Külli (tüm hastalıklara) ilaç Anber!
Amber, herkesin bildiği üzere tıbbi maddelerin sultanı ve şanı yüce, tek başına etkili bir ilaçtır. Bu devrin hekimleri ve alimleri, misk ile amberden hangisinin daha faydalı ve daha üstün olduğu konusunda görüş ayrılığına düşmüşlerdir. Bu fakire (bana) göre bu durum kişinin mizacına bağlı bir husustur. Aksi takdirde tıp esaslarına başvurulacak olursa elbette biri diğerinden daha üstündür.
Özetle, bu görüş ayrılığı bir yana, hekimlerin ortak fikri şudur ki: Değerli maddeleri içeren ne kadar büyük macunlar ve faydalı karışımlar bulunursa bulunsun, eğer içinde amber yoksa o macun zayıf kalır.

Benim kastım! tecrübemi ispat ile ilaç olarak Anber kullanmayı düşünen dostlarımı uyarmaktır.

İlk olarak bilinmelidir ki amber de kanı galeyana (coşkuya/kaynamaya) getirir, sevdayı kızdırıp bazı rahatsızlıklar meydana getirir, bunlar bende vuku buldu, bu yüzden (bilmeden anber kullanmaktan) kaçınmalıdır. Kısacası, kırk yaşından önce amber kullanmaya ihtiyaç duyan kimse; ........... amberin dörtte biri (çeyreği) oranında ekleyerek kullansın. Bu, büyük hekimlerin yol göstermesiyle sabittir. Bir insan örneğin 50-60 yaşına geldiğinde, elbette beden kuvvetlerine zayıflık gelir ve günlük alışkanlıklarında türlü türlü bozulmalar ortaya çıkmaya başlar. Özellikle cinsel ilişkide uyuşukluk/halsizlik ve ardından vücut ısısının azalmasından kaynaklanan bazı hastalıkların meydana geleceği açık ve herkesçe bellidir. Bu durumda imkanı ve gücü yeten kimse, hafif ateşte kıvama getirilmiş ..... dirhem ..... içine ..... toz edilmiş (dövülmüş) amber katıp macun yapsa; akşam yemeğinden iki saat önce bir miskal ve sabahleyin yarım miskal kullansa; gücü yettiğince karlı ve buzlu sudan, sirkeden, yoğurttan ve sulu meyvelerden perhiz edip sakınsa, o kimse bir hafta sonra hisseder ki bedenine taze bir ruh üflenmiş; sinirlerine, beynine, midesine ve kalbine bambaşka bir kuvvet gelmiştir. Bu hususta asla şüphe yoktur.

Çünkü bu mübarek macun yemekten önce mideye, organlara ve beden kuvvetlerine güç verip hemen ardından yemek yenince, bu yemek amber gibi kolayca hazmolunur. Organların yıpranan dokularının yerine taksim edilince bedenine sağlık gelmesi ve tehlikeli hastalıklardan uzaklaşması kesindir; helak edici dertlerden güvende olduğu tecrübe edilmiştir. Ancak 10 gün kullandıktan sonra birkaç gün ara verip sonra tekrar kullanmalıdır ki vücut buna alışkanlık kazanmasın. Ve soğuk mizaçlı yiyeceklerden sakınmak şarttır. Hatta hiç ilaç tedavisine girişmeksizin, ne kadar zor/ağır hastalık olursa olsun gider (şifa bulur). Fakat perhiz yapmaksızın en büyük iksiri bile kullansa faydası olmaz. Ancak bu masrafı ancak kendi canına cömertlik eden varlıklı kimsene yapabilir. Çoğunlukla şifa ve iyileşme yönü ağır basıp "İbadetime gücüm kuvvetim artsın" diye niyet ederse, dünya ve ahiret iyiliğini bir araya getirmiş olur. Fakat nefsine bu kadar masrafı çok görüp amber kokuluklarını kutusunda saklayarak tehlikeli hastalıklar yüzünden ahirete göçen pek çok zengini/büyüğü gördük. Hatta alimlerden biri bu fakiri dinlediğinde, elinde birkaç amber kokuluğu varken ziyan olup gitmiş; "Nakit param yoktur" diyerek kullanmaya cesaret edemeyip mirasçılarına hediye bırakmıştır. Aynen şeriatta bildirilen hayırlı amellerin birçoğuna imanımız olduğu halde kusur edip yapmadığımız gibi, böylesine yüce ve şerefli özelliklerin de birçoğuna sırf bilgi yetmez; meğer ki Alemlerin Rabbi kısmet edip kullanmayı nasip ve lütfetsin.Yoksa insanın üzerinde, Allah'ın haklarından sonra kendi nefsinden daha yakın, hakkına riayet edilecek bir varlık yoktur. Örneğin amber kullanmaya gücü yetip imkanı var iken devrin hekimlerine muhtaç olmak büyüklere/soylulara yakışmaz.
Özetle, rahmetli olan o kimse, o amber kokularının değerini ve kokusunu ancak hesap vakti (ahirette) koklayacağını düşünmektedir. Hekimlerin kitaplarında amberin her türlü kullanımı yazılıdır. Bu mecmuada bu fakirden bir hatıra/yadigar olsun diye kaleme aldım.