İran, Irak, İsrail, Suriye ve Körfez çevresinde değişen seviyelerde hava sahası kısıtları ve kapanmalarını duyurdu. Yani daha savaş başlamadan bile bölge hava resmi karışıktır. Bu şartlarda Türkiye’nin doğrudan İsrail’le savaşa girmesi, yalnız karşı tarafla değil; uçuş serbestisi, hava koridoru, deniz hattı güvenliği ve siyasi meşruiyet problemiyle aynı anda boğuşması demektir. Kurmay aklıyla bakıldığında böyle bir cephe, öfkeyle açılmaz; çünkü açıldığı anda yalnız ateş değil, lojistik zincir de sınanır.

Üçüncü nokta, devlet aklının en sert yeridir: Her savaş askerî olarak mümkün olsa bile siyasî olarak doğru değildir. Türkiye bugün doğrudan savaşa girmeyi değil, bölgesel savaşın dışında kalmayı ve diplomasiyi zorlamayı hedeflediğini en üst ağızdan söylüyor. Hakan Fidan, Türkiye’nin önceliğinin çatışmaya bulaşmamak olduğunu açıkça ifade etti. Bunun sebebi korku değil; çıkar hesabıdır. Çünkü İsrail’le doğrudan savaş demek, yalnız Tel Aviv’le çatışma demek değildir; Doğu Akdeniz’deki bütün denklemleri, Washington hattını, NATO tartışmalarını ve savunma sanayii dosyalarını da aynı anda ateşe atmak demektir. Üstelik NATO’nun 5. maddesi de halkın sandığı gibi otomatik bir “hep birlikte savaşa giriş” maddesi değildir; saldırıya uğrayan müttefike her ülke gerekli gördüğü şekilde yardım eder. Yani Türkiye’nin kendi açacağı bir cephe, otomatik olarak herkesin aynı saf ve aynı ölçekte savaşa gireceği anlamına gelmez.

Türkiye’nin İsrail’le savaşa girmemesi gerektiği, zayıflıktan değil; coğrafya, cephe yapısı, ikmal gerçeği ve siyasî hedef yokluğundan anlaşılır. Ortak sınır yok; doğrudan kara cephesi yok; açılacak cephe, deniz ve hava hattında başlıyor; bu hattın taşınması ise sadece ilk darbeyi değil, uzun süreli sürdürülebilirliği gerektiriyor. Devlet, duyguyla değil menzil, maliyet, meşruiyet ve sonuç hesabıyla karar verir. Kurmay gözüyle bakınca mesele nettir: cephe açmak kolay cümledir; cephe taşımak ayrı bir devlettir. Bugünkü tabloda Türkiye’nin yaptığı şey, doğrudan harbe girmek değil; yangının içine atlamadan caydırıcılığını, savunmasını ve diplomatik manevra alanını korumaktır. Bu, duygusuzluk değil; harp ciddiyetidir.

Hocam mesela bu düzende zülmeden insanlara yapılabilecek çeşitli uygulamalar var mı mesela neden bu tarz liderlere vs tılsımlar yapılmıyor ya da yapılıyor mu ve ya cidden kötü yola düşmüş insanlardan öldürmek için vs büyü yapanlar var mı sadece müslümanlardan olmak zorunda değil hristiyan yahudi gibi farklı inançlarda olan insanlardan böyle olaylarda büyü tarzında işlemler yapanlar var mı var ise etki eder mi