ÖLÜM, FARKLI BİR VAR OLUŞ ŞEKLİNE GEÇİŞ

Ölüm dediğimiz geçişle, bedensel beni dünyada bırakır, fizik ortamdan fizik ötesi ortama geçer ve kendi gerçekliğimize döneriz. Aslında orası da fiziktir ama (titreşim olarak) buradan daha süptil(titreşimi yüksek) bir fizik... Daha teknik bir söylem ile, varlık; şuur konsantrasyonunu dünya bedeni üzerinden çekince, dünya bedeni dünyada kalır ve aslına dönerek toprak olur. “Yaşama veda etmek” de dediğimiz geçiş ile bir yerden (dünyadan) başka bir yere(ölüm ötesine, spatyoma) “gidiyor” değiliz, gene dünyadayız ama dünyanın beşerî gözlerle görünmeyen “fizik ötesi, spatyom, ahret” dediğimiz yanındayız. Varlık(öz benlik) dünyanın görülmeyen yanına çekilince, bir ömür boyu dünyada yapıp ettiklerinin değerlendirmesini yapar. Varlığın kendi kendine spatyomda değerlendirdiği ve muhasebesini yaptığı materyal her gece uykuda şuurdışına aktardıklarıdır(*). Dünyada yaşarken şuuraltımıza her uyuyuşta aktardığımız materyal Kur’an’da “önden gönderdikleriniz” (En’am 60)şeklinde ifadesini bulmuştur.
Varlık, ölüm dediğimiz geçişten sonra, yeni bir yaşam planıyla yeniden bedenlenene dek “ahiret yurdu” da denen spatyomda var olmayı sürdürür. Drunvalo Melchizedek’in belirttiği gibi, “Ölüm diye bir şey yoktur; sâdece farklı var oluş şekilleri söz konusudur.”(**) Maddenin amorf hâlinden başlayarak hep vardık, ebediyen de(en azından Ünite’de idrak vahdetine ulaşana dek) ebediyetler kadar uzun bir süre daha var olacağız. Dolayısıyla, ölmek, “yok olmak” demek değildir. Ölüm, dünya bedeni için bir değişimdir (aslına dönüştür); varlık(öz benlik) için ölüm sâdece bir geçiş, dünya bedeniyle olan ilgisini/konsantrasyonunu kesiş ve farklı bir var oluş şekline evriliştir. Bir ruh varlığı olan öz benliğin(asıl kendimizin) dünya bedeniyle bir ömür boyu 7/8’lik bağlantısı (***) “ölüm” dediğimiz geçişle kesilir. Beden emâneti; dünyadan alınmış, dünyaya bırakılmıştır.