Mücadele, stresi artırır. Stres de rahat ve akışkan bir hayatı yaşamanın önündeki en büyük engeldir. Oysa SEN, öyle bir durumda olmalısın ki, en iyi hayatını kendine çekesin...

Henüz dünyasal olan hayattan çıkamadığım zamanlarda kendime hep mücadele veren, iteleyen, çabalayan insanları çeker dururdum. Çünkü hayatımda çok fazla 'YAPMAK' vardı, yeterince 'OLMAK' yoktu...

Şimdi, bir 'YAPAN' olmadığını hatırla...

Bir çiçek yetiştirmek için bile mücadele edilmez, uğraşılmaz. O, kendi kendine olur. Çok güzel, doğal bir açılıştır o. Çiçeğin büyümesi için onu zorlar, itelersen, öldürürsün...

Oysa sen, hayatında bunu yapmaya çalışıyorsun. Zorluyorsun...

Sürekli ve sürekli bir şeyleri oldurmaya çalışan ZİHNİN, kendin olmadığını hatırla...

Ve şunu düşün; Ne yaparsan yap, okyanusu itemezsin...

Onu akışına bırakmak zorundasın...

Hayatla birlikte akmalısın. O zaman hayat da senin içinden akar...

Düşünsene, zihninin gözünü korkutan şu güçlü okyanusu da, SEN'i de yaratmış olan o güç...

Onunla didişmek yerine, birleş onunla...