Tarih boyunca en büyük zulme ve istismara çocuklar maruz kalmıştır. Maruz kalmaya devam ediyor ve devam edecektir. Her ebeveyn çocuklarını iyi bir insan iyi bir yeryüzü halifesi olarak yetiştirmek zorundadır. Ancak bizler kendi kafamızdaki, idealimizdeki, insan modeline uygun eğitmeye çalışırız. Hesaplarımız ya dünyevi ya da kendi dini kabullerimizle uhrevidir. Dünyevi hedefleri olanlarımız için çocuklar potansiyel kariyer robotu, Uhrevi hedefleri olanlar içinse; cemaat, tarikat, dernek, vakıf, mezhep, din ve cihadi robottur.
Devletlerin eğitimdeki hedeflediği insan modeli ise, iyi bir vatandaş, uysal, kanunlara riayet eden, devleti ve milleti için ölebilecek insanlardır. Bu aslında, çocukların diri diri toprağa gömülmesinden, onların özgür bireyler olma haklarının ellerinden alınmasından başka bir şey değildir. Bu zulümden en çok kız çocukları nasibini alır, üzerlerinde ki toplumsal baskı ve onların birer namus objesi olması ön yargısı (neden erkek çocukların namusu söz konusu değil bilinmez) kız çocuklar üzerinde öylesine büyük psikolojik etkiler yaratır ki, hayatları boyunca etkisinden kurtulamazlar. Hatta bu yüzden kadınların mantıkları erkeklerden farklı bir format da çalışır hale gelmiştir.