Yoruldun mu?
 

Yoruldun mu?

Ben de yorulurum zaman zaman senin gibi…
Her spiritüel insan zaman zaman yorulur, normaldir bu.
Davranışlardan yorulur, insanlardan yorulur, hatta hayattan yorulur.
Yorulduğunda mesela, al eline bir ruhsal tebliği oku
Ya da pencerenden göğe, gökteki yıldızlara bak!
Yüksel!
Sonsuz güneş sistemlerini, sonsuz galaksileri düşün!
Uzayın ve alemlerin sonsuzluğunu düşün!
Sonsuz kainatın ve hatta sonsuz kainatların hep senin varlığın,
Hep senin gelişimin için meydana getirilmiş olduğunu düşün!
Onların varlık sebebinin sen olduğunu hatırla!
Yani “ruh” denilen tarifi bile imkansız
Aslın için vücuda getirildiklerini hatırla!
Sonra o kendi ruh sonsuzluğundan
Ve o madde kainatı sonsuzluğundan aşağıya doğru inmeye başlayarak,
kainatın bir zerresi bile sayılamayacak o küçücük dünyanı düşün!
Dünya denilen küreye in, o küreye gir!
Ve nihayet o küçücük bedenine in
Ve düşün ki, sana bahşedilen/bahşedilecek
O nice sonsuzlukların,
O ebedi tekamül yolculuklarının,
O betimlenemez mutluluk ve güzelliklerin yanında,
Ne kadar basit kalır,
Dünyanın geçici/basit olayları ve rüyamsı çile ve yorgunlukları!
Attın mı şimdi üzerinden yorgunluğunu?
Koyul yeniden işine!

Beden yorgunlugu dinlenince atir da ruh yorgunlugu icin ayni sey soz konusu degil .Hayattan umudin beklentin de olmaz cunku calinmistir duygulari hayellerin bir boslukta sallanir durursun tat vermez hic bir sey bezgin .nesesiz yuzunde sahte bir gulus yer alir.icin disindan once yipranip yaslanmiscasina