Geçmişi değiştirmekten ümidini kes

[SertDede]

"Gerçek bağışlama, geçmişi değiştirmekten ümidimizi kestiğimizde gerçekleşir."

Şöyle bir baktığımızda hepimiz aslında mümkün olmadığını elbette bildiğimiz halde alttan alta tamamen mantık dışı bir şekilde, bilincimizin göremediği bir yerde geçmişin değişebileceği ümidini taşıyor muyuz bazı olaylar, durumlar için?

Bakmaya değer.

Varsa böyle bir ümit, yüzleşmeye değer.

Ve içimizde bu değişikliği yıllardır bekleyen bir küçük kız/adam varsa, bir genç varsa, belki onlara en uygun şekilde geçmişin artık gerçek olmadığını anlatmanın, söyleyeceği bir şey varsa dinlemenin, bizimle bütünleşebilmesi için yapılmasına ihtiyaç duyduğu bir şey varsa, yapmanın, tamamlamanın ve içimizde beklediği odadan çıkarmanın zamanı gelmiştir... Belki... Bu yazı bir yere dokunduysa, belki... İç odalara bakmakta yarar olabilir...

İçimizde gün yüzüne çıkmaktan, özgürleşmekten müthiş sevinç duyacak kimler var acaba? Hangi parçamız kaldı geçmişe takılı? Belki bütünleşme zamanı geldi. Belki birleşme zamanı geldi...

Benim Kaderim!
Hepimizin kendi kaderinden, ailesinden, eşinden, çocuklarından, akrabalarından yakındığı günler olmuştur. Bazen kendimizi onlara çok yabancı gibi hissedebiliriz. Ve neden bir aradayız diye sorgulayabiliriz, bu sorgulama bizde sıkıntı ve depresyon yaratır çünkü içinde bulunduğumuz şartlarla uyuşmamaktadır.
Böyle şikayet ede-ede, ağlaya-sızlaya, depresona gire çıka; yıllar ve yıllar geçer, hala sorumuzun yanıtını almadığımızı farkederiz. İçimizdeki ses sürekli olarak, “Neden ben?” “Ben bunlara layık değilim ki, çok daha iyi şeyler yaşamalıydım, hayatta duruşum zekam, herşeyim, çevremden üstün onlar bana yetmiyorlar” der.
Gençliğin, duyguların, tutkuların, arzuların verdiği itilimle söylenen bu sözleri aşmak ve herşeyiyle “Benim Kaderim”, bana çok şey katan, beni olgunlaştıran, başkalaştıran kaderimi seviyorum ve olumluyorum demek için yıllar yıllar gerekebilir.

Çok çeşitli olaylar yaşanır, dersler alınır, üzerinde düşünülür; bilen birine gidilir, doğum haritası baktırılır, bilen biri 5 saat konuşur ama kimin umurunda, içimizdeki ses, sürekli tamam da işte konu o kadar basit değil, ben o aileye, o anneye doğmasaydım, sen o zaman görürdün beni der durur. Sonra günlerden birgün, bizde bir değişim olduğunu farkederiz. Olabilecek en muhteşem şey olmaya başlar, kaderimizi kabullenmeye ve bize verdiği armağanları görmeye başlarız, en büyük armağanda olgunluk, anlayış ve insan sevgisinde artıştır.

Kaderimizle barışma zamanı gelir, tüm ailemizi ve şikayet ettiğimiz diğer kişileri yüreğimize toplarız, onlardan tek tek özür diler, bağışlanma isteriz. Bunları sessizce kendi içimizde rahatlıkla yapabiliriz, söze dökülmesi hiç de gerekli değildir.
Ve dimdik ayağa kalkarız; kaderini taşımanın onurudur bu kalkış, birkaç adım atarız ürkekçe, acaba eskiye dönecekmiyim endişesi ile, geçer ilk günler… Hayır! Değişim gerçektir, artık eskiye dönmediğimizi görünce, derin bir nefes alırız, hem taa diyaframdan, nefes eğitmenlerinin istediği kadar uzun ve deriiiiin…işte bu yaşamımızın en değerli anıdır… Geçmişi geçmişte bırakmak, kaderle yüzleşmek, kendimizi ve ailemizi olduğu gibi kabul etmek, onların her birinin ayrı bir yönümüzü geliştirdiğini, bu hayatın boşuna yaşanmadığını anlamaktan, hissetmekten daha değerli bir duygu sizce varmıdır?

Hepimizin en büyük dileği bu noktaya gelmek ve kaderimizi kabullenip, onun üstüne çıkmak, insan ancak koşulsuz kabullendiği şeyi aşabilir sürekli amaların girdiği, koşulların ileri sürüldüğü durumlar aşılmış sayılmaz.

Şimdi soralım: Kader değişir mi? Elbette! Ama zorlayarak değil, aşarak, kendini ve çevreni kabullenerek…
Her an yeniyi yapma şansı, tüm insanlara eşit olarak tanınmıştır… Her insanın da sihirli anı farklıdır, yargılamamak gerekir, hiç kimseyi yargılamaya hakkımız yok, biz, ancak kendimizden sorumluyuz…