Yaşlandıkça Zaman Neden Hızlanır?
 

Zamanın Göreliliği: Yaşlandıkça Zaman Neden Hızlanır?

Çocukken bitmek bilmeyen yıllar, yetişkinlikte neden bir anda geçip gidiyor?
Çocukken yaz tatillerinin hiç bitmeyeceğini düşünürdük. Doğum günlerimizi bekler, bayramlara gün sayar, bir sonraki yılın gelmesini sabırsızlıkla isterdik.
Bugün ise bazen yılın nasıl geçtiğini anlamıyoruz.
Ocak ayında yaptığımız planlar, sanki daha dün konuşulmuş gibi geliyor. Mevsimler değişiyor, takvim yaprakları eksiliyor ve bir bakıyoruz ki yine yılın sonuna yaklaşmışız.

Zaman mı hızlandı, yoksa biz mi değiştik?
Saatler aynı ritimde ilerliyor. Ancak zamanı deneyimleyen zihnimiz, hayatın her döneminde aynı biçimde çalışmıyor.

Belki de yaşlandıkça zamanın hızlanması, yalnızca kaç yıl yaşadığımızla değil, o yılların içinde neler fark ettiğimizle de ilgilidir.

Çocukluk neden daha uzun hatırlanır?
Çocuklukta dünya sürekli yeni deneyimlerle doludur. İlk okul günü, yeni arkadaşlıklar, bilinmeyen sokaklar, ilk yolculuklar ve ilk hayal kırıklıkları…
Beyin yeni deneyimlere dikkat yöneltir. Yeni olanı anlamaya, çevremizdeki ayrıntıları işlemeye ve yaşadıklarımızdan öğrenmeye çalışırız.

Yetişkinlikte ise birçok şey tanıdık hale gelir. Aynı yoldan işe gider, benzer sorumlulukları yerine getirir, benzer günlerin içinde yaşarız.
Bu durum, zaman algımızın değişmesine katkıda bulunabilir.

Bir yılın hayatımızın ne kadarını oluşturduğu da bazen açıklayıcı bir benzetme olarak kullanılır. Beş yaşındaki bir çocuk için bir yıl, kırk yaşındaki bir yetişkinin hayatındaki bir yıla oranla çok daha büyük bir yaşam dilimidir.
Ancak bu matematiksel oran, zaman algısının bilimsel olarak tam açıklaması değildir. Yaş, hafıza, dikkat, duygular ve yaşam koşulları birlikte rol oynar.

Rutinler zamanı nasıl görünmez kılar?
Her sabah aynı saatte uyanmak, aynı kahveyi içmek, aynı yoldan geçmek ve benzer işleri yapmak hayatı kolaylaştırır. Rutinler sayesinde her ayrıntıya yeniden karar vermek zorunda kalmayız.
Fakat birbirine benzeyen günler geriye dönüp baktığımızda daha az ayırt edilebilir hale gelebilir.

Bir yolculuğun ilk gününde çevremizdeki her ayrıntıyı fark ederiz. Aynı yolu yüzüncü kez kullandığımızda ise çoğu şeyi düşünmeden yaparız.
Günler birbirine benzemeye başladığında hafızamızda belirgin izler bırakan olayların sayısı da azalabilir.
Böylece geçmişe baktığımızda haftalar veya aylar tek bir uzun dönem gibi görünebilir.

Burada önemli bir ayrım var: Rutinler içinde geçen zaman her zaman kısa hissedilmez. Sıkıcı bir toplantı sırasında dakikalar çok uzun gelebilir. Ancak aylar sonra o dönemi hatırladığımızda geride çok az belirgin anı kaldığını fark edebiliriz.
Bir anın içinde zamanın nasıl geçtiğiyle, o anı sonradan nasıl hatırladığımız aynı şey değildir.

Dikkatimiz zamanı nasıl değiştirir?
Bir arkadaşımızla içten bir sohbet ettiğimizi düşünelim.
Konuşmaya öyle dalarız ki saatin kaç olduğunu unuturuz. Bir başka gün ise beklediğimiz bir haber gelmediğinde birkaç dakika bile uzun sürebilir.
Bu örnekler, zaman deneyimimizin dikkatimizden ve duygusal durumumuzdan etkilendiğini gösterir.

Kaygı, sıkıntı, heyecan ve yoğun ilgi zamanın geçişini farklı hissettirebilir. Bu nedenle herkesin ve her durumun zaman algısı aynı değildir.
Bazen saatlerce meşgul oluruz ve zamanın nasıl geçtiğini anlamayız. Bazen de kısa bir bekleyiş, zihnimiz sürekli saate döndüğü için uzayıp gider.
Zamanı algılama biçimimizi bütünüyle kontrol edemeyiz. Ancak dikkatimizi nereye yönelttiğimizi fark etmek, deneyimimizin bir bölümünü değiştirmemize yardımcı olabilir.

Hayatı yavaşlatmak mümkün mü?
Saatin ilerleyişini yavaşlatamayız. Fakat günlerimizi daha bilinçli deneyimlemek için küçük değişiklikler yapabiliriz.
Her gün yeni bir ülke görmek veya hayatımızı kökten değiştirmek zorunda değiliz.

Bazen alışılmış bir sokakta farklı bir ayrıntıyı fark etmek bile yeterlidir.
Bir yürüyüş sırasında telefonumuzu cebimizde tutabiliriz.
Yemek yerken başka bir işle uğraşmak yerine yemeğin tadına dikkat edebiliriz.
Uzun zamandır ertelediğimiz bir kitabı okumaya başlayabiliriz.
Bir yakınımızla konuşurken vereceğimiz cevabı hazırlamak yerine gerçekten dinleyebiliriz.

Günün sonunda hatırladığımız üç küçük ayrıntıyı yazabiliriz.
Bu uygulamalar zamanı fiziksel olarak uzatmaz ve hayatımızın daha uzun hissedileceğini garanti etmez. Ancak dikkatimizin otomatik alışkanlıklardan çıkmasına, deneyimlerimizi daha belirgin biçimde fark etmemize yardımcı olabilir.

Farkındalık neden önemlidir?
Mindfulness, yani bilinçli farkındalık, dikkati şimdiki ana yöneltmeyi ve o anda yaşananları mümkün olduğunca açık biçimde gözlemlemeyi amaçlar.
Zihnimiz gün boyunca geçmişteki konuşmaları yeniden ele alabilir veya henüz gerçekleşmemiş olayları planlayabilir. Bunların hepsi belirli ölçülerde gereklidir.
Ancak sürekli geçmiş ve gelecek arasında gidip geldiğimizde içinde bulunduğumuz anı fark etmek zorlaşabilir.

Farkındalık pratiği, dikkatimizi yeniden yaptığımız işe getirmeyi öğretir.
Bir fincan kahvenin tadını fark etmek, pencereden gelen ışığı izlemek veya birkaç dakika boyunca nefesimize dikkat etmek hayatın büyük meselelerini çözmez. Ama dikkatimizi sürekli başka yerlere taşıyan alışkanlığı fark etmemizi sağlayabilir.

Bazen yaşadığımız anın değerini anlamak için onu olağanüstü hale getirmemiz gerekmez.

Onu gerçekten fark etmemiz yeterlidir.
Daha fazla anı biriktirmek mi, daha çok yaşamak mı?
Hayatımızı sürekli yeni deneyimlerle doldurmak zorunda değiliz. Her günü unutulmaz kılmaya çalışmak da başlı başına yorucu bir hedefe dönüşebilir.
Bazen huzurlu, sıradan ve tekrar eden günlere ihtiyacımız vardır.
Önemli olan her anın olağanüstü olması değil, hayatımızın tamamını fark etmeden geçirmemektir.

Bir dostla yapılan sohbet, uzun zamandır ertelenen bir telefon görüşmesi, sessiz bir sabah veya gün sonunda hissedilen huzur…
Bunlar büyük olaylar değildir. Fakat hayatımızın gerçek dokusunu oluşturan deneyimlerdir.

Belki de zamanın hızlandığını hissettiğimizde kendimize hemen daha fazla iş yüklemek yerine başka bir soru sormalıyız:
“Son zamanlarda neleri gerçekten yaşadım?”
Bu soru, takvimde kaç gün geçtiğinden çok, o günlerin içinde nasıl bulunduğumuzu düşünmemizi sağlar.

Zamanı durduramayız ama dikkatimizi geri kazanabiliriz
Geçmişi geri getiremeyiz. Geleceği de bütünüyle kontrol edemeyiz.
Fakat bugünün içinde hâlâ seçimler yapabiliriz.
Bir insanı daha dikkatli dinleyebilir, bir deneyime daha açık yaklaşabilir, sürekli ertelediğimiz bir şeye küçük bir adım atabiliriz.

Yaş ilerledikçe zamanın daha hızlı hissedilmesi kaçınılmaz ve herkeste aynı şekilde görülen bir durum değildir. Ancak dikkatimizin ve hafızamızın yaşam deneyimimizde önemli bir yeri olduğu açıktır.
Bu yüzden belki de hedefimiz zamanı yavaşlatmak değil, hayatın içindeki varlığımızı güçlendirmek olmalıdır.
Yıllar sonra geriye baktığımızda her günü hatırlayamayacağız. Zaten insan hafızası böyle çalışmaz.

Ama hayatımızı yalnızca tamamlanması gereken görevlerden ibaret görmemeyi öğrenebiliriz.

Çünkü iyi yaşanmış bir hayat, yalnızca ne kadar sürdüğüyle değil, içinde neleri fark edebildiğimizle de anlam kazanır.

Bilin ki, dünya hayatı ancak bir oyun, bir eğlence, bir süs, aranızda bir övünme ve mallarla evlatları çoğaltma yarışıdır. Bu, bir yağmura benzer: Yetiştirdiği ekin çiftçilerin hoşuna gider; sonra kurur da sen onu sapsarı görürsün, sonra da çer çöp olur... Hadid suresi 20. Ayet

Eskiler zamanı ve ömrü, pazar yerinde buz satan bir tüccara benzetir.
Tüccar tezgâhın başında beklerken sermayesi gözlerinin önünde, sıcağın altında damla damla erir; durduramaz, donduramaz, saklayamaz. Çocukken o buz kalıbı koca bir dağ gibi görünür, eridiğini bile fark etmeyiz.

Yaş aldıkça avucumuzun içinden süzülen suyun hızını görür, telaşlanırız.
Zaman aslında hep aynı hızla erir; sadece elimizde kalan parça küçüldükçe her damlanın düşüşü kalbimizde daha büyük bir yankı yapar. Mesele buzun erimesine engel olmak değil; o buz tamamen suya dönüşmeden önce, o sermayeyle geride neyi ebedî kılabildiğimizdir.

Çok güzel anlatmışsın abi emeğine sağlık.
Birde bir şey daha vardır tabi sen benden daha iyi bilirsin zaman bazı kullara yavaşlatılıyor. Yani bunu nasıl tabir edeceğimi bilmiyorum ama yıllar önce hocalarımızla bir konu hakkında konuşuyorduk tabi sen onuda hatırlarsın sende sitede eskisin. 1000 ayetel kürsi okumak hakkında. Birimiz dedi 6 saaatte zor okuyabiliyorum birimiz dedi gün içinde bile yetiştiremiyorum kimimiz 4 saatte okuyorum dedi. Bazı arkadaşlar bizlerin tecrübelerini duyunca
Oooo çok zormuş falan demişlerdi hocalarımızda ona istinaden ilk başlarda ağır gelir ama zamanla 1 saatte bile okuyabilir duruma gelirsiniz demişlerdi.
Sonra biz nasıl yani demiştik Zamanmı genişliyor yavaşlıyor falan öyle bir şey demiştik tam hatırlamıyorum .hocalarımızda tasdiklemişti.
Bilgi olsun diye paylaşmak istedim konumuzdan biraz uzaklaşarak

Zikrin de kendi içinde mertebeleri var kardeşim, tıpkı araba sürmek gibi düşün...

İlkinde direksiyona yeni oturmuş acemi gibisin. Gözün debriyajda, aklın viteste, kasılıp kalırsın. On kilometrelik yol gözünde büyür, yüz kilometre olur.. Dilin okur ama gözün hep saattedir, tesbihtedir.

İkincisinde yola çıkarsın ama bu sefer içini vesvese kemirir. Direksiyonu sımsıkı tutar, şeritten taşar mıyım, biri gelip bana çarpar mı diye diken üstünde gidersin. Mesafe alırsın almasına ama kafan bin parçadır, Zihnine hücum eden vesveselere karşı kalbi zikir de tutma mücadelesidir bu.

Üçüncüsünde artık ustalaşmışsındır. Ne pedalı görür gözün ne vitesi, araba altından su gibi akıp gider. Koca yolu bitirip kontağı kapattığında biz ne ara geldik dersin. İşte yorumda bahsettiğin bu olabilir, Zikir kalbe yerleşince zamanın unutursun, erir gider.

Son mertebede ise ne araba kalır ne de yol. Menzile varmış, kapıdan içeri girip huzura kavuşmuşsundur.
Nasıl aşık bir insanın gözü sevdiğinden başka hiçbir şeyi görmez, ondan başkasını düşünmez hale gelirse tıpkı onun gibi.. Artık sayıların, harflerin bile susup kalpte yalnız O'nun kaldığı makamdır burası.

Velhasıl pedala, sağa sola takılan yolu uzatır, gözünü menzile diken zamanı unutur.

Doğrusunu Allah bilir.