Tüm kötülüğün kaynağı egoizmdir çünkü bize sadece iyilik ihsan etmek isteyen
Yaratan’ın doğasına zıttır. Memnuniyet verici olarak algıladığımız her şey kişisel olarak O’ndan geldiği için Yaratan’a yakınlık haz olarak ve O’ndan uzaklığın derecesi aynı
oranda acı olarak algılanır.
Yaratan egoizmden nefret ettiği için gelişimlerinin boyutuna göre insanlar da ondan
nefret ederler. Egoizme karşı yaklaşımlar çok geniş menzillidir; manevi olarak
gelişmemiş onu sınırsızca kullanan (hırsızlıktan açıkça cinayet işlemeye kadar) bir
insanın egoizmini normal kabul etmekten, daha gelişmiş bir kişinin egoizmi açıkça
göstermekten utanç duymasına ve manevi olarak gelişmiş bir bireyin egoizme karşı
gerçek tiksintisine kadar.
Dolayısıyla, başlangıçtaki sorulara cevapların aşağıdaki gibi olduğunu görüyoruz:
• Kabala’nın özü, kişinin acı çekmeden ve pozitif bir yolla gelişimin nihai seviyesini
edinmesini mümkün kılar.
• Kabala’nın amacı, kişinin bu dünyada kendi üzerinde yaptığı manevi çalışmaya bağlı
olarak, nihai seviyeyi edinmektir.
• Kabala, yaratılan varlıklara onların iyiliği için değil; şahsi mükemmellik için bir
direktif olarak verilmiştir.