Günlerden Bir Gün, Bir Köpek Cami Duvarına Siydi. Oradan Geçen Bir Gâyr-î Müslim, Bu Hâli Gördü ve İnsanlık Gâyretiyle Buna Çok Üzüldü. Böyle Kutsal Bir Mabedin Kirletilmesine Gönlü Râzı Olmayarak, Köpeği Kovaladı ve Biraz Su Bularak Orayı Temizlemeğe Başladı Fakât Nasıl Olduysa, Yıkadığı Yerden Bir Miktar Sıva Gevşeyip Koptu. Bu Defa Gitti, Bir Miktar Harç Yaparak Getirdi, Kopan Sıvanın Etrâfını Güzelce Onardı. Daha Başka Dökülmüş Yer Olup Olmadığını Araştırırken Rüzgâr Esti, O Gâyr-î Müslimin Başından Külâhını Uçurdu ve Kendisine O Ânda Bir Nidâ Geldi; Ey Mescîdimin Duvarını Kirleten Köpeği Kovan ve O Duvarı Temizleyip Onaran, Hâneme Pisliği ve Necaseti Lâyık Görmeyen Kulum! Sen, Benim Hâneme Pisliği Lâyık Görmediğin ve Temizlediğin Gibi, Ben de Senin Gönül Beytine Küfür Necasetini Lâyık Görmedim. Kalbini, Şirk ve Küfür Pisliklerinden Tathir Ederek Îymân Nûru ile Süsledim!

Bu İltifât-ı Rabbânîyye ve Tevfik-i Sübhâniyye Sayesinde O Gâyr-î Müslim, Hemen Oracıkta Kelime-i Şehâdet Getirerek Kâmil Bir Mü’min ve Sâdık Bir Müslim Oldu.

Kimine Dünyâda Hiç Tasa Vermez,
Kiminin Derdini Şöyle Bol Eyler.
Kimini Dünyâda Hayvan Yaratır,
Kimini Kenduya Muhlis Kul Eyler.

Kimin Eli Alır, Arş’a Çıkarır,
Kimin Nâra Yakar, Kara Kül Eyler.
Kimine Bir Aba Vermez Giyesi,
Kiminin Kelbine Atlas Çul Eyler.