Muzaffer Efendi'nin lutfettiği mürşidâne kıssalardan biridir :

Bir veliyyullah ihvânı ile bir kabristanın yanında geçerken, yeni defnedilen bir zatın kabrinin başında telkin veren imâm efendiyi görünce tebessüm etmiş, gülmüş...Yanındaki ihvânı bu hâle şaşırıp Hazret'e sormuşlar :

"Sultânım! Ölüm gülünecek bir şey olmadığı halde güldünüz, bunun hikmeti nedir?"

Hazret şu mürşidâne cevâbı vermiş :

"Ölü, diriye telkîn veriyordu...Buna gülünmez mi?"

Meğerse telkîn veren İmâm Efendi marifetullahdan bî-haber bir ölü, kabirdeki zât ise kalbi marifetullah ile münevver bir diri imiş...Yani ölmeden evvel ölenlerdenmiş...