O Ne Güzel Bir Dost!

Büyük veli Zünnûn-ı Mısrî (k.s) anlatıyor:
“Bana bir büyük zattan bahsettiler. Onun meşhur ve güzel hallerini anlattılar. Ben de kendisini gidip ziyaret etmeye karar verdim. Yanına vardım, fakat görüşme imkânı bulamadım. Kırk gün kapısında bekledim. Kırk gün sonra görüşme imkânım oldu. Beni görünce, benden kaçmaya başladı. Peşine düştüm, yanına yaklaştım ve ona,
“Kendisine ibadet ettiğin yüce Allah için dur, biraz beni dinle. Ne olur bana söyle, sen yüce Allah’ı nasıl tanıdın, O sana kendisini nasıl tanıttı?” diye sordum. O zat bana dönerek şunları söyledi:
“Ben O’nu çok güzel bir dost olarak gördüm.
Ben kendisine yaklaşınca, O da bana yaklaştı, beni kendine yaklaştırdı.
Ben O’ndan uzaklaşınca, bana, ‘kaçma gel’ diye seslendi, beni kendisine çağırdı.
Ben kullukta gevşeyince, beni taatına teşvik etti ve bana ikramlarda bulundu.
Ben O’na itaat edince bana ihsanlarını artırdı ve bolca karşılık verdi.
Ben O’na karşı bir kusur işleyince, beni hemen terk etmedi, sabretti, bana müsamaha ile davrandı, mühlet verdi. İlk kusurumda azap etmedi.
Sen hiç böyle bir dost gördün mü? Git, beni meşgul etme!” dedi ve yanımdan ayrılıp yoluna devam etti.
Giderken de âşıkların Rabbi ile halini anlatan beyitler söylüyordu. Beytin birisi şu manada idi:
“Ya Rabbi, sen benim tek dayanağım olan Allah’sın. Ben seni perdesiz olarak ne zaman göreceğim acaba?”