Kim olduğuma kadar unuttum ilaçlar da fayda etmiyor artık

Açıkçası ne olduğunu gerçekten bilmiyorum.Arkadaşlar arasında hep sevilen eğlenceli çocuk bendim şimdi hiçbir şeye gülemiyorum ot gibi yaşıyorum.Yalnız kaldığımda göğsüme öküz oturuyor sanki. Genel olarak yalnızım öyle bir halsizlik ki bazen yemek bile yemiyorum.Herhangi bir sağlık problemim yok ama beynim sürekli hüzüne çekiyor beni.Son 2 aydır her gün kabuslarla uyanıyorum gözlerim sürekli dalıyor. Ne olduysa bir anda oldu sanki 1 gecede karakterim değişmiş gibi uyudum uyandım bu hale geldim

Uzaktan bir şey söylemek zor, senin yaşlarında insanlar birçok şeyi sorgulayabiliyor ve o çocukluk dönemi bitince önündeki uzun maratonu görüp ben bu hayat için mi doğdum düşüncesine kapılıyor dolayısıyla karamsarlığa sürükleniyor ama yaşın genç kendisini derbeder etmiş bir abin olarak diyebilirim ki aşılmaz görünen dağlar gün geliyor un ufak oluyor, derdin imanını arttırsın bu yalnızlık kendini bulman için bir fırsat ve hiçbir yaş geç değil unutma yaşadığın sürece merhamet var kendine tutunacak bir şey bul, arkadaş ortamları çok geçici ve değişken şu an yaşadığın gibi defalarca yalnızlığa düşeceksin hayatın iniş çıkışları içinde sen özüne odaklan, namazını da ihmal etme insanın hayatında birincil ibadet olması bir yana hayata disiplin getiren bir rutin katıyor. Böyleyken böyle Allah'a emanet ol.

Yanıtın ve tavsiyelerin için teşekkür ederim Allah razi olsun iyi sabahlar abi