Kudreti karşısında bir hiç olduğumuz Allah, hadis-i kudsî'sinde bakın bizlere nasıl hitâb ediyor: “Göklere ve yere sığmam, lâkin mü'min kulumun kalbine sığarım. Ey âdemoğlu! Kendinde sefer eyle, ilk adımda Beni bulursun. Bâtın seferinden mahrum olan, zâhir seferine tutulur. Benden uzaklığından başka bir şeyi artmaz. Ey kulum! Vücûdunda bir et parçası vardır, onda kalb var, özünde ruh, ruhdan içre sır var, sırdan içre Ben. Ey kulum! Kâinatı ve her varlığı yaratan Benim. İnsanın sırrından başka Benim yerim yoktur…” ~

Ve bu uzunca devam eden hitâbın bir yerinde, Allah'ın sevgi ve merhametle bizim gibi günahkâr kullarını çağırması karşısında kendinizi zor tuttuğunuz bir anda, şöyle buyuruyor Allah Teâlâ: “Ey kulum! Ben senin içinim, sen kimin içinsin? Ben seninleyim, sen kiminlesin? Ey kulum! Nefsini bana getirirsen, rızâm senin içindir. Kalbini Bana verirsen, cemâlim ve likâm senin içindir…” ~

Bütün günahlarımızı bilmesine rağmen bizi böyle isteyen ve bizi böylesine latîf bir şekilde muhatap alan bir Allah varken, biz ne vaziyette ömür tüketiyoruz. Allah bize ne kadar kıymet veriyor, bizse kimlere O'ndan daha fazla kıymet veriyoruz. Oysa bir kulun günahları ortalığa saçılsa, annesinin bile onu kabul edeceği meçhul… Ama Allah, iki damla gözyaşı akıtan kulunu ânında kabul ediyor. Bu nasıl sevgi? Bu nasıl aşk? ~

Allah bizlere, bu dünyadan göçmeden O'nun sevgisini tadmayı nasîb eylesin. Kalbini O'na veren âşıklarından eylesin. Ne güzeldir Allah'a tâlib olan gönül. İşte hayat bu, gerisi boş