Affetmeye önce kendinden başlamalı insan..

Affetmek “Tevvab” esmasının sırrı anlaşılmadan bilinç altı harekete geçmez, inatçı bir algı kısa devreli hücreleri çoğaltır, set ve sınır koyar iç algıda, iç alem dışa doğru, kalplere bozuk, parazitik yayınlar yaparak kadersel döngüye çomak sokar.

Affetmeye önce kendinden başlamalı İnsan.

Tövbeleri kabul eden anlamındaki Esma’nın anlam yükü algıda aktiflendiğinde bilinç altında örselenmiş, bastırılmış ne varsa ancak o zaman açığa çıkar, hesaplaşma yaşanır, affetmeden dipdeki çamuru temizlenmek mümkün değildir.

Bilinç altı en başta Tevvab esmasının idrakiyle güncellenir , bir takım telkin vs gibi şeylerle uğraşmak boşa, beyhudedir.

Affetmekle ve af dilemekle yumuşayan kısa devreli hücre, anlam blogları alt bilişde önce kendisini vizyon olarak hatırata getirir, daha sonra tozlu dosyalar arşivden inmeye, tek, tek incelenmeye başlar, hiç akla hayale gelmeyecek şeyler görür insan ,kah güler, kah ağlar veya acı kaplar yüreği insanın, bu hal pişman olan nefsin halidir bir yönüyle, pişmanlıkla ve tövbeyle yoğrulan bir gönülde pozitif manada dönüşüm gerçekleşir.

Birden hiç arayıp sormayan akrabalar aramaya, uzun süredir haber almayı arzu ettiğiniz işler açılmaya başlar aniden, ne olup bittiğini anlayamaz, bu duruma pek anlam veremezsiniz, bu bir ikram, bu bir İzzet hali, Cenab-ı Mevlam kulunu ödüllendirmiştir.

Kabirde bilinç altında ne varsa açığa çıkıp bizlere vizyonlar yaşatacak, bilinç altına bu noktada müdehale etmek mümkün değildir, yaşarken , nefes alıp verirken bu fırsatı iyi değerlendirmek “Tövbe “ pişmanlık ve gözyaşı gerek.

Kulluk bedel, kulluk samimiyet ister.