Çakalın biri aç kalınca kasabaya inmiş.
Sütçünün süt çanağını devirmiş, sütü de içmiş, Fırıncının tezgâhından ekmeği kapmış yemiş, nihayet bir kasabın vitrininden kocaman bir but kapıp bir güzel mideye indirmiş.
Çakalın ve etin kokusunu alan kasabanın tüm köpekleri toplanmış, çakalı yakalamak için ardı sıra koşturmuşlar.
Çakal önde, köpekler de arkada, amansız bir kovalamaca koşuşturmaca başlamış ama bir süre sonra, sütçünün köpeği yorulup takibi bırakmış.
Bir müddet daha geçince de bu sefer fırıncının köpeği, çakalı takibi bırakmak zorunda kalmış.
En son, kasabanın çıkışına yakın bir yerde kasabın köpeği de pes etmiş ve yorgunluktan dili bir karış dışarıda geriye dönmüş.
Çakalın arkasında kala kala bir tek demircinin köpeği kalmış. Çakal önde demircinin köpeği arkada ısrarlı bir kovalamaca devam ederken ve kasabadan çıkılıp kırlara varıldıktan sonra da tepelere doğru çıkılmaya başlanmışken çakal dayanamamış, durmuş ve demircinin köpeğine öfkeyle seslenmiş;
_“Yahu arkadaş, sütçünün sütünü içtim tamam, fırıncının ekmeğini yedim o da tamam, hadi kasabın etini kaptım ama buna rağmen onlar bile pes etti peşimi bıraktı da, lan ben demirciye ne yaptım ki bi türlü ayrılmıyorsun peşimden?”
İşte, Çakalın anlamadığı:
_Demircinin köpeği menfaat peşinde değil, sadece adalet peşinde.
_Çakalın kafasındaki sistem karşılıklı menfaate dayalı bir kapitalist sistem.
Demircinin köpeğindeki ise, evrensel hukuk.
“Seni cezalandırmam için bana zarar vermen şart değil.Sen, başkalarına zarar verdiğin için suçlusun”
Diye düşünüyor demircinin köpeği.
O yüzden hikayedeki çakallar, demircinin köpeği gibi ''yalnızca hak peşinde koşanları'' asla anlayamayacak ve yaptıklarını aptalca bulacaklardır. Ama demircinin ADALET bekçileri de her zaman var olacaktır....OLMALIDIRDA...