Nâklederler ki, Zünnûn-i Mısrî Hazretlerinin On Sene Canı “Sikbac” Denilen Ekşi Bir Aş, Yemek İstediği Hâlde Yememiş. Bayram Gecesi Nefsi Kendisine Şöyle Dedi:

▬ “Ne Olur, Bayramlık Olmak Üzere Yarın Bana Bir Sikbac Aşı Versen?”

▬ “Ey Nefs! Eğer Bu Gece Bana Yardım Eder de, İki Rekât Namazda Kur’an’ı Hatmeder isem, Yarın Sana Sikbac Aşı Veririm, Yersin.”

Dedim. Nefs de Buna Râzı Oldu. Ertesi Gün Bayram Namazından Çıktıklarında Sikbac Aşı Getirdiler. Şeyh, Ağzına Götürmek Üzere Bir Lokma Aldı Ama Geri Çevirip Tekrar Tabağa Koydu ve Namaza Durdu. Daha Sonra Hizmetçi:

▬ “Yâ Şeyh! Bu Ne Hâldir?”

Diye Sorunca, Şöyle Dedi:

▬ “Lokmayı Aldığım Ân Nefs Bana, “En Sonunda Maksadıma Ulaştım!” Dedi. Ben de, “Hayır, Ulaşamadın!” Dedim ve Lokmayı Geri Koydum.”

Derler ki; Aynı Ânda Birisi, Sikbac Aşı ile İçeriye Girip Yemeği Şeyhin Önüne Koydu ve “Ey Şeyh! Ben Aile Sahibi Hamal Bir Kişiyim. Bir Müddetten Beri Ailem Benden Sikbac Aşı İstediği Hâlde, Bu Arzularını Yerine Getirmek Elimden Gelmiyordu. Derken Nihâyet Bayram Akşamı, Yani Dün Gece Sikbac Aşı Yaptık. Bugün Bir Ara Uyudum. Rüyâmda Rasülullah Sallallâhû Aleyhi ve Sellem Efendimizi Gördüm. Bana, “Yarın, Kıyâmet Günü Beni Görmek İster misin?” Buyurdu. “Evet, İsterim Yâ Rasülullah!” Dedim. “Şu Hâlde Bu Sikbac Kazanını Al, Doğru Zünnûn’a Götür, Benden Selâm Söyle ve “Allah Rasülu Muhammed Şefaât Ediyor. Şundan Birkaç Lokma Al ve Nefsinle Sulh Yap De.” Dedi. Bunun Üzerine Zünnûn Ağladı ve Emrinin Başımın Üstünde Yeri Var Dedi.

[Feridüddin-i Attâr, Tezkiretü’l-Evliyâ, Sayfa: 183.]